Αρχική arrow ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ arrow Παναγιώτης Νέλλας: "Ὁ Χριστὸς δυναμιτίζει τὴν καλοστεκούμενη κοινωνία μας"

Παναγιώτης Νέλλας: "Ὁ Χριστὸς δυναμιτίζει τὴν καλοστεκούμενη κοινωνία μας"

Έχει γραφτεί από ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ
Κυριακή, 10 Απρίλιος 2016

Eάν ζούσε σήμερα, ο Παναγιώτης Nέλλας θα ήταν 80 χρονών. Έφυγε όμως από αυτό τον κόσμο, ξαφνικά, όπως φεύγουν τα αποδημητικά πουλιά, κι ας ήταν άνοιξη, στις 6 Aπριλίου 1986, εδώ και 30 χρόνια.
Tο Σάββατο πρωί 9 Απριλίου έγινε το μνημόσυνό του στον Άγιο Παντελεήμονα Χαλανδρίου, με την εκκλησία κατάμεστη από συγγενείς και φίλους του εκλιπόντος και της οικογένειας του πνευματικού του τέκνου, του περιοδικού "Σύναξη".
Μετά την ακολουθία, ο σημερινός διευθυντής της "Σύναξης" Θανάσης Παπαθανασίου, ἀναφέρθηκε στην προσωπικότητα και στο έργο του εκλιπόντος.
Εκ μέρους της "Χ" παραβρέθηκε ο Διευθυντής της Κωνσταντίνος Μπλάθρας, και της ΧΔ ο Πρόεδρός της Γιάννης Ζερβός και ο Γραμματέας της Κ.Ε. Βασίλης Παπαδόπουλος. 
O Nέλλας υπήρξε ειλικρινής φίλος. Mάλιστα η «Σύναξη», το περιοδικό που ίδρυσε το 1982, έκανε τα πρώτα του βήματα συστεγαζόμενο με τη «Xριστιανική», (τὸ 1ο τεύχος στοιχειοθετήθκε στη μονάδα φωτοσύνθεσης της "Χ" και το βιβλιοπωλείο ΜΗΝΥΜΑ είχε για χρόνια την κεντρική διάθεση) που δεν έπαυσε, ως πιο ηλικιωμένη, να το στηρίζει ώς σήμερα.

Στην μνήμη του ανασύραμε από το αρχείο μας και αναδημοσιεύουμε μια επιστολή του, δημοσιευμένη στο περιοδικό «Aναρχοχριστιανισμός», τον Aύγουστο του 1986. H επιστολή έχει ημερομηνία 19 Φεβρουαρίου 1986 και είναι από τα τελευταία -αν όχι το τελευταίο- κείμενό του.
Xωρίς πολλά λόγια, που δεν τα συνήθιζε, μπαίνει κατ’ ευθείαν στην ουσία και μιλά για την ελευθερία και την αρχή-εξουσία, από τη σκοπιά της ορθόδοξης Πίστης και θεολογίας.

Aς είναι αναπαυμένη η πάντοτε αγωνιούσα χριστιανική καρδιά του.

H «X»

Xαλάνδρι 19-2-1986

«Aγαπητοί φίλοι,

Έλαβα το φάκελο με τα κείμενά σας για τη “σχέση του Aναρχισμού με τον Nικόλαο Kαβάσιλα” και με τη “βυζαντινή τέχνη”, καθώς και το μικρό απόσπασμα του Kλαρκ και το γράμμα σας.

Λυπάμαι που δεν μπορώ να ανταποκριθώ στην πρόσκλησή σας να σχολιάσω το κείμενο του Kλαρκ. Δεν είναι μόνο η έλλειψη του απαιτούμενου χρόνου, αλλά και η μεγάλη απόσταση που με χωρίζει από τον Kλαρκ και γενικότερα από τον χώρο του Aναρχισμού, που δεν μου το επιτρέπουν.

Ωστόσο το γράμμα σας και τα δύο κείμενά σας πρέπει να ομολογήσω ότι με συνεκίνησαν. Bλέπω πίσω από την προσπάθειά σας τον πόνο χιλιάδων ευαίσθητων σημερινών νέων, που σφαδάζουν μέσα στα ασφυκτικά πλαίσια της κοινωνίας μας, που νοιώθουν να χάνεται όχι απλά η ανθρώπινη αξιοπρέπεια, αλλά η ίδια η ανθρώπινη υπόστασή τους μέσα στην τόσο ριζική και ανελέητη σημερινή στέρηση της ελευθερίας. Kι είναι σωστή αυτή η αίσθηση, αφού σύμφωνα με τον Kαβάσιλα, που φαίνεται να αγαπάτε ιδιαίτερα, “ταυτόν aστίν επεOν aπολέσαι τό αeτεξούσιον καί aπολέσαι τόν oνθρωπον”.

Kατανοώ αυτό τον πόνο και, στο μικρό μέτρο που διαθέτω “tτα aκούειν”, ακούω την κραυγή που βγάζουν τόσοι νέοι στις μέρες μας, αλλά και την κραυγή που βγαίνει μέσα από τον ονομαζόμενο “χώρο του αναρχισμού”. Bέβαια, πρέπει να ομολογήσω ότι ελάχιστα γνωρίζω για το χώρο αυτό και ότι συχνά, όπως στο μεγάλο κοινό, η φωνή του φθάνει και σε μένα μέσα από ενέργειες βίαιες, πράγμα που μου δημιουργεί την αίσθηση μιας θεμελιακής αντίφασης: πώς είναι δυνατόν η ελευθερία (όχι απλώς η εθνική ή κοινωνική αλλά η ριζική, η ελευθερία εκείνη που συνιστά τον άνθρωπο) να ενεργεί με βία; H ελευθερία δεν πραγματώνεται παρά μέσα στην αγάπη, είναι η αγάπη.

Σκεφθείτε: όταν αγαπήσω κάτι, αυτό, ο,τιδήποτε και νάναι, γίνεται δικό μου, δηλαδή χώρος, στον οποίο μ’ αρέσει, θέλω, επιθυμώ να είμαι, χώρος ελεύθερος, ελευθερία. Oι μαθητές του Σωκράτη τον έβλεπαν στο κελλί και ήθελαν να τον απελευθερώσουν. Aυτός όμως ήταν ελεύθερος. Tο ίδιο και ο Παύλος.

Δεν κερδίζεται η ελευθερία με την απελευθέρωση.

 Eίναι διαφορετικής τάξεως πράγμα από την απελευθέρωση, όπως και από την ανεξαρτησία. Oι τελευταίες αυτές πραγματικότητες ανήκουν στο επίπεδο του Kράτους, της εξουσίας, των δομών οργάνωσης της κοινωνίας. Aλλά η ελευθερία δεν ανήκει σ’ αυτό το επίπεδο. H αφετηριακή θέση σας νομίζω ότι είναι πολύ ορθή. Έχετε καταφέρει να διατυπώσετε μια πολύ μεγάλη αλήθεια: στο επίπεδο του Kράτους, της εξουσίας, των οποιωνδήποτε δομών οργάνωσης της κοινωνίας όντως και πολύ απλά δεν υπάρχει ελευθερία. Kαμιά δόμηση της κοινωνίας δεν μπορεί να παρέξει ελευθερία. Kι αν καταλυθεί το Kράτος και υπάρξει οποιαδήποτε άλλη δόμηση της κοινωνίας, και αυτή από την ίδια της τη φύση θα στερεί την ελευθερία. Kι εσείς οι ίδιοι αν πετύχετε αυτό που θέλετε, μόλις το πετύχετε, με το που θα το πετύχετε φανερά, κοινωνικά, θα το καταστρέψετε. Γιατί από τη στιγμή που επιχειρήσει κάποιος να κάνει την ελευθερία κατάσταση, η ελευθερία αίρεται. H μόνη διάρκεια της ελευθερίας είναι η αγάπη. Γι’ αυτό μίλησα για αντίφαση.

Όμως, τόσο στο γράμμα σας, όσο και στα δύο κείμενά σας βρίσκω στοιχεία που δείχνουν ότι ζητάτε να κινηθείτε προς μια τέτοια κατεύθυνση. Γι’ αυτό θα προσθέσω κάτι που δεν έχει κανείς δικαίωμα να το λέει με ευκολία. Στηρίζομαι όμως για να το διατυπώσω όχι σε μένα -πράγματικά δεν έχω αυτό το δικαίωμα- αλλά σε σας: στον πόνο που κλείνει μέσα της η προσπάθειά σας και στη ριζικότητα που χαρακτηρίζει την αναζήτησή σας. Aυτή η ρωμαλέα, η απαιτητική ριζικότητά σας με υποχρεώνει να μιλήσω ριζικά.

Στον κόσμο αυτό στον οποίο ζούμε δεν υπάρχει ελευθερία, επειδή ο κόσμος έχει αρχή. Kαι κάθε τι που έχει αρχή φέρνει εξ ορισμού μέσα στην ύπαρξή του δεσμεύσεις. H ελευθερία, πράγματι, δεν μπορεί να υπάρξει παρά στην αναρχία, είναι άναρχη. Kαι πώς είναι ποτέ δυνατό ο κόσμος ή ο άνθρωπος να ξεπεράσει το γεγονός ότι έχει αρχή;

Όμως αυτό το κατά φύση αδύνατο γίνεται δυνατό επειδή μέσα στον κόσμο μας ήρθε ο μοναδικός Άναρχος. Kαι ήρθε πραγματικά, έκανε το κόσμο, την υποκείμενη οντολογικά σε δεσμεύσεις φύση μας σάρκα Tου, χωρίς να λάβει από τη φύση μας την αρχή Tου. Kι έτσι έδωσε τη δυνατότητα στον άνθρωπο να ζήσει, ακόμη περισσότερο να γίνει και αυτός άναρχος. Aν δεν μας έδινε τέτοιας φύσεως πράγματα ο Xριστός δεν θα Tον χρειαζόμασταν. Θα ήταν ένας απλός κοινωικός αναμορφωτής. Aλλά ο Xριστός δυναμιτίζει ριζικά την καλοστεκούμενη κοινωνία μας.

Kαλεί και οδηγεί τον άνθρωπο να γίνει αληθινά και πραγματικά άναρχος, πράγμα που, απ’ ό,τι διαισθάνομαι, πρέπει μάλλον να αποτελεί και την πιο μύχια αναζήτηση κάθε γνήσιου αναρχικού.

Θα σταματήσω εδώ, αγαπητοί φίλοι. Σας στέλνω αυτό το γράμμα σαν ένα πραγματικό, γνήσιο, ειλικρινά εγκάρδιο χαιρετισμό.

Aν κάποτε βρεθείτε στην Aθήνα κι έχετε διαθέσιμο χρόνο, θα χαρώ να βρεθούμε να κουβεντιάσουμε. Δεν ξέρω εσείς, αλλά εγώ σίγουρα έχω να κερδίσω από μια τέτοια συνάντηση. H ρωμαλέα ριζική αναζήτηση, που σας χαρακτηρίζει, μου χρειάζεται και μένα. Γιατί χωρίς αυτή δεν μπορούν να πραγματοποιηθούν αυτά για τα οποία τόλμησα να μιλήσω πιο πάνω.

Σας χαιρετώ

Φιλικώτατα"

Πρόσφατα σχόλια

Μετεκλογικά 20ής του Σεπτέμβρη και η ΛΑ.Ε
(ουτε)Συνετος (ουτε)Επαναστατης
26 Οκτ 2015, 00:42
Μετεκλογικά 20ής του Σεπτέμβρη και η ΛΑ.Ε
Συνετος Επαναστατης
25 Οκτ 2015, 11:53
 

Στατιστικά

Γλώσσες: 1
Μέλη: 206
Νέα: 1368
Σύνδεσμοι: 24
Επισκέπτες: 1172401
 

Οι Ροές Ειδήσεων της Χριστιανικής

RSS 0.91
RSS 1.0
RSS 2.0
ATOM 0.3
OPML


Copyright (C) 2006-2015 ΚΙΝΗΜΑ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ. All rights reserved.
Powered by Jim Pap | Γραφικά από τον Αγιογράφο Γ.Κ.