Αρχική arrow ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ arrow ΠΡΟΒΑΤΑ ΧΩΡΙΣ ΠΟΙΜΕΝΑ

ΠΡΟΒΑΤΑ ΧΩΡΙΣ ΠΟΙΜΕΝΑ

Έχει γραφτεί από ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ
Παρασκευή, 26 Ιανουάριος 2018
SillalitirioMacedonia.jpg
ΔΥΣΚΟΛΕΣ ΩΡΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Πρόβατα χωρίς ποιμένα

του Κωνσταντίνου Μπλάθρα

Μέγα το πλήθος και το πάθος την περασμένη Κυριακή στη Θεσσαλονίκη, μια λαοθάλασσα γιορτινή, αν εξαιρέσεις ελάχιστα παρατράγουδα. Η συγκέντρωση αυτή ήρθε σε μια στιγμή που η Ελληνική Δημοκρατία μπαίνει στη δυσκολότερή της ώρα μεταπολεμικά. Κι αυτό μας υποχρεώνει σε έναν προβληματισμό και σε ερωτήματα που η απάντησή τους επείγει. Ελπιδοφόρο είναι, σε κάθε περίπτωση το γεγονός ότι ένα τόσο μεγάλο πλήθος συνέρρευσε αυθόρμητα από όλη την Ελλάδα, με απουσία ΟΛΩΝ των πολιτικών κομμάτων και σχηματισμών. Αυτό το πλήθος δεν ήταν ούτε δεξιό, ούτε αριστερό, ούτε κεντρώο. Ήταν ένα μικρό μόνο μέρος, παρά τον μεγάλο του όγκο, από τους σιωπηλούς πολίτες, που μια δεκαετία τώρα υφίστανται τα δεινά ενός πραγματικού, ως προς τις συνέπειές του, πολέμου. Όχι, δεν ήταν μόνο το όνομα που τους κινητοποίησε. Νομίζω αυτό φάνηκε σε όλες τους τις εκδηλώσεις. Μιλώ πρωτίστως για τον κόσμο.

Το όνομα ήταν μόνο η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι της υπομονής του ελληνικού λαού, που περισσότερο από ποτέ άλλοτε αισθάνεται εγκαταλειμμένος και προδομένος από την ηγεσία του.

Η πιο δύσκολη ώρα

Το δυστύχημα είναι ότι με αυτές τις συνθήκες, χωρίς ηγεσία, η Ελλάδα εισέρχεται στις πιο δύσκολες ώρες της, τουλάχιστον για την μεταπολεμική περίοδο. Μακάρι να διαψευστώ, αλλά αυτά που μας περιμένουν, αν δεν ανατραπεί το πολιτικό σκηνικό, είναι τέτοια, που το Μνημόνιο θα φαντάζει μόνο σαν ανάπαυλα, πριν την εκτέλεσή μας. Με δεμένα τα χέρια η Χώρα μπαίνει σε μια περίοδο, όπου τίποτα δε θα είναι όπως το ξέραμε, καθώς ο Κόσμος όλος έχει μπει προ πολλού σε αχαρτογράφητα νερά. Η αμφισβήτηση της Συνθήκης της Λωζάννης, που ορίζει τα σύνορα που έχουμε σήμερα προς Ανατολάς, μαζί με την αμφισβήτηση, που καιρό πριν έχει ξεκινήσει, της συνθήκης παράδοσης της Δωδεκανήσου, από την Τουρκία, είναι μέρος μόνο αυτού του σκηνικού, που θα ζήσουμε στο επόμενο διάστημα, οπότε και για πρώτη φορά μεταπολεμικά αμφισβητούνται ακόμα και αυτά τα εξωτερικά μας σύνορα.

Εάν σε αυτή την κατάσταση προσθέσουμε την Κύπρο, η οποία βρίσκεται σήμερα κυριολεκτικά επι ξηρού ακμής, τον πόλεμο υγρών και αέριων καυσίμων που έχει ήδη αφανώς κυρυχθεί στη νότια και ανατολική Μεσόγειο, τις νέες συνθήκες στη Μέση Ανατολή, με την Τουρκία να εισβάλλει απροκάλυπτα στη Συρία και την κατάσταση στην Ιερουσαλήμ να γίνεται κάθε μέρα εκρηκτικότερη –ακόμα και για την τύχη του Ελληνορθόδοξου Πατριαρχείου– τότε θα καταλάβουμε πόσο δύσκολες είναι οι ώρες σε μια Χώρα χωρίς ηγεσία, τσακισμένη από τις συνέπειες ενός δεκαετούς σχεδόν πολέμου, αυτόν του Μνημονίου, που ακόμα δεν έχει λήξει. Δεν είναι, λοιπόν, μόνο το όνομα. Και ο απλός πολίτης φαίνεται να έχει καταλάβει βαθύτερα το πρόβλημα από τους ανερμάτιστους ηγέτες του.

Είναι μήπως όσοι ανέβηκαν στο βήμα στη Θεσσαλονίκη η επόμενη μέρα στην ηγεσία του Τόπου. Σε καμμία περίπτωση. Ο συμπαθής στρατηγός Φράγκος Φραγκούλης, μπορεί να ξέρει από στρατόπεδα και επιτελικούς σχηματισμούς, αλλά η πολιτική δεν είναι επιτελικό σχέδιο, ούτε η Ελλάδα στρατόπεδο. Αφήστε που στο Δημοψήφισμα του Μνημονίου, είπε ΝΑΙ. Είναι μήπως η νέα ηγεσία οι Μητροπολίτες; Η παρουσία τους στη σκηνή, με βαρύ συμβολισμό οπωσδήποτε, είχε απλώς χαρακτήρα ενωτικό. Αν είχε. Γιατί, κακά τα ψέμματα. Ούτε η Εκκλησία διαθέτει αυτή τη στιγμή στελέχη άξια να σηκώσουν ένα τέτοιο βάρος. Αφήστε που, σε τελική ανάλυση, δεν είναι αυτος ο ρόλος ποιμεναρχών και πνευματικών. Ή μήπως ο εξωκοινοβουλευτικός αντιπολιτευόμενος χώρος (πατριωτικός ή άλλος) έχει ηγέτες ικανούς να χειριστούν τα δύσκολα. Αν κάποιος υπάρχει που ακόμα δεν τον γνωρίζουμε, ναι, αλλά αυτοί που γνωρίζουμε... άσε καλύτερα.

Εθνικό όραμα

Αυτή, λοιπόν, είναι η πραγματικά τραγική θέση, «εμάς των Τρώων», για να θυμηθώ τον Αλεξανδρινό. Μερικοί πιστεύουν ότι ένα Δημοψήφισμα θα έδινε πνοή σε μια νέα κατάσταση. Δεν το πιστεύω. Το Δημοψήφισμα αυτή τη στιγμή και με αυτό το θέμα, δηλαδή το «Μακεδονικό», μόνο να διχάσει μπορεί. Συμφωνείτε, φαντάζομαι, ότι το τελευταίο που θα χρειαζόμασταν αυτή την ώρα, είναι ένας νέος εθνικός διχασμός. Ίσως αυτή είναι η στιγμή που θα πρέπει να συμμεριστούμε την προ πολλού μιλημένη αγωνία αγίων μορφών: «προσευχηθείτε να στείλει ο Θεός κάποιον» ή κάποιους, για να τραβήξουν μπροστά. Με ειλικρίνεια σας λέω ότι δεν θα μας σώσει ούτε αυτή η έκκληση, αν και η προσευχή είναι πάντα το πιο γλυκό μας καταφύγιο. Γιατί, χωρίς εθνικό όραμα, με όλους εμάς του Έλληνες βυθισμένους σε μια παρακμή, χωρίς όριο και χωρίς προηγούμενο στην πρόσφατη Ιστορία μας, ακόμα κι αν αναστηθεί εκείνος ο Μαρμαρωμένος Βασιλιάς του θρύλου, το μόνο που θα μπορέσει, είναι να πέσει ξανά στην Κερκόπορτα.

Εκτός, άρα, από την αγωνιώδη προσευχή, χρειάζεται και η ματωμένη μας εργασία, για να αναστηθεί από τους νεκρούς αυτό το χαμένο μας όραμα, Συνέλληνες. Επείγει, δηλαδή, να βρούμε τον εαυτό μας και το χαμένο μας κέντρο. Η βουβή, εν τέλει, σύναξη της Θεσσαλονίκης μας δίνει μια ελπίδα. Ας μην την σπαταλήσουμε ά(σ)κοπα. Έχουμε στο αίμα μας, αίμα του Μακρυγιάννη, κι ας λένε μερικοί «δάσκαλοι που δίδασκαν...». Ας το ζωντανέψουμε επιτέλους.

Κωνσταντίνος Μπλάθρας

Πρόσφατα σχόλια

Μετεκλογικά 20ής του Σεπτέμβρη και η ΛΑ.Ε
(ουτε)Συνετος (ουτε)Επαναστατης
26 Οκτ 2015, 00:42
Μετεκλογικά 20ής του Σεπτέμβρη και η ΛΑ.Ε
Συνετος Επαναστατης
25 Οκτ 2015, 11:53
 

Στατιστικά

Γλώσσες: 1
Μέλη: 206
Νέα: 1501
Σύνδεσμοι: 24
Επισκέπτες: 1964528
 

Οι Ροές Ειδήσεων της Χριστιανικής

RSS 0.91
RSS 1.0
RSS 2.0
ATOM 0.3
OPML


Copyright (C) 2006-2015 ΚΙΝΗΜΑ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ. All rights reserved.
Powered by Jim Pap | Γραφικά από τον Αγιογράφο Γ.Κ.