ΛΟΓΩ ΚΡΙΣΗΣ, ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟΝ «ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟ» Έπεσαν οι μάσκες στην Ε.Ε.

ΛΟΓΩ ΚΡΙΣΗΣ, ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟΝ «ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟ» Έπεσαν οι μάσκες στην Ε.Ε. Του Κωνσταντίνου Μπλάθρα Με ευχολόγια αλληλεγγύης μεταξύ των χωρών μελών της και ξόρκια κατά του κρατικού παρεμβατισμού ολοκληρώθηκε με ένα γενικόλογο κοινό ανακοινωθέν η Έκτακτη Σύνοδος Κορυφής της Ε.Ε. για την οικονομική κρίση, την 1η Μαρτίου, στις Βρυξέλλες. Στην ουσία των (μη) αποφάσεων, όμως, η αλληλεγγύη έμεινε στα αζήτητα, αφού οι ισχυροί της Ένωσης, με επικεφαλής τη Γερμανία, αρνήθηκαν να καλύψουν τα ελλείμματα των χωρών της Ανατολικής Ευρώπης, ενώ «δεν σήκωναν κουβέντα» για ελαστικοποίηση των κριτηρίων του Συμφώνου Σταθερότητας –σημειωτέον ότι η συζήτηση γίνεται για χώρες, περίπου οι μισές της ευρωζώνης, που έχουν μερικούς δεκαδικούς αριθμούς πάνω από το 3% έλλειμα, τη στιγμή που οι πλανηταρχούσες ΗΠΑ έχουν φθάσει στο 12,5%! Ο δε κρατικός παρεμβατισμός έκανε την εμφάνισή του και αυτός, μόνο κατά το μέτρο των συμφερόντων των ισχυρών βιομηχανικά χωρών, όπως η Γερμανία, η Γαλλία και η Μ. Βρετανία. Δείγμα αυτού του «αποικιοκρατικού» παρεμβατισμού ήταν η αναφορά στην ενίσχυση της αυτοκινητοβιομηχανίας, όχι μόνο με χρηματοδότηση από τις επιμέρους κυβερνήσεις, αλλά και με κίνητρα ανανέωσης του στόλου των αυτοκινήτων στην Ε.Ε., πράγμα που θα κάνει χρηματοδότες της αυτοκινητοβιομηχανίας και χώρες, όπως η Ελλάδα, που δεν διαθέτουν παραγωγή αυτοκινήτων. Αξιοπερίεργο είναι ότι αναφορά στην ενίσχυση της αυτοκινητοβιομηχανίας έκανε και ο Έλληνας πρωθυπουργός, όπως είπε στις δηλώσεις του, μετά τη λήξη της Συνόδου. Ο κ. Καραμανλής, βέβαια, αναφέρθηκε, όπως είπε, και στην ενίσχυση του τουρισμού και της ναυτιλίας, ελληνικού ενδιαφέροντος θέματα, μόνο που από τα τρία έμεινε μόνο η ενίσχυση της βιομηχανίας, που συμφέρει τους ισχυρούς. «

Κοινή αγορά» για τους ισχυρούς

Είναι φανερό, όπως έγραφαν την επομένη αναλυτές του ευρωπαϊκού τύπου –ο δικός μας τύπος εχει κολλήσει τη βελόνα τους στις εκλογές, με αποτέλεσμα να έχει υποστεί γενική τύφλωση από τη στραβωμάρα που τον κατέτρυχε– ότι οι ισχυροί της Ευρώπης αντιμετωπίζουν την Ένωση αποκλειστικά και μόνο ως ενιαία αγορά των προϊόντων τους. Στη λογική αυτή έχουν αποδιαρθρωθεί όλα τα διαρθρωτικά προγράμματα εξισορρόπησης πλούσιων-φτωχών χωρών, όπως η Κοινή Αγροτική Πολιτική ή τα, αλήστου μνήμης, Μεσογειακά Ολοκληρωμένα Προγράμματα. Βλέπεις, η ενίσχυση της αγροτικής παραγωγής θεωρείται «κρατικός παρεμβατισμός», ενώ η χρηματοδότηση με ζεστό χρήμα της κραταιάς ευρωπαϊκής αυτοκινητοβιομηχανίας θεωρείται «ενίσχυση της αγοράς». Μόνο που τα αυτοκίνητα δεν είναι μπρόκολλα και δεν τρώγονται. Και όσο βαθαίνει η παγκόσμια κρίση δεν θα μακρύνει η μέρα που θα αναγκαστούμε να παραδεχτούμε ότι από την πείνα δεν θα μας γλιτώσουν οι λαμαρίνες της Μερσεντές αλλά τα κρεμμυδάκια της Κωπαΐδας.
Το σίγουρο είναι ότι στην Έκτακτη Σύνοδο της περασμένης Κυριακής φάνηκε αυτό που και η Χριστιανική Δημοκρατία και άλλες δυνάμεις καταγγέλλουν από δεκαετίες, ότι δηλαδή δνε πρέπει να βλέπουμε την Ε.Ε. με μια ρομαντική ανάλυση αλληλεγγύης και αλληλοβοήθειας των ευρωπαϊκών λαών, με τελικό στόχο τη δημιουργία ενός ευρωπαϊκού υπερκράτους, με ισότιμα κράτη-μέλη αλλά πρέπει να τη βλέπουμε μέσα από την πραγματικότητα της σύγκλισης –ή της απόκλισης, εν προκειμένω– συμφερόντων. Τα ελληνικά συμφέροντα συνάπτονται βέβαια, μετά από την ένταξή μας στην Ε.Ο.Κ. το 1980, αλλά και πριν από αυτή, από τη δεκαετία ήδη του 1960, με δέσμες συμφερόντων μέσα στην Ε.Ε., αλλά δεν ταυτίζονται με τα συμφέροντα των ισχυρών και αναπτυγμένων χωρών της Ευρώπης. Άλλο είναι το συμφέρον της Γερμανίας ή της Μ. Βρετανίας και άλλα τα συμφέροντα μιας βαλκανικής αιγαιακής χώρας, όπως η Ελλάδα.

Αυτοκινητόδρομοι και πείνα

Το πρόβλημα είναι ότι οι Έλληνες πρωθυπουργοί συνηθίζουν να προσέρχονται στις Βρυξέλλες με έναν ψοφοδεή τρόπο, σα διακονιάρηδες της εκτίμησης και της υποστήριξης των ισχυρών. Σ’ αυτόν τον σκληρό όμως κόσμο, που κάθε μέρα γίνεται και σκληρότερος, λόγω της καταλήστευσης των πόρων από τους λίγους και τους ισχυρούς, του καθενός το πάπλωμα φτάνει μέχρις εκεί που φθάνει και το ποδάρι των διεκδικήσεών του. Η «ισχυρή» Ελλάδα της «ανάπτυξης» κ.λπ. δεν είναι παρά σύνθημα εσωτερικής κατανάλωσης που το πέρνουν οι άνεμοι όταν προσγειωθεί στις Βρυξέλλες. Όλοι γνωρίζουμε ότι η χώρα μας δεν είναι παρά ένα ράκος ανοργανωσιάς και ανασφάλειας, με τα τείχη της κατεδαφισμένα, παντελώς απροετοίμαστη για τους κυκλώνες που ενέσκηψαν με αυξανόμενη ένταση διεθνώς. Τα δεκάδες χιλιόμετρα των νέων αυτοκινητόδρομων της Αττικής που εξήγγειλε πρόσφατα ο Γ. Σουφλιάς, ο αρχιτέκτονας της σημερινής οικονομικής πολιτικής της κυβέρνησης, δεν είναι παρά βούτυρο στο ψωμί των χωρών που παράγουν αυτοικίνητα, την ίδα ώρα που στερούν εθνικούς πόρους για την πραγματική ανασυγκρότηση της ελληνικής παραγωγής, που έχει βυθιστεί στα τάρταρα της ανυπαρξίας.

Το κουτόχορτο του ΠΑΣΟΚ

Και μη νομίσουν κάποιοι ότι τρώμε το κουτόχορτο του ΠΑΣΟΚ και του Γ. Παπανδρέου, που καθημερινά προσπαθεί να μας πείσει ότι έχει τη μαγική λύση για την κρίση. Εδώ κοτζάμ Ομπάμα, με όλα τα μυαλά της οικουμένης επί ποδός και είναι του «βλέποντας και κάνοντας», πώς οι εγκέφαλοι του Γιωργάκη ξέρουν τη λύση; Κι αν την ξέρουν γιατί δεν μας τη λένε κι εμάς;
Οι εκλογομαχίες ΠΑΣΟΚ-ΝΔ, που θα γίνονται εντονώτερες όσο φτάνουμε στις ευροεκλογές του Ιουνίου, με στόχο την άλωση των ψήφων που επιμένουν να καταδικάζουν και τους δυο, δεν φανερώνουν τίποτε άλλο από το ότι «ο βασιλιάς είναι γυμνός». Τα κόμματα εξουσία απλώς δεν έχουν κανένα σχέδιο για τη χώρα, πέρα από το «ψηφίστε με»! Αφήστε που η κομματικές γραφειοκρατίες σε αγαστή συνεργασία με τους απαρχαιομένους εργατοπατέρες και η ανέξοδη μαγκιά τύπου Εξαρχείων έχουν καταστήσει τη χώρα παντελώς ακυβέρνητη. Με κραυγές και γιουχα καμία λύση δεν πρόκειται να βρούμε. Μόνο με Βουλή –δεν εννοώ την αίθουσα στην οποία ξεκουράζονται οι «πατέρες του Έθνους»¬–, δηλαδή με σοβαρό πολιτικό διάλογο με πραγματικά επιχειρήματα και πραγματικές προτάσεις λύσεων μπορούμε να πορευτούμε. Ή για να το πω αλλιώτικα, εάν οι βουλευτές μας ψηφίζονταν για να κάνουν δουλειά και για να συσκέπτονται για να βρουν λύσεις δεν θα παρακαλούσαν για να εκλεγούν, εμείς θα τους παρακαλούσαμε να αναλάβουν.
© Η Χριστιανική