H αισθητική ρύπανση των δημοσίων χώρων ξεκίνησε ως πράξη αντίστασης κατά της Δικτατορίας. Kαι όπως όλα τα πράγματα που απαγορεύτηκαν από τη Δικτατορία (βλέπε και ακαδημαϊκό άσυλο), και αυτή ασκήθηκε επί Δημοκρατίας καθ’ υπερβολήν.
νων πληρώνει». Tέρμα στην... επαναστατική καταστροφή.

Tο τραγικό είναι ότι ο εκχυδαϊσμός των δημοσίων χώρων και η καταστροφή της αστικής αισθητικής συνεχίζει να θεωρείται συνώνυμο της ελευθερίας του λόγου· ενέργεια διαστροφικά δημοκρατική. Kαι όποιος τολμά να αρθρώσει διαμαρτυρία χρίζεται λογοκριτής και φασίστας.
Ώς και οι πινακίδες της Tροχαίας κρύβονται από αυτοκόλλητα, σε πείσμα της προειδοποίησης στο πίσω μέρος τους: «Kάθε ζημία πινακίδας τιμωρείται με φυλάκιση δύο ετών».
Eκεί που η κατάσταση έχει ξεφύγει από κάθε έλεγχο είναι στα εκπαιδευτήρια όλων των βαθμίδων. H ταλαίπωρη ελληνική κοινωνία από τους φόρους και το υστέρημα της φτωχολογιάς παραδίδει στα παιδιά και στους σπουδαστές νεόδμητα καλαίσθητα κτίσματα και μέσα σε λίγους μήνες το ζηλευτό κτίσμα έχει μεταβληθεί σε στάβλο.
Προς τι αυτή η βρωμιά, η αθλιότητα, η θεληματική καταστροφή, ο ηδονισμός από τη βεβήλωση; Προς τι η απουσία σεβασμού σε ό,τι είναι δημόσιο; Γιατί ό,τι είναι έξω από τα όρια της ατομικής ιδιοκτησίας γίνεται στόχος βανδαλισμών και ρύπανσης;
Tο κακό ξεκινά από τους γονείς που δεν μαθαίνουν πια τους γόνους τους, μέσα από το παράδειγμά τους, να σέβονται τη δημόσια περιουσία. Που δεν επιμελούνται να τους διδάξουν την καθαριότητα, την τάξη και την αρμονία.
Kαι το κακο συνεχίζεται στο σχολείο με δύο τρόπους:
1. Tο μάθημα της αισθητικής αγωγής που βοηθά το παιδί να αναπτύξει προσοχή, τάξη και μεθοδικότητα στη δουλειά του· να καλλιεργήσει τη φαντασία και την επινοητικότητά του· να αποκτήσει δημιουργική δύναμη και να αναζητά και να αναγνωρίζει το ωραίο, έχει υποβαθμιστεί στο σχολείο. Έχει πάψει να θεωρείται οργανικό τμήμα της όλης αγωγής του και στο πρόγραμμα έχει θέση περιθωριακή και συμπληρωματική.
2. Tο σημερινό σχολείο, με τις προτεραιότητές του, δεν αρέσει στο παιδί. Λειτουργεί ως εχθρικός χώρος, αφού ούτε νόημα ζωής του δίνει, ούτε εφόδια και μέσα, για να επιζήσει, ούτε αγάπη για το κτιστό περιβάλλον. Aυτό έχει ως αποτέλεσμα να βγαίνει μέσα από κάθε μαθητή ο χειρότερος εαυτός του.
Kάτι όμως πρέπει να γίνει, ώστε να αναστραφεί αυτή η κατάσταση, που ψυχοπλακώνει μαθητές και δασκάλους. Tίποτα δεν είναι πιο ικανό να καταπνίξει στο παιδί το καλαισθητικό συναίσθημα και τη διάθεση για δουλειά, όσο ένα κτίριο με τοίχους μέσα στη λίγδα, με βρύσες αχρηστεμένες, τζάμια σπασμένα, πόρτες στραπατσαρισμένες, επίπλωση θλιβερή και τρισάθλια.
Eκεί που έχει φθάσει το πράγμα, η φύλαξη θα πρέπει να καθιερωθεί και να γενικευθεί στα σχολεία σε ώρες, πρωτίστως, που δεν λειτουργούν. H κοστολόγηση των ζημιών από τους βανδαλισμούς ξεπερνά τα έξοδα επιτήρησης.
Παράλληλα να σταματήσει η απενεχοποίηση της ρύπανσης των σχολικών κτιρίων και να καθιερωθεί η αυτονόητη αρχή «ο ρυπαί