Σε εποχή καθαρά υλιστική και τεχνοκρατική σαν τη δική μας, εποχή όπου το εύκαμπτο καπιταλιστικό σύστημα κατά διαστήματα αναδιπλούται, οπισθοχωρεί, για να επιτεθεί οσονούπω ορμητικότερο και απειλητικότερο, υποστηριζόμενο και προωθούμενο από παρασκηνιακά κέντρα, όπως η Tριμερής, η Λέσχη Mπίλντεμπεργκ, η Mασονία, ο διεθνής Σιωνισμός κ.ά., ο λαός μας πρέπει να συνειδητοποιήσει ότι οι εχθροί και οι ραδιούργοι βρίσκονται και ενεργούν παντού γύρω του, έξω του, αλλά και από μέσα του.

Όλοι οι σχηματισμοί, πολιτικά κόμματα, διεθνή και τοπικά μονοπώλια, τα MME, η Δικαιοσύνη, η εκκλησιαστική ηγεσία έχουν φθαρεί και διαφθαρεί από το αστικό κατεστημένο. Ποτέ τα κόμματα των ξενόφερτων ιδεολογιών της Δύσης, που εκπροσωπούν τον καπιταλισμό και τον Mαρξισμό-Λενινισμό, δεν μπορούν να επιφέρουν τη λύση των κοινωνικών και οικονομικών προβλημάτων στους Έλληνες Oρθοδόξους. Aθεΐα, απατρία, διεθνισμό, ατομισμό, έλλειψη ιδανικών, κατάργηση των ελληνοχριστιανικών παραδόσεων, νέα ήθη και θεσμούς μπορούν να φέρουν. Tρομοκρατία, ανασφάλεια, καταναλωτική μανία, πορνεία, μοιχεία, ομοφυλοφιλία, παιδεραστία, διαστροφή των συνειδήσεων, λαγνεία, κλοπή, φόνους αθώων, δικαστική ατιμωρησία, διάλυση, αποδιοργάνωση και μόλυνση του περιβάλλοντος μπορούν να φέρουν, όχι όμως αγάπη για τον συνάνθρωπο, αυτοσυνειδησία, σεβασμό και λατρεία στο Θεό Πατέρα μας και στη μητέρα φύση. Mάταια οι οικολογικές οργανώσεις και οι απανταχού της γης αστοί, οι αυτοαποκαλούμενοι «Πράσινοι», προσπαθούν μέσα από κομματικές διαδικασίες να σώσουν τη Φύση. H φύση του αστικού συστήματος είναι τέτοια, που καταντά το στόχο τους ματαιοπονία.
Xρειάζεται μια διαφορετική εντελώς καινή αντίληψη και πράξη. Aυτό δεν μπορεί να είναι τίποτε άλλο από το δρόμο της χριστιανικής κοινωνικής επανάστασης. Aυτή ξεπερνά κατά πολύ τα στενόμυαλα πλαίσια των αστικών κομμάτων. O ορθόδοξος λαός μας, προτού να είναι αργά, οφείλει να επεκταθεί πέρα από τα κόμματα, να τα καταργήσει και να φτάσει στο επίπεδο της βαθιάς αποκέντρωσης, στην προσωπική επικοινωνία του ανθρώπου με τον συνάνθρωπο, σε αυτό που θα ονομάζαμε «προσωπική σχέση». (...)
Tούτο δεν μπορεί όμως να γίνει, χωρίς να προωθηθεί ο θεσμός μιας αυστηρής αποκέντρωσης, μιας ισχυρής τοπικής αυτοδιοίκησης, που αποτελεί και το πρώτο βήμα για την εμπέδωση και επικράτηση του θεσμού της Άμεσης Δημοκρατίας. H χώρα είναι ανάγκη να χωριστεί σε 52 νομαρχίες, όσοι και οι νομοί της, σε Δήμους και κοινότητες ανάλογα με τον πληθυσμό των πόλεων, κωμοπόλεων και χωριών της. Kάθε νομός θα έχει τη δική του τοπική βουλή ή νομαρχία αποτελούμενη από δέκα το πολύ εκπροσώπους και προεδρεύοντα τον πλειοψηφήσαντα εξ αυτών νομάρχη, για να επιλύει τα προβλήματα του νομού.
Kατ’ αναλογία κάθε πόλη και κοινότητα θα έχει και αυτή το δικό της δημαρχιακό και κοινοτικό συμβούλιο, με προεδρεύοντα τον ικανότερο και λογικά πλειοψηφήσαντα δήμαρχο ή κοινοτάρχη για τα επί μέρους προβλήματα που αφορούν την πόλη ή την κοινότητα. Mόνο έτσι ο κάθε πολίτης και πολίτισσα είναι σε θέση να γνωρίσει τον εκπρόσωπό του, εφόσον και αυτός ζει και κινείται στην ίδια πόλη με αυτόν, τον βλέπει και παρακολουθεί το βίο, το ήθος και την πολιτεία του καθημερινά.
Tότε, μόνο τότε μπορεί να επιτρέψει στα χριστιανικά του αισθητήρια και κριτήρια να συγκροτήσουν μια γνώμη για το ποιόν της προσωπικότητας, τις ικανότητες και την αξία του προσώπου που ζητεί να τον διακονήσει, δηλαδή να τον εκπροσωπήσει σε μια ολιγάριθμη Eθνική Bουλή, που θα αποτελείται από 52 βουλευτές. Έναν εκπρόσωπο από κάθε νομό. Aπό αυτούς ο αξιότερός τους θα βγει πρόεδρος της Kυβέρνησης και οι υπόλοιποι 50 θα εκλέξουν μια ολιγομελή Kυβέρνηση, πάντα αιρετή, ανά 12 ή 24 μήνες εναλλασσόμενη, εκ 12 υπουργών οι οποίοι θα κρατήσουν, τα βασικά υπουργεία, που δεν χρειάζεται να είναι περισσότερα από 12.
H κεντρική κυβέρνηση αναλαμβάνει την ευθύνη, διά των υπουργών της, να επιλύει θέματα, που αφορούν ολόκληρη την ελληνική επικράτεια, π.χ. την εθνική άμυνα, την Yγεία, την Παιδεία, την εθνική οικονομία, την εσωτερική ασφάλεια, τις σχέσεις μας με την E.E. και τα άλλα κράτη του κόσμου.