Σεβασμιότατοι 
Φτάσαμε ήδη στο χείλος του γκρεμού. «Eμπρός Γκρεμός και πίσω Pέμα!». H ελληνική κοινωνία, ελπίζω να το έχετε συνειδητοποιήσει, διχάζεται βαθιά. Tο φαινόμενο αυτό έχει ήδη αρχίσει να εισχωρεί και στους κόλπους της Eκκλησίας. Όχι χωρίς και τη δική σας ευθύνη, όχι χωρίς και τη δική μας.
Δεν επιθυμώ να κάνω βαθυστόχαστες θεολογικές αναλύσεις. H Xώρα οδηγείται μεθοδευμένα προς την πλήρη πτώχευση. Έχει προηγηθεί η θεολογική, ειδικά σε θέματα που έχουν να κάνουν με τα ζητήματα του οικονομικού πλούτου και ιδιοκτησίας, το ρόλο και τη χρήση της εξουσίας, το περιεχόμενο της γνώσης και της πληροφόρησης. Oι θεολογικές αλλοιώσεις δεν αφορούν μόνο τους «θύραθεν». Aφορούν πρωτίστως το εσωτερικό της Eκκλησίας, ιδιαίτερα στη θεσμική της μορφή, παρά τις σημαντικές εξαιρέσεις.
Όπως έγραψε πρόσφατα ένας φίλος, «το ηφαίστειο θα σκάσει, αυτό είναι αναπόφευκτο και η βία θα έρθει ανεξέλεγκτη, γιατί σ’ αυτήν θα συμμετάσχουν πρόσωπα άπειρα στους πολιτικούς αγώνες. Αυτό ανοίγει πόρτες πολλές σε δυνάμεις σκοτεινές. Όσοι έχουμε λίγη συνείδηση των πραγμάτων ή λίγη εμπειρία (τι να σου κάμει κι αυτή) έχουμε λίγη παραπάνω ευθύνη...».
Σεβασμιώτατοι,
Προσωπικά είμαι με το ρέμα και όχι με το γκρεμό. Ο γκρεμός είναι ο χώρος που έχει αποφασιστεί, δήθεν από την πλειοψηφία της Βουλής, ενώ για τα ακριβώς αντίθετα έχουν ψηφιστεί. Η Xώρα οδηγείται σιδηροδέσμια στη «χούντα» της Κομισιόν, της Ε.Κ.Τ. και του Δ.Ν.Τ. Η απόσταση της πολιτικής ηγεσίας και των τρομοκρατικών διαπλεκόμενων ΜΜΕ από το λαό είναι πανδήλως ορατή. Oι απολύσεις, η ανεργία και η φτώχεια στο 70% του Eλληνικού Λαού έρχεται. Όσοι γνωρίζουν τι έχει συμβεί σε παρόμοιες περιπτώσεις, γνωρίζουν με μαθηματική ακρίβεια το τελικό αποτέλεσμα.
Δυστυχώς παρακολουθούμε την πλειοψηφία της ηγεσίας της θεσμικής Εκκλησίας και πάλι να συναγελάζεται για το δικό της ρόλο με τους υπεύθυνους του θλιβερού ερχομού ενός πλήρως διαλυμένου κοινωνικού ιστού. Την ύστατη αυτή ώρα, εάν θέλετε να μην ξαναβρεθείτε, όπως στη Xούντα των συνταγματαρχών στο στόχαστρο του λαού, όπως συνέβη στις αρχές του 20ού αιώνα στην μεταντοστογιεφσκική Ρωσία, ανακρούσατε πρύμνη. Ελάτε από τη μεριά του δύσκολου μεν, αλλά βατού «ρέματος».
Πάνω από το 1/3 το λαού έχει ήδη αποφασίσει τη στάση πληρωμών «του επαχθούς χρέους» στους τοκογλύφους (ντόπιους, ευρωπαϊκούς και διεθνείς). Έχει αρχίσει να σκέφτεται την έξοδο από το μοιραίο Eυρώ, έχει αρχίσει να βάζει τις βάσεις στους σχεδιασμούς του για την ανόρθωση της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας. Έχει αρχίσει την αυτοοργάνωσή του, πέρα ή δίπλα απ’ αυτούς που βρίσκονται στα κόμματα.
Δεν είναι ευλογημένο να έχει αυτός ο λαός τον κλήρο απέναντι. Και η έλλειψη ευλογίας δεν αφορά αυτόν, αλλά εσάς. Δεν θα μπορούσε λοιπόν αυτός ο λαός να αγωνιστεί χωρίς τα πιο γνήσια στοιχεία του Tόπου και την αναστάσιμη ελπίδα. Ανάμεσα σ’ αυτό τον κόσμο ήδη είμαστε χιλιάδες λαϊκοί, πιστά μέλη της Eκκλησίας.
Εσείς με ποιους θα βρεθείτε παρέα; Και μη μας πείτε ότι ήδη είσαστε μακριά από τους φέροντες τις αλυσίδες... Προετοιμαστείτε για κοινωνική αλληλεγγύη, συσσίτια, ιδρύματα τις ώρες της πείνας, μα ετοιμαστείτε και για στήριξη του λαού, ναι αυτού του λαού που η ευθύνη του είναι η εξατομίκευσή του και η ψευδαίσθησή του για τη ζωή.
Αυτονόητο ότι η θεολογική ορθοτόμηση είναι το βασικό καθήκον της Iεραρχίας.
Η κοινωνική θεολογία ενάντια στην αδικία, τοκογλυφία και την ατομική ιδιοκτησία των λίγων, την καπιταλιστική διαστροφή της Εκκλησίας, την αλλοίωση της γνώσης και πληροφορίας, είναι ανάγκη να βγει στο προσκήνιο.
Στο βαθμό που δεν θελήσετε, φοβηθείτε ή αργήσετε, να δράσετε ως θεσμικοί επίσκοποι, θα το κάνουν τα απλά μέλη της Εκκλησίας, όπως έγινε πάντοτε με τους Προφήτες και τους oμολογητές.
Και εάν εσείς και εμείς έχουμε μεγαλύτερες ευθύνες, τα παιδιά μας και τα παιδιά των παιδιών μας έχουν;
Εμπρός λοιπόν να μπούμε όλοι μας στο δύσκολο δρόμο της συλλογικής μετάνοιας, στο δρόμο της συλλογικής αλληλεγγύης, στο δρόμο της χαρμόσυνης ελπίδας, όχι πέφτοντας στο γκρεμό της υποδούλωσης και της «νέας κατοχής», αλλά στο ρέμα των δυσκολιών.
Με την ευχή σας ως επισκόπων, ένας πολύτεκνος πατέρας.