ΟΙ ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΤΟΥ Κ. ΚΑΛΧΑ

Εἶναι προφανές ὅτι τό νέο οἰκονομικό καί κοινωνικό σκηνικό θά φέρει καί ἀντίστοιχες πολιτικές ἀλλαγές. Τό μέλλον τῆς Ν.Δ. μετά τή συντριπτική της ἧττα καί τήν ἀποχώρηση τῆς Ντόρας Μπακογιάννη μοιάζει θλιβερό. Οἱ πιέσεις τοῦ Γ. Καρατζαφέρη, ἀπό τή μία πλευρά, καί τό νέο πολιτικό σχῆμα πού ἑτοιμάζει ἀπό τά κεντροδεξιά ἡ Ντόρα, μέ ἀφορμή τίς Εὐρωεκλογές καί τίς νέου τύπου Δημοτικές ᾿Εκλογές τό Νοέμβριο τοῦ 2010, θά δείξουν τίς ἀντοχές τῆς εὐρύτερης συντηρητικῆς παράταξης. ᾿Εάν ἡ οἰκονομικοκοινωνική κρίση ἐνταθεῖ τό φθινόπωρο, οἱ διαλυτικές τάσεις της θά πολλαπλασιάσουν τίς κεντρόφυγες δυνάμεις στή συντηρητική πλευρά. Δέν εἶναι καθόλου σίγουρο ἄν θά ἐπιτύχει ἡ κίνηση τῆς Ντόρας, ὅμως μέσα στό θολό τοπίο τῶν ἐξελίξεων τά ἀλληλοχτυπήματα θά ἐπιτείνουν (καί παρατείνουν;) τό χάος στό ἐσωτερικό τῆς Δεξιᾶς.

Αὐτό σημαίνει ὅτι ἡ πολιτική καθαρότητα (καί ὡριμότητα;) θά λείψει ὥς ἕναν ὁρισμένο βαθμό στά στελέχη καί ὀπαδούς τῆς Δεξιᾶς, μέ ἀποτέλεσμα τήν περαιτέρω πολυδιάσπαση καί ἀποσάθρωση τοῦ χώρου.

Τό μέλλον, λοιπόν, εἶναι καί ἀβέβαιο καί σκοτεινό. ᾿Ασχέτως ἄν, δηλαδή, αὐξήσει ἤ ὄχι ἐπιρροή καί ποσοστά ὁ Καρατζαφέρης, ἡ περιδίνηση, πού δημιουργεῖ ἡ κίνηση ἀπελπισίας τῆς «χαμένης» Ντόρας, σίγουρα θά κοστίσει ὄχι μόνο συσπείρωση στή Ν.Δ. (καί στό ΠΑΣΟΚ;), ἀλλά καί τήν παράταση τῆς κρίσης προσανατολισμοῦ, ἐπαναπροσδιορισμοῦ καί πολιτικῆς αὐτογνωσίας πού περνᾶ. Αὐτό ἀκριβῶς τό γεγονός τῆς στασιμότητας σέ θολά νερά θά δώσει ἀφορμές σέ φαινόμενα ἀκραίας κοινωνικῆς συμπεριφορᾶς ἀπό ποικίλες ὁμάδες, πού δέν θά «καλύπτονται» ἀπό τίς διακηρύξεις τῶν τριῶν πλέον ἡγετῶν τῆς συντήρησης. Κάτι τέτοιο εἶναι προφανές.

Τήν πολυταλαιπωρημένη ᾿Αριστερά τοῦ ΣΥΝ καί ΣΥΡΙΖΑ. ῾Η κρίση τῆς οἰκονομίας μας, πού εἶναι κρίση μηχανισμῶν στήν Εὐρωπαϊκή ῞Ενωση, ἔφερε τήν φιλοευρωπαϊκή ᾿Αριστερά στό περιθώριο. Τό ἐγχείρημα τοῦ ΣΥΡΙΖΑ, μέσα στήν ὄξυνση τῆς κοινωνικῆς-οἰκονομικῆς διάλυσης θά καρποφορήσει μέ πιό σταθερές καί ρηξικέλευθες ἀντιευρωπαϊκές θέσεις στόν κόσμο τῆς «ἀπασχόλησης», τῆς μισθωτῆς ἐξάρτησης, τῆς νεόπτωχης φρεναπάτης τῶν ΜΜΕ, τῆς γραφειοκρατικῆς ἀνυπαρξίας σέ ὅλα τά ἐπίπεδα. ῾Ο πολίτης αἰσθάνεται ἀδικημένος, ἀπατημένος καί χρεωμένος ἄδικα μιά πτώχευση, πού τοῦ ἐπέβαλε και πιστοποίησε ἡ Εὐρώπη! ῎Αν τώρα οἱ «ἀνανεωτές» τοῦ ΣΥΝ, φεύγοντας, ἑνωθοῦν μέ τούς Οἰκολόγους, δέν θά πολυπαραξενευτεῖ ὁ κόσμος νά δεῖ τόν σοβαρό Κουβέλη μέ τόν «῾Ελληνοφάγο» «πολυπολιτισμένο» Τρεμόπουλο μαζί. ῾Απλῶς, ἡ ἀπαξίωση θά εἶναι εἰς διπλοῦν.

Παράλληλα, ἡ κίνηση ᾿Αλαβάνου, μέ τά ἐξαπτέρυγα ἑνός πολυπολικοῦ ἀριστερισμοῦ χωρίς κοινό τόπο, δέν εἶναι σίγουρο ποῦ θά ὁδηγήσει. ῎Αν φύγει ἀπό τόν ΣΥΝ καί ΣΥΡΙΖΑ (μετά ἀπό σύγκρουση μέ τόν Τσίπρα ἤ ὄχι ἀδιάφορο) ἡ ἀριστερόστροφη ρητορεία δέν εἶναι βέβαιο ὅτι θά τοῦ δώσει διάρκεια ζωῆς, ἄσχετα ἄν ἡ κοινωνική ὄξυνση παραμένει ἤ αὐξάνει. Τοῦτο, ἐπειδή ὁ ΣΥΝ τοῦ Τσίπρα θά ἐπιδιώξει νά ἡγεμονεύσει μέσα στίς συνθῆκες ἀστάθειας, νά ἐπωφεληθεῖ ἀπό τίς ὀργανωτικές ἀδυναμίες τῶν ἄλλων τάσεων καί νά ἀποδείξει ὅτι ὅποιος ἔχει τό κόμμα θά ἐπιβιώσει. Φυσικά οἱ «Τσιπρικοί» εἶναι «δεξιότεροι» τῆς τάσης Λαφαζάνη, ἡ ὁποία δέν γνωρίζουμε ἐάν μείνει στόν ΣΥΝ ἤ φύγει, παίρνοντας μαζί της καί κάποιες συνιστῶσες τοῦ ΣΥΡΙΖΑ. ῎Αν λοιπόν ἡ πολυδιάσπαση ἐπικρατήσει, τότε σέ συνθήκες κρίσης ἡ ἑλληνική ᾿Αριστερά θά ἐμφανίζεται ὡς «θίασος ποικιλιῶν» ἀπό τή μία καί, ἀπό τήν ἄλλη, ὡς τό «ἀπολιθωμένο δάσος» τοῦ ΚΚΕ, πού κινδυνεύει τό 2010 νά κινεῖται μέ πολιτική ὁρολογία Μεσοπολέμου.

Φαίνεται, ἔτσι, ἡ ἀδυναμία τοῦ πολιτικοῦ προσωπικοῦ νά ἀπαντήσει στά σύγχρονα καυτά μας προβλήματα, πού μεγαλώνουν καί τείνουν νά ἀνατρέψουν ὄχι μόνο τό σκηνικό, ἀλλά καί τό ἴδιο τό θέατρο.