Καυχώμεθα ἐπ’ ἐλπίδι τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ. Οὐ μόνον δέ, ἀλλὰ καὶ καυχώμεθα ἐν ταῖς θλίψεσιν, εἰδότες ὅτι ἡ θλῖψις ὑπομονὴν κατεργάζεται, ἡ δὲ ὑπομονὴ δοκιμήν, ἡ δὲ δοκιμὴ ἐλπίδα» (Πρὸς Ρωμαίους ε’, 2-4) (ἀπὸ τὸ ἀποστολικὸ ἀνάγνωσμα τῆς Κυριακῆς 6 ᾿Ιουνίου). ᾿Απόσπασμα πολὺ ἐπίκαιρο σὲ σχέση μὲ τὴν κακὴ ψυχολογία ποὺ μᾶς διακατέχει, ἐν ὄψει τῆς «ἐπιτήρησης» καὶ τῶν δεινῶν ποὺ αὐτὴ ἔχει προκαλέσει. ῞Οσο «μαῦρα» καί ἂν φαίνονται τὰ πράγματα, ἡ ἐλπίδα δὲν πρέπει νὰ μᾶς ἐγκαταλείπει.

Πολιτιστικὸς πρόσφυγας. ῾Η ἀπαξίωση τῆς ῾Ελλάδας διεθνῶς ἐπηρεάζει δυσμενῶς καὶ τὴν ψυχολογία τῶν νέων ποὺ περιπλανῶνται στὸ διαδίκτυο. Εἶναι, κατὰ συνέπεια, χρήσιμο νὰ γνωρίζουμε ὅτι ἔχουν ὑπάρξει καὶ ὑπάρχουν ἀξιόλογοι ἄνθρωποι, ποὺ ἀγαποῦν τη Χώρα μας καὶ προτιμοῦν τὸν πολιτισμὸ καὶ τοὺς ἀνθρώπους της ἀπὸ τὴ Δυτικὴ Εὐρώπη. Παράδειγμα, ὁ αὐστριακὸς Λαυρέντιος Γκεμέρεϋ, ὁ ὁποῖος, στὸ βιβλίο του· «῾Η Δύση τῆς Δύσης. ῾Η ἀπομυθοποίηση τῆς Εὐρώπης καὶ ὁ ῾Ελληνισμός» (ἐκδόσεις Παπαζήση), ἐπισημαίνει τὰ ἀδιέξοδα τοῦ δυτικοῦ πολιτισμοῦ σὲ σχέση μὲ τὸν ἑλληνικό. Μετὰ τὴ Μεταπολίτευση ἔζησε στὴν ῾Ελλάδα ὡς «πολιτιστικὸς πρόσφυγας», κατὰ τὴ δική του ἔκφραση.

᾿

Στοῦρε Λιννέρ. Σουηδὸς καθηγητής, γεννημένος τὸ 1917, πέθανε τὸ Μάρτιο τοῦ 2010. Μετέφρασε ἔργα ἀρχαίων καὶ βυζαντινῶν ῾Ελλήνων καὶ συνέβαλε, ὅσο λίγοι, στὴ διάδοση τοῦ ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ στὴ Σκανδιναβικὴ Χερσόνησο. ᾿Αγωνίστηκε καὶ συνέβαλε στὴν ἀπονομὴ τοῦ βραβείου Νόμπελ στὸν Γιῶργο Σεφέρη. Γνώρισε τὴν ῾Ελλάδα στὴ διάρκεια τῆς Κατοχῆς, ὅταν ὑπηρετοῦσε στὸν ᾿Ερυθρὸ Σταυρό καὶ τὴν ἀγάπησε ὅσο λίγοι. Καὶ αὐτὸς ἐντυπωσιάζεται, ὅπως καὶ ὁ Γκεμέρεϋ, γιὰ τὴν ἀνθρωπιὰ τῶν ῾Ελλήνων.

Δίστομο(1)· ῾Ο Λιννὲρ βρέθηκε στὸ Δίστομο τὸν ᾿Ιούνιο τοῦ 1944, μετὰ τὴ Σφαγή, ὅπως μαρτυρεῖ στὸ βιβλίο του· «῾Η ᾿Οδύσσειά μου»· Σὲ κάθε δέντρο, κατὰ μῆκος τοῦ δρόμου καὶ γιὰ ἑκατοντάδες μέτρα, κρεμόντουσαν ἀνθρώπινα σώματα, σταθεροποιημένα μὲ ξιφολόγχες, κάποια ἐκ τῶν ὁποίων ἦταν ἀκόμη ζωντανά. ῏Ηταν οἱ κάτοικοι τοῦ χωριοῦ, ποὺ τιμωρήθηκαν μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο· θεωρήθηκαν ὕποπτοι γιὰ παροχὴ βοήθειας στοὺς ἀντάρτες τῆς περιοχῆς, οἱ ὁποῖοι ἐπιτέθηκαν σὲ δύναμη τῶν ῎Ες-῎Ες».

Δίστομο (2)· ῾Ο Λιννὲρ ξαναβρέθηκε σὲ ἀποστολὴ μὲ τρόφιμα στὸ Δίστομο, λίγο καιρὸ ἀργότερα, ὅταν οἱ Γερμανοὶ ὑποχωροῦσαν. ῎Εμαθε ὅτι κάποιοι ἀπό αὐτοὺς εἶχαν συλληφθεῖ ἀπὸ τοὺς ἀντάρτες καὶ ἀνέμενε νὰ ὑποστοῦν φρικτὰ ἀντίποινα. ῞Ομως...· ῞Οταν φτάσαμε στὰ ὅρια τοῦ χωριοῦ, μᾶς συνάντησε μιὰ ἐπιτροπή, μὲ τὸν παπά στὴ μέση. ῞Εναν παλαιῶν ἀρχῶν πατριάρχη, μὲ μακριά, κυματιστή, λευκή γενειάδα. Δίπλα του στεκόταν ὁ ἀρχηγὸς τῶν ἀνταρτῶν, μὲ πλήρη ἐξάρτυση. ῾Ο παπάς πῆρε τὸ λόγο καὶ μᾶς εὐχαρίστησε ἐκ μέρους ὅλων, ποὺ ἤρθαμε μὲ τρόφιμα. Μετὰ πρόσθεσε· «᾿Εδῶ εἴμαστε ὅλοι πεινασμένοι, τόσο ἐμεῖς οἱ ἴδιοι, ὅσο καὶ οἱ Γερμανοὶ αἰχμάλωτοι. Τώρα, ἐὰν ἐμεῖς λιμοκτονοῦμε, εἴμαστε τουλάχιστον στὸν τόπο μας. Οἱ Γερμανοὶ δὲν ἔχουν χάσει μόνο τὸν πόλεμο, εἶναι ἐπιπλέον καὶ μακριὰ ἀπὸ τὴν πατρίδα τους. Δῶστε τους τὸ φαγητὸ ποὺ ἔχετε μαζί σας, ἔχουν μακρύ δρόμο μπροστά τους». Σέ αὐτή του τή φράση γύρισε ἡ Κλειὼ τὸ βλέμμα της καὶ μὲ κοίταξε. ῾Υποψιαζόμουν τί ἤθελε νὰ μοῦ πεῖ μὲ αὐτό τὸ βλέμμα, ἀλλά δὲν ἔβλεπα πλέον καθαρά. ῾Απλά στεκόμουν καί ἔκλαιγα.»

᾿

Πάφρα. Στὴν ἀπογραφὴ τοῦ 1903, τὴν ὁποία διενήργησαν ἡ ᾿Οθωμανικὴ Κυβέρνηση καὶ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο, ἡ ἐπαρχία Πάφρας εἶχε 86.000 κατοίκους, ἀπὸ τοὺς ὁποίους οἱ 56.000 ἦταν ῞Ελληνες ᾿Ορθόδοξοι, 29.000 Τοῦρκοι καὶ 1.000 περίπου ᾿Αρμένιοι. Στὴν ὕπαιθρο ὑπῆρχαν μόνον ἀμιγῆ χωριά, εἴτε μὲ χριστιανικό, εἴτε μὲ μουσουλμανικὸ πληθυσμό. Τὸ 1923, μὲ τὴν ἀνταλλαγὴ τῶν πληθυσμῶν, ἦρθαν στὴν ῾Ελλαδα 25.000 μόνο Παφραῖοι ἀπὸ τοὺς 56.000. Κατὰ συνέπεια, 30.000 χάθηκαν στὸ μεταξύ, ὡς ἀποτέλεσμα τοῦ μεθοδευμένου διωγμοῦ τῶν ἐτῶν 1914-1922. ῾Η ἐξόντωση τοῦ ῾Ελληνισμοῦ τοῦ Πόντου δὲν ἔγινε τυχαῖα, ἀλλὰ στό πλαίσιο ὀργανωμένου σχεδίου τῶν Νεοτούρκων, μὲ στόχο τὴν ἐξάλειψη τῶν μειονοτήτων τῆς ᾿Οθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας καί ἐμπνευστὲς τοὺς Γερμανοὺς συμμάχους τους. Μετὰ τὸ 1919, τὴ σκυτάλη πῆραν οἱ Κεμαλιστές.

῎

Ψοφοδεὴς στάση. Καὶ ἐνῶ τὸ ᾿Ισραὴλ δέχεται τὴν αὐστηρὴ αὐτὴ κριτικὴ ἀπὸ τοὺς ἴδιους τοὺς πολίτες του, ἡ ῾Ελλάδα ἀπέφυγε νὰ καταδικάσει κατὰ τρόπο ἔντονο τὴν πειρατεία, τὴ στιγμὴ ποὺ ἑλληνικὰ πλοῖα καὶ ῞Ελληνες πολίτες δέχονταν ἐπίθεση στὰ διεθνῆ ὕδατα. ᾿Ολέθρια ἦταν καὶ ἡ στάση τοῦ Χριστόφια, ποὺ λειτούργησε ὡς ὑπαλληλίσκος τοῦ ᾿Ισραὴλ, ἀπαγορεύοντας τὸν ἀπόπλου τοῦ στολίσκου. Φαίνεται πὼς δὲν ἀντιλαμβάνεται τὴ σημασία ποὺ ἔχει γιὰ τὴν Κύπρο ἡ διπλωματικὴ στήριξη τῶν μουσουλμανικῶν χωρῶν στὸ θέμα τῆς ἀναγνώρισης τοῦ ψευδοκράτους, σὲ σχέση μὲ τὰ ὅποια προσδοκώμενα ὀφέλη ἀπὸ τὴ φιλία τοῦ ᾿Ισραήλ. ᾿Εκτὸς ἐὰν τὸ ἀντιλαμβάνεται καὶ ἀδιαφορεῖ, γιὰ λόγους ποὺ ὁ ἴδιος μόνο γνωρίζει.

Καλὰ κάνει ἡ Τουρκία καὶ ἐπικαλεῖται τὸ διεθνὲς δίκαιο, στὴν περίπτωση τῆς ἰσραηλινῆς πειρατείας. Καλύτερα θὰ ἔπραττε ὅμως, ἂν καὶ ἡ ἴδια τὸ ἐφάρμοζε, ἀντὶ νὰ τὸ παραβιάζει συστηματικά. Τόσο τὸ ᾿Ισραήλ, ὅσο καὶ ἡ Τουρκία παραβίαζαν καὶ παραβιάζουν συστηματικὰ τὸ διεθνὲς δίκαιο, ἀπολαμβάναντας τὴν προκλητικὴ ἀσυλία, ποὺ ἐξασφαλίζουν πρωτίστως οἱ ΗΠΑ στὶς δύο αὐτές χῶρες.