Bιβλιοπαρουσιαση
  -Ψυχολόγου - Παιδοψυχολόγου ΠOΠΗ ΚOΛΛΙΑ

  Η συγγραφέας του βιβλίου με τη ματιά του κατηρτισμένου και ενημερωμένου ειδικού και τη σιγουριά της πολύχρονης πείρας από τη συνεργασία της με σχολεία, παιδικούς σταθμούς και συλλόγους γονέων, αναδεικνύει το πρόβλημα της παιδικής ανατροφής και διαπαιδαγώγησης. Και δίνει γνώσεις που προστατεύουν από επικίνδυνους πειραματισμούς και ερασιτεχνισμούς και εργαλεία αποκωδικοποίησης κακών συμπεριφορών.
Πίσω από κάθε άνθρωπο που αισθάνεται όμορφα με τον εαυτό του και τους άλλους και προκόβει στη ζωή του, συνήθως, βρίσκονται κρυμμένοι οι γονείς του, σαν τις ρίζες του δέντρου που το τροφοδοτούν και αυτό δίνει άνθη και καρπούς εύχυμους και εύγευστους.
Πίσω από παιδικές παρεκτροπές και στραβοπατήματα βρίσκονται λάθη και ελλείψεις στην ανατροφή του παιδιού. Η τεμπελιά, το πείσμα, η ανταρσία, η ζηλοτυπία, το ψέμα, η κλεψιά είναι μορφές άμυνας και προστασίας, όταν στριμώχνεται. Είναι ακατάλληλοι τρόποι με τος οποίους τα παιδιά προσπαθούν να συγκεντρώσουν πάνω τους αγάπη, προσοχή, ενδιαφέρον. Η ανορεξία, οι πεπτικές διαταραχές, η νευρικότητα, οι πονοκέφαλοι, συχνά, δεν είναι τίποτε άλλο παρά εξωτερίκευση δυσπροσαρμοστίας στη ζωή.
Συναισθήματα αρνητικά που κουκουλώνονται και απωθούνται στο υποσυνείδητο, επειδή ελλείψει επικοινωνίας και συναίσθησης δεν εκφράζονται και δεν ασκείται αγωγή ελέγχου και διαχείρισής τους, όταν ξεφεύγουν, έχουν καταστρεπτικές συνέπειες. Είναι σαν να τα κλείνουμε σε μία χύτρα ταχύτητας υπό βρασμό.
Η κ. Κόλλια με τις αναλύσεις συμπεριφορών των παιδιών από τη νηπιακή έως τη σχολική ηλικία, μέσα από παραδείγματα σε πραγματικό περιβάλλον, βοηθά γονείς και εκπαιδευτικούς να καταλάβουν, γιατί δεν μας ακούν τα παιδιά.
Με τις αναφορές της στο ρόλο και στην αποστολή της οικογένειας, στα δικαιώματα και στις υποχρεώσεις που απορρέουν από τις συμβολικές ιδιότητες των μελών της οικογένειας, αφήνει να διαγραφεί ποιο πρέπει να είναι το πλαίσιο άσκησης της γονεϊκής λειτουργίας.
Όταν η γονεϊκή λειτουργία δεν ασκείται επαρκώς, τότε κάτι στραβώνει στη λειτουργία της οικογένειας και στο έδαφος της στρεβλής οικογενειακής λειτουργίας φύονται μία γκάμα παθολογικών καταστάσεων όπως: εντάσεις, συγκρούσεις, διαταραχές προσωπικότητας, εξαρτήσεις, παραβατικότητα.
Προϋπόθεση και αναγκαία συνθήκη για να ασκήσουν οι γονείς το γονεϊκό τους ρόλο με πληρότητα και ορθότητα, είναι να τα βρίσκουν μεταξύ τους.
Είναι μύθος ο ισχυρισμός ότι μπορεί να υπάρξει πλήρης αρμονία και τελειότητα στο γάμο, γιατί οι δύο σύζυγοι κουβαλούν αδυναμίες και ανεπάρκειες. Όμως, οι διαφωνίες μπορούν να γίνουν ενότητα και δυνατότητα και όχι διάσταση, αν:
1. οι σύζυγοι έχουν αποκτήσει οικογενειακή αίσθηση νοήματος και σκοπού.
2. στη σχέση υπάρχει κένωση, που σημαίνει κάνω χώρο στον εαυτό μου για να προσλάβω τον άλλο.
3. ο γάμος βιώνεται ως μυστήριο, που σημαίνει πορεία και συνάντηση με το Χριστό.
Σε μια τέτοια οικογένεια το παιδί θα απολαύσει την ομορφιά της αγάπης και της προσφοράς, αλλά και θα συνειδητοποιήσει βιωματικά βασικές έννοιες όπως π.χ. η εντιμότητα, η ευθύνη, η δικαιοσύνη, ο σεβασμός των δικαιωμάτων του άλλου, η πειθαρχία σε κανόνες, η θρησκευτική και πνευματική διάσταση της ζωής, η αξία της Πατρίδας και της Παράδοσης. Σε μια τέτοια οικογενειακή σχέση, όποια και αν είναι τα ζόρια και οι αντιξοότητες, οι γονείς δεν υπεκφεύγουν από τη θέση και την ευθύνη του εγγυητή και του ρυθμιστή του οικογενειακού πλαισίου.
Και οικογενειακό πλαίσιο σημαίνει ότι όλοι είναι ισότιμοι ως προς την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, αλλά όχι ίδιοι μεταξύ τους. Σημαίνει ότι το σπίτι δεν είναι ακυβέρνητο, αλλιώς το παιδί μένει απροσανατόλιστο, απροστάτευτο, έρμαιο των παθών και της ακρισίας της παιδικότητας. Σημαίνει όρια, μέτρο και υποχρεώσεις. Παιδί απαλλαγμένο από υποχρεώσεις είναι ακρωτηριασμένο. Παιδί «χύμα» δεν ξέρει «πού να σταματήσει» και θα σπάει συνεχώς τα μούτρα του. Δεν ξέρει μέχρι που φθάνει το εγώ του, μέχρι ποιο σημείο μπορεί να φερθεί ανέμελα και να ξεδώσει.
Αντίθετα, όταν έχει όρια κατανοεί τη θέση και το ρόλο του και νιώθει ασφάλεια και άνεση. Νιώθει ότι υπάρχει κάποια δομή συγκροτημένη, που το βοηθά να χαλιναγωγείται και να αυτορυθμίζεται.
Ό,τι συμβαίνει με το παιδί που το οδηγούμε σ’ ένα σκοτεινό δωμάτιο και του ζητούμε να το εξερευνήσει. Αυτό ψαχουλεύει και σκοντάφτει στους τοίχους, στα όρια του δωματίου, που το βοηθούν στην εξερεύνησή του.
Ελευθερία, άλλωστε, σημαίνει έλευση και θέση ορίων.
Τέλος, η μεγάλη προσφορά του βιβλίου είναι ότι μας βοηθά να ακούμε τα παιδιά, όταν κτυπούν την πόρτα, «πριν αναγκασθούν να τη ρίξουν».