Τὸ ἄστατον τοῦ καιροῦ καὶ τῆς δόξης. Τρίτη 6 ᾿Ιουλίου, Σισώη τοῦ μεγάλου. «Σισώης ὁ Μέγας ἐν ἀσκηταῖς ἔμπροσθεν τοῦ τάφου τοῦ βασιλέως τῶν ῾Ελλήνων ᾿Αλεξάνδρου, τοῦ πάλαι λάμψαντος ἐν δόξει φρύττει καὶ τὸ ἄστατον τοῦ καιροῦ καὶ τῆς δόξης τῆς προσκαίρου λυπηθείς, ἰδοὺ κλαίει· “῾Ορῶν σε τάφε, δειλιῶ σου τὴν θέαν καὶ καρδιοστάλακτον δάκρυ χέω, χρέος τὸ κοινόφλητον εἰς νοῦν λαμβάνων, πῶς οὖν μέλλω διελθεῖν πέρας τοιοῦτον; ᾿Αΐ, ἀΐ, θάνατε, τίς δύναται φυγεῖν σε;”».

῾Η παραμονὴ στὴν Ε.Ε. δὲν εἶναι δόγμα καὶ μονόδρομος. «Διευκρινίζω ἀπὸ τὴν ἀρχή, καθ’ ὅσον μὲ ἀφορᾶ, ὅτι αὐτὴ τὴ στιγμὴ θεωρῶ ἐπιπόλαιη, ἀνεπίκαιρη καὶ ἐπιζήμια κάθε ἰδέα ἀπομάκρυνσης τῆς χώρας μας ἀπὸ τὴν εὐρωπαϊκὴ οἰκογένεια καὶ προοπτική, ὅμως ὄχι ἐπειδὴ παρόμοια ἰδέα παραμένει «ἀπαγορευμένη» ἀπό τὴν κρατοῦσα ἀριστεροδεξιὰ μονοδρομικὴ σκέψη, ἀλλὰ διότι θεωρῶ ὅτι οὐδόλως ἔχει ἀποδειχθεῖ ὅτι τὸ ἐνδεχόμενο διαζύγιο μὲ τὴν Εὐρώπη θὰ ἦταν ἐπωφελὲς γιὰ τὴ χώρα, σὲ σχέση μὲ συγκεκριμένες προσδοκίες, ποὺ ἐπὶ τοῦ παρόντος διασφαλίζει ἡ συμμετοχὴ σέ αυτήν. ᾿Ενῶ ὁ πειρασμὸς τῆς ἐξόδου ἀπὸ τὸν εὐρωπαϊκὸ νάρθηκα παραμένει ἔντονος, ὅσο αὐτὸς μὲ δογματισμὸ ἀνάγεται σὲ “ἔγκλημα καθοσιώσεως”, τόσο περισσότερο θὰ κακοφορμίζει, ἀντὶ νὰ ὑποχωρεῖ. Τὸ ζήτημα δὲν ἀντιμετωπίζεται ὡς «ταμποῦ», μὲ δογματικὰ ξόρκια καὶ λιβανιστήρια, ποὺ ἐκδιώκουν τοὺς δαίμονες. ᾿Αλλὰ μὲ συγκεκριμένα ἐπιχειρήματα σχετικὰ μὲ τὸ πρακτικὸ ὄφελος καὶ κόστος, γιὰ τὴ χώρα, τῆς παραμονῆς στὸ εὐρωσύστημα ἢ τῆς ἀποχώρησης ἀπὸ αὐτό.» ᾿Απὸ ἄρθρο τοῦ Κώστα Βεργόπουλου στὴν «᾿Ελευθεροτυπία» τῆς 2.7.2010, σχετικὰ μὲ τὴ θέση τῆς ὁμάδας ποὺ ἀποσχίσθηκε ἀπὸ τὸν ΣΥΝ γιὰ ἄνευ ὅρων προσκόλληση στὸ «Εὐρωσύ-στημα». ῾Η στήλη προσυπογράφει.

῾Η νέα στήλη «πρὶν σαράντα χρόνια». ᾿Ιδιαίτερα συναρπαστικὴ εἶναι ἡ περιήγηση ποὺ ἀρχίζουμε στὰ πρὸ τεσσαρακονταετίας δημοσιεύματα τῆς ἀντιδικτατορικῆς «Χ» τῆς περιόδου 1970-1973. Τὴν τότε φυσιογνωμία τῆς ἐφημερίδας διαμόρφωνε, πέρα ἀπὸ τὸν φλογερὸ λόγο τοῦ ἀείμνηστου Νίκου Ψαρουδάκη, ἡ εὐρυμάθεια, ἡ κατάρτιση καὶ τὸ ὀξὺ θεολογικὸ κριτήριο τοῦ Γιώργου Ροδίτη, ποὺ ἐμπλούτιζε τὴν ὕλη τῆς ἐφημερίδας μὲ τὴ θεολογικὴ τεκμηρίωση τῆς κοινωνικῆς διάστασης τῆς χριστιανικῆς διδασκαλίας, καθὼς καὶ μὲ διεθνῆ θέματα. ῞Οσο ἡ ἐφημερίδα αὔξανε ἀργότερα σὲ ὕλη, καὶ ἄλλοι συνεργάτες συνέβαλαν νὰ ἀποκτήσει τὸ ὑψηλὸ ἐπίπεδο καὶ τὴν ὁλοκληρωμένη φυσιογνωμία, ποὺ τὴν καταξίωσε στὴν κοινὴ γνώμη τῆς ἐποχῆς. ᾿Απὸ τὰ πρῶτα φύλλα τοῦ 1970, ἡ «Χ» κατήγγειλε τὴν ὑπονόμευση τοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου καὶ Προέδρου τῆς Κυπριακῆς Δημοκρατίας Μακαρίου ἀπὸ τὴ Δικτατορία, καθὼς καὶ τοὺς ἀκροδεξιοὺς καὶ παρεκκλησιαστικοὺς συμμάχους της, διαβλέποντας ὅτι ἡ τακτικὴ αὐτὴ θὰ ὁδηγοῦσε σὲ καταστροφή.

Τὸ ἔγκλημα κατὰ τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ. Στὸ προηγούμενο φύλλο ἀναφερθήκαμε στὴν κριτικὴ ποὺ ἄσκησε ὁ π. Κωνσταντῖνος Μπέης στὸν Κώστα Σημίτη, γιὰ τὴν ἐκ μέρους του ἔλλειψη σθένους ὅσον ἀφορᾶ τὴν πάταξη τῆς λεηλασίας τῆς περιουσίας τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ ἐκ μέρους στελεχῶν τοῦ κόμματός του. ᾿Ακόμα χειρότερα ἔγιναν ἐπὶ Κ. Καραμανλῆ τοῦ νεώτερου, πού, ἐνῶ ἔβλεπε τὴ χώρα νὰ βουλιάζει οἰκονομικά, περιορίστηκε νὰ ἐγκαταλείψει τὸ βυθιζόμενο σκάφος. ᾿Αντὶ γιὰ στοιχειῶδες νοικοκύρεμα, ἡ σπατάλη τοῦ δημόσιου τομέα ἐντάθηκε μὲ τοὺς διορισμοὺς ἡμετέρων. Τὰ ἔξοδα τοῦ «πάρτυ» τῶν χρυσοκανθάρων πληρώνουν τώρα μὲ τὴν ἀπώλεια κεκτημένων ἑκατὸ ἐτῶν ὁ μισθωτός, ὁ συνταξιοῦχος καὶ ὁ συνεπὴς φορολογούμενος, ἀλλά καί ὁλόκληρη ἡ ῾Ελλάδα μὲ μείωση τοῦ βιοτικοῦ ἐπιπέδου, ἡ ὁποία ἰσοδυναμεῖ μὲ «μικρὸ θάνατο», κατὰ τὴν ἔκφραση τοῦ «Τὐἣ῏ἂὼὃὰὼὸ ἒ῍ἶὐὦἂὸὃ». Τὸ ῾Ελληνικὸ Δημόσιο ὀφείλει νὰ ἀναζητήσει τὰ ὑπεξαιρεθέντα μὲ ἀγωγές, ἀκόμα καὶ ἂν ἔχει παραγραφεῖ τὸ ποινικὸ σκέλος, ὥστε οἱ παρανόμως πλουτίσαντες καὶ ζημιώσαντες τὴ δημόσια περιουσία νὰ διωχθοῦν, «ἕως ἂν ἀποδώσωσι καὶ τὸν ἔσχατον κοδράντην».

Εἴμαστε ὅλοι συνένοχοι; Βέβαια, εἶναι διαδεδομένη ἡ ἄποψη ποὺ ρίχνει εὐθύνες σὲ ὅλο τὸ λαὸ γιὰ τὴ σημερινὴ κατάντια, μὲ τὴ λογικὴ —ὅπως ἐκφράστηκε ἀπὸ τὸν Κ. Μητσοτάκη— ὅτι, ἀφοῦ ὅλοι περνούσαμε καλύτερα ἀπ’ ὅσο σήκωνε ἡ οἰκονομία μας, πρέπει ὅλοι νὰ περιοριστοῦμε. Μιὰ λογικὴ ποὺ ἐπιχειρεῖ, διὰ τῆς ἐνοχοποιήσεως τῶν πάντων, νὰ ἀποενοχοποιήσει τοὺς ὑπεύθυνους. ῞Ομως, ὅσο ἀλήθεια εἶναι ὅτι δὲν εὐθύνονται ὅλοι οἱ ῞Ελληνες συλλήβδην, ἄλλο τόσο ἀλήθεια εἶναι ὅτι στὴν κοινὴ γνώμη ἡ κάθε εἴδους «ἁρπαχτὴ» ἦταν σὲ μεγάλο βαθμὸ νομιμοποιημένη ὡς «μαγκιά», λόγῳ τῆς ἀποξενωμένης σχέσης κράτους - πολίτη. ῞Ομως, τώρα ποὺ ἔγινε ξεκάθαρο ὅτι ἡ «μαγκιὰ» τῶν χρυσοκανθάρων καὶ τῶν λαδωμένων ποντικῶν ζημίωσε μὲ τρόπο ἄμεσο τὸ σύνολο τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ, ἦρθε ἡ ὥρα ἡ νοοτροπία αὐτὴ νά ἀλλάξει.