Πρόδρομε τοῦ Σωτῆρος, σὺ βασιλεῖς ἤλεγξας, παρανομίαν μὴ ἐργάζεσθαι· διό, παίγνιον ἀνόμου γυναικὸς ἔπεισε τὸν ῾Ηρώδην ἀποτεμεῖν σου τὴν κεφαλήν...» (ἀπὸ τὴν ἀκολουθία τοῦ ῾Εσπερινοῦ τῆς ἑορτῆς τῆς ᾿Αποτομῆς τῆς τιμίας κεφαλῆς τοῦ Προδρόμου).

᾿Απαλλαγὴ ἀπὸ τὴ δυτικὴ αἰχμαλωσία. «Πολλὰ ὀφείλει ἡ σύγχρονος ὀρθόδοξος Θεολογία εἰς τοὺς πρωτεργάτας τῆς «᾿Επιστροφῆς εἰς τοὺς Πατέρας», οἱ ὁποῖοι ἀπέβλεπον εἰς τὴν ἀπαλλαγὴν τῆς Θεολογίας ἡμῶν ἀπὸ τὴν λεγομένην «δυτικὴν αἰχμαλωσίαν», εἰς τὴν ὑπέρβασιν τῆς ἐσωστρεφείας, τοῦ ἀπολογητισμοῦ καὶ τῆς περιχαρακώσεως εἰς μίαν κλειστὴν ᾿Ορθοδοξίαν. ῞Οσοι, ἡμέτεροι καὶ ξένοι, εἶδον τὸ κίνημα αὐτὸ ὡς ἄγονον προσκόλλησιν εἰς τὸ παρελθὸν, ὡς μίμησιν παρωχημένων θεολογικῶν σχημάτων, ὡς ἐγκαύχησιν ἐπὶ τῇ δόξῃ τῶν μεγάλων Πατέρων τῆς ᾿Εκκλησίας ἤ, ἀκόμη, καὶ ὡς ὅπλον κατὰ τῆς νεωτερικότητος, δὲν κατενόησαν τὸ πνεῦμα καὶ τὸν δυναμισμόν του» (ἀπὸ τὸ χαιρετισμὸ τῆς Α.Θ.Π. τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίου πρὸς τὸ Διεθνὲς Συνέδριο, μὲ θέμα· «Νεο-Πατερικὴ Σύνθεση ἢ Μετα-Πατερικὴ Θεολογία; Τὸ αἴτημα τῆς Θεολογίας τῆς Συνάφειας στὴν ᾿Ορθοδοξία», ποὺ διοργανώθηκε ἀπὸ τὴν ᾿Ακαδημία Θεολογικῶν Σπουδῶν τῆς ῾Ι. Μ. Δημητριάδος καὶ ῾Αλμυροῦ ἀπὸ τὶς 3 ἕως τὶς 6 ᾿Ιουνίου 2010. ῾Ο χαιρετισμὸς δημοσιεύεται ὁλόκληρος στὸ ἔντυπο πληροφόρησης τῆς ῾Ιερᾶς Μητροπόλεως, τοῦ ᾿Ιουλίου).

῞Ομοιες ἐνστάσεις, μὲ τὶς ἀνωτέρω ἐπιφυλάξεις ποὺ διατυπώθηκαν στὸ παρελθόν καὶ δὲν μπόρεσαν νὰ κατανοήσουν τὸ πνεῦμα καὶ τὸ δυναμισμὸ τοῦ κινήματος τῆς ἐπιστροφῆς στὴν πατερικὴ θεολογία, ἐμφανίζονται καὶ σήμερα.

Τὸ μέλλον ἀνήκει σὲ μιά αὐθεντικὴ πατερικὴ θεολογία... Τονίζονται, ἐπίσης, στὸ πατριαρχικὸ χαιρετισμὸ καὶ τὰ ἀκόλουθα· «῾Η Πατερικὴ Θεολογία ἐγνώριζεν ὅτι λειτουργεῖ εἰς μίαν συγκεκριμένην ἱστορικὴν στιγμήν, χωρὶς ποτὲ νὰ ταυτίζεται μὲ τὴν ῾Ιστορίαν, ὅτι δίδει ἐν τῷ κόσμῳ μαρτυρίαν, ἡ ὁποία δὲν εἶναι “ἐκ τοῦ κόσμου”... ῾Η ἀρχέγονος συνάφεια τῆς Θεολογίας εἶναι ἡ ἀναφορὰ αὐτῆς εἰς τὴν ζωὴν τῆς ᾿Εκκλησίας, ἔκφρασιν τῆς ὁποίας καὶ ἀποτελεῖ. ῾Η ἐκκλησιοτραφὴς Θεολογία εἶναι λόγος ζωῆς καὶ ἐλευθερίας χωρὶς νοησιαρχικὰς ἀκροβασίας, εἶναι θεολογία κατὰ τὸν τρόπον τῶν “ἁλιέων” καὶ ὄχι τοῦ “᾿Αριστοτέλους”... Εἶναι ταυτοχρόνος καὶ μία Θεολογία, ἡ ὁποία, ὅπως ἡ ᾿Εκκλησία, συνάπτεται μὲ τὴν ῾Ιστορίαν, ὅπου ἀναπτύσσεται καὶ καλεῖται νὰ διατυπώσει τὸν λόγον “τῆς ἐν ἡμῖν ἐλπίδος”... ᾿Απὸ μίαν Θεολογίαν, ἡ ὁποία ἔχει συνείδησιν τῆς εὐθύνης της διὰ τὴν σήμερον, ἐκπορεύονται προτάσεις ζωῆς, ἰδέαι, ὠθήσεις, ἐλπίδες διὰ τὸν ἄνθρωπον καὶ τὴν ἀνθρωπότητα, διὰ τὴν κτίσιν καὶ τὴν ῾Ιστορίαν. Τὸ μέλλον ἀνήκει εἰς μίαν αὐθεντικὴν “πατερικὴν” Θεολογίαν, πέραν ἀπὸ τὸν νεοπατερισμὸν καὶ τὸν μεταπατερισμόν, εἰς μίαν ἐκκλησιαστικὴν Θεολογίαν, ἡ ὁποία ζωογονεῖται ἀπὸ τὴν ἔντασιν μεταξὺ τοῦ “ἤδη” καὶ τοῦ “ὄχι ἀκόμη” τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ».

«῾Ηνώθη καὶ πάλιν, μετὰ ἀπὸ ἐννέα περίπου δεκαετίας, ἡ ἁγιοτόκος καὶ ἁγιοτρόφος γῆ τοῦ Πόντου μὲ τὸν οὐρανόν! ῎Αγγελοι καὶ ᾿Αρχάγγελοι, ῞Οσιοι καὶ Μάρτυρες καὶ ῾Ιεράρχαι, πνεύματα δικαίων τετελειωμένα, ψυχαὶ εὐσεβῶς κεκοιμημένων πατέρων μας ἀναρίθμητοι, συμπροσεύχονται σήμερον μαζί μας». Αὐτὰ δήλωσε ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος μετὰ τὴν ἱστορικὴ Θεία Λειτουργία στὴν ῾Ιερὰ Μονὴ Σουμελᾶ τὸ Δεκαπενταύγουστο. ῾Η βαρύτητα τοῦ γεγονότος αὐτοῦ εἶναι μεγάλη, λόγῳ τῆς σημασίας τοῦ Προσκυνήματος γιὰ τὸν Ποντιακὸ ῾Ελληνισμό.

Μονόδορομος ἡ διορθόδοξη συνεργασία. ῾Η τέλεση τῆς Θείας Λειτουργίας καταδεικνύει ὅτι ἡ διορθόδοξη συνεργασία σὲ ὅλα τὰ ἐπίπεδα εἶναι μονόδρομος. ῾Η βελτίωση τῶν σχέσεων Φαναρίου - Μόσχας ἔχει ἀρχίσει νὰ ἀποδίδει καρπούς. ᾿Αντίθετα, ἡ ἀμοιβαία καχυποψία καὶ οἱ ἐνδο-ορθόδοξοι ἀνταγωνισμοὶ καὶ διαγκωνισμοὶ μόνο τοὺς ἀντιπάλους τῆς ᾿Ορθοδοξίας ὠφελοῦν καὶ σκανδαλίζουν τὸ ὀρθόδοξο πλήρωμα.

᾿Επικίνδυνα παιχνίδια. ᾿Εδῶ καὶ δεκαετίες, ἡ Τουρκία καὶ τὸ ᾿Ισραὴλ ἦταν προνομιακοὶ σύμμαχοι τῶν ΗΠΑ μὲ τὸ «ἐλεύθερο» νὰ παραβιάζουν τὸ διεθνὲς δίκαιο κατὰ τὸ δοκοῦν, μὲ τὴν κάλυψη τοῦ μεγάλου ὑπερατλαντικοῦ προστάτη καὶ ὄχι μόνον. Τώρα ποὺ ὁ ᾿Ερντογὰν ἐπιχειρεῖ νὰ ἀναδείξει τὴν Τουρκία σὲ περιφερειακὴ δύναμη μὲ τὰ ἀνοίγματα στὸν μουσουλμανικὸ κόσμο, οἱ κυβερνήσεις τῆς ῾Ελλάδας καὶ τῆς Κύπρου νομίζουν ὅτι μποροῦν νὰ ἐπωφεληθοῦν προσεγγίζοντας τὸ ᾿Ισραήλ, ἀκόμη καὶ σὲ ἐπίπεδο κοινῶν στρατιωτικῶν ἀσκήσεων. Φαίνεται ὅμως, ὅτι ἡ ἑλληνικὴ πλευρὰ χρησιμοποιεῖται ἁπλῶς ὡς μέσο πίεσης πρὸς τὴν Τουρκία. Μόλις βγεῖ ἀπὸ τὴ μέση ἢ ὑποχωρήσει ὁ ᾿Ερντογάν, τὰ πράγματα θὰ ἐπανέλθουν στὴν προτέρα κατάσταση. ῾Η ἑλληνικὴ πλευρά, χωρὶς κανένα ὄφελος, θα βρεθεῖ ἐκτεθειμένη, ἀκόμα καὶ στοχοποιημένη ἀπὸ τοὺς ἀκραίους ἰσλαμιστές. ῍Ας μὴν παραπονεθοῦμε μετά ἂν ἐνσκύψει κύμα ἀναγνωρίσεων τοῦ ψευδοκράτους ἀπὸ μουσουλμανικὲς χῶρες.