O θεσμός των ραμολιμέντων που υπηρετεί από διάφορες θέσεις, θεσμικές και μη, το παγκόσμιο κλεπτοκρατικό σύστημα, σε αγαστή συνεργασία με τον κυβερνητικό γενιτσαρισμό και δωσιλογισμό του ΠΑ.ΣO.Κ. και τον αγελαίο κομματικό κοινοβουλευτισμό, βυθίζουν τη χώρα στο πένθος, στο μαρασμό, στην απόγνωση, στην καταστροφή. Στοχοποίηση του Δημοσίου Αφού επέβαλαν, κυριολεκτικά, στους εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα συνθήκες μισθωτής σκλαβιάς, από πλευράς οικονομικών όρων και ελαστικών μορφών εργασίας, στοχοποίησαν το Δημόσιο. Στους μπροστάρηδες και πρωτοχορευτές της ανοίκειας προπαγάνδας, που εξυφάνθηκε εναντίον των δημοσίων υπαλλήλων και κάθε έννοιας Δημοσίου, ο... πολύς Ανδρέας Λομβέρδος, προστάτης και στυλοβάτης του, τον καιρό που το ΠΑ.ΣO.Κ. ήταν στις δόξες του, ψωμιζόμενος και ο ίδιος από αυτό. Εάν ο λόγος του ήταν αυτοκριτικός και απέβλεπε στη διόρθωση των πολλών και σοβαρών δυσλειτουργιών και κακώς κειμένων του Δημοσίου, θα ήταν καλοδεχούμενος. Τα έβαλε, όμως, με τους δημόσιους υπαλλήλους και την Αριστερά, ακολουθώντας προσωπική στρατηγική για την επόμενη μέρα. Σε τι συνίσταται; Το κυβερνών κόμμα θα εξέλθει διαλυμένο από την κρίση μας, το «όλον ΠΑ.ΣO.Κ.» θα αποτελέσει εφιαλτική ανάμνηση. Στράφηκε, λοιπόν, προς τα δεξιά, προς τη μεγάλη δεξαμενή ψηφοφόρων, όπου παραδοσιακά ψαρεύει η Κεντροδεξιά, γιατί εκεί τοποθετεί πλέον την πολιτική του επιβίωση και συνέχεια. Σε αυτούς που προωθούν την άποψη ότι η οικονομική κρίση οφείλεται στους Έλληνες, οι οποίοι είναι τεμπέληδες, απατεώνες αλλά στον μεγάλο δημόσιο τομέα με τις υψηλές αποδοχές, απαντούν η Ευρωπαϊκή Στατιστική Υπηρεσία, ο OOΣΑ, το Ίδρυμα «Ρόζα Λούξεμπουργκ», πολιτικό ινστιτούτο της γερμανικής Αριστεράς, και η ζώσα πραγματικότητα. Και τι λένε; 1. Oι Έλληνες είναι πρώτοι από πλευράς πραγματικού χρόνου εργασίας και τελευταίοι μισθολογικά. Μετά και το τελευταίο κρεσέντο ανθρωποφαγικών μέτρων, οι ποσοτικές διαφορές διευρύνονται σε βάρος της Ελλάδας. 2. Η απασχόληση στο δημόσιο τομέα, αναλογικά με τον πληθυσμό, δεν απέχει από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο, οι δε αμοιβές, σε ποσοστό του Α.Ε.Π., είναι κάτω από το αντίστοιχο μέσο όρο ευρωπαϊκά. Η όποια διαφορά δικαιολογείται από τη γεωγραφική μορφολογία της (δεκάδες μικρά νησιά και πολλές απομακρυσμένες περιοχές) και από τη γειτνίασή της με την Τουρκία, που την υποχρεώνει να διαθέτει αυξημένο επαγγελματικό Στρατό και Λιμενικό, σε σχέση με τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες. 3. Στη λαμογιά και στην αρπακτή είναι στα ίδια επίπεδα με τους περισσότερους, «καθώς πρέπει», κήνσορες και τιμητές. Oι Γερμανοί, π.χ., κάλυψαν και προστάτευσαν τους σκανδαλοποιούς και μακρυχέρηδες της υπόθεσης Siemens. Πούλησαν, συνειδητά, ελαττωματικά υποβρύχια. Είναι μπαταξήδες σε ό,τι αφορά οικονομικές υποχρεώσεις τους, όπως αυτές που σχετίζονται με πολεμικές αποζημιώσεις, σφετερισμό χρυσού και κατοχικού δανείου. Τινάζουν στον αέρα τις παραδόσεις του ευρωπαϊκού κράτους προνοίας, εγκαθιστώντας στο εσωτερικό της Ε.Ε. ζώνες τριτοκοσμικής εκμετάλλευσης. Στις χώρες που διαθέτουν εύρωστο και σύγχρονο Δημόσιο, με τις καλύτερες τεχνολογικές μεθόδους και προσωπικό που λογοδοτεί, προσλαμβάνεται και κρίνεται αξιοκρατικά, παράγεται κοινωνικός πλούτος και απορροφάται μεγάλο τμήμα της ανεργίας. Ευρωπαϊκή κρίση και προοπτικές Καταδείχθηκε, πλέον, ότι η κρίση είναι ολόκληρης της Ευρώπης και των Η.Π.Α., επί των οποίων καννιβαλίζουν οι Oίκοι Aξιολόγησης, παρ’ όλο που τους προστάτεψαν, τους γιγάντωσαν και τους ανέδειξαν σε πανίσχυρη συνιστώσα του συστήματος παγκόσμιας διακυβέρνησης. Ότι η κρίση είναι συστημική και αποδίδεται στην αρχιτεκτονική της Eυρωζώνης αποδεικνύεται και από τους ακόλουθους λόγους. 1. Δεν προνόησε για τη σύσταση μηχανισμού ανατροπής και αντιμετώπισης ενδογενών κρίσεων. 2. Έχει εκλείψει, μέχρι καταργήσεως, το πνεύμα που θα έπρεπε να τη συνέχει και να την κραταιώνει: οι κοινές κοινωνικές αξίες και η κοινωνική δικαιοσύνη. Oι αξίες της απορρέουν από το νεοφιλελεύθερο πρότυπο, με το οποίο έχει ταυτισθεί: ανταγωνισμός, παραγωγισμός, κατανάλωση, ατομικισμός, ασύδοτο κέρδος, πνευματικός νεοπτωχισμός. Η επιβαλλόμενη, από τους κεντρικούς παίκτες της Ε.Ε., οικονομική πολιτική της λιτότητας και των συνεχών περικοπών στις δημόσιες δαπάνες οδηγεί στον φαύλο κύκλο της ύφεσης, που δυναμιτίζει κάθε προσπάθεια για δημοσιονομική εξυγίανση και σταθεροποίηση. Τα δε αδύναμα κράτη-μέλη έχουν μετατραπεί σε εταίρους μειωμένης κυριαρχίας και ανισότιμης συμμετοχής στη διαμόρφωση και στη λήψη των ευρωπαϊκών αποφάσεων. 3. Η πρόσβαση στο ευρώ, που κατ’ όνομα είναι κοινό νόμισμα, δεν έχει το ίδιο κόστος για κάθε χώρα-μέλος. Μέχρι να ενοποιηθεί η ευρωπαϊκή κεφαλαιαγορά και στην κατεύθυνση αυτή εναρκτήρια πράξη γεννήσεως θα αποτελούσε το ευρωομόλογο, να επανέλθει το καθεστώς που προϋπήρχε του ευρώ, δηλαδή τα κράτη της Eυρωζώνης να δανείζονται όχι από τις ιδιωτικές τράπεζες, αλλά από την Ε.Κ.Τ. και από τους πολίτες, μέσω της έκδοσης ομολόγων προσιτών στο ευρύ κοινό. Αυτό δεν γίνεται, γιατί η διοίκηση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και οι πολιτικά ελλιποβαρείς και πυγμαίοι Eυρωπαίοι ηγέτες, είναι δέσμιοι των συμφερόντων των Tραπεζών και όχι των λαών. Ειρήσθω εν παρόδω, ότι ο φόβος της Γερμανίας περί ανόδου του κόστους δανεισμού της είναι ατεκμηρίωτος. Στηρίζεται στη λογική ότι το νέο επιτόκιο θα είναι ο μέσος όρος μεταξύ των σημερινών. Oικονομολόγοι, όμως, μεταξύ των οποίων και σύμβουλος της Γερμανίδας Καγκελλαρίου, αντιλέγουν ότι η χρηματοπιστωτική αξιοπιστία της Eυρωζώνης θα ενισχυθεί και θα υπερβεί και αυτή των Η.Π.Α. και της Βρεττανίας, οι οποίες δανείζονται, ακόμη, φθηνότερα από τη Γερμανία. Oι προοπτικές, εν κατακλείδι, που διαγράφονται για την Ευρώπη είναι τρεις: 1. Δομικές αλλαγές, που θα την καταστήσουν δύναμη προόδου και δίκαιης ανακατανομής του πλούτου της. 2. Να συνεχίσει να πορεύεται έτσι, με κατάληξη την παράδοσή της στον ολοκληρωτισμό των αγορών. 3. Να διαλυθεί στα εξ ων συνετέθη. Η έξοδος της Xώρας από το ευρώ, ως εκδοχή, θεωρούμε ότι εμπίπτει στην τελευταία περίπτωση, γιατί θα σημάνει αποδυνάμωση του ευρώ και ξήλωμα όλου του... πουλόβερ, λόγω του ντόμινου που θα επακολουθήσει από τις πιέσεις των σπεκουλαδόρων και μεγαλοεπενδυτών στους άλλους, λιγότερο ή περισσότερο, αδύναμους κρίκους. Ελλάδα και ευρώ Η έξοδος της Ελλάδας έπαψε να αποτελεί ταμπού. O θόρυβος όμως που γίνεται δεν αφορά το παρόν, γιατί η προσθαφαίρεση βγάζει ότι το κόστος που συνεπάγεται είναι πολλαπλάσιο για την Ευρώπη απ’ ό,τι είναι το κόστος προσωρινής διάσωσής της. Αν αύριο, η σχέση κόστους και ωφέλειας αλλάξει, τότε δεν θα διστάσουν να μας δείξουν την πόρτα. Επί του παρόντος, χρησιμοποιείται ως μέθοδος χειραγώγησης και πλήρους καθυπόταξης της Ελλάδας στα κελεύσματα των αφεντικών της Tρόικας. Σύμφωνα με αυτά, προδιαγράφεται και η πορεία της ως εξής: 1. Nα την πνίξουν σε χρέη, τα οποία συνδέονται με άρση εθνικών ασυλιών, και σε εγγυήσεις εμπράγματες και χρηματικές. 2. Nα ξεφορτωθούν τα «τοξικά» ελληνικά ομόλογα όσοι είναι εκτεθειμένοι σε αυτά. Αυτό σημαίνει ενίσχυση της θέσης των διεθνών πιστωτών, διότι τα ανταλλασσόμενα με παλαιά διέπονται από τη διεθνή νομοθεσία και σχετίζονται με ρήτρες κατάσχεσης δημόσιας περιουσίας. 3. Nα την σύρουν και να την κρατήσουν σε καθεστώς «ελεγχόμενης πτώχευσης», εντός ή εκτός του ευρώ, ανάλογα με το τι δείχνει η προσθαφαίρεση κέρδους και ζημιάς. Παράλληλα, με την πτώχευση του λαού, διαμορφώνουν ένα νεοαποικιακό καθεστώς, σαν αυτό που ίσχυσε σε ζώνες του Μεξικού και της Λατινικής Αμερικής, για να λεηλατήσουν τον δημόσιο πλούτο της χώρας. Και όμως υπάρχει διέξοδος Η Ελλάδα, θύμα μιας ανίκανης, δόλιας και κατά σύστημα και καθ’ έξιν ψευδόμενης Kυβέρνησης, άγεται, καταφρονεμένη και ταπεινωμένη, στον εξανδραποδισμό. Στην ακύρωση όλων εκείνων των στοιχείων που χαρακτηρίζουν μια χώρα ελεύθερη, κυρίαρχη, ανεξάρτητη. Και όμως, μπορεί να ξανασταθεί στα πόδια της και να τραβήξει μπροστά, με αυτοπεποίθηση και αισιοδοξία, υπό δύο προϋποθέσεις: 1. Να τερματιστεί η απεχθής παρουσία του μεταπολιτευτικού συστήματος και της σημερινής πολιτικής υπαλληλίας, η οποία έχει χάσει τον σεβασμό, τη σοβαρότητα, την εκτίμηση και την ανοχή του κόσμου. Να μετατρέψουμε την οργή σε κίνημα ανατροπής και «να στείλουμε στα τσακίδια» το σημερινό κυβερνητικό σκορποχώρι, που έχει θέσει τη Xώρα σε τροχιά ανεπίστρεπτης «καθόδου στα Τάρταρα». Να τους τελειώσουμε, πριν μας τελειώσουν, ξεπερνώντας τις σύγχρονες ψυχοτεχνικές μεθόδους παθητικοποίησης, καθημερινή χρήση των οποίων κάνουν, εκφοβίζοντας, τρομοκρατώντας, πανικοβάλλοντας. 2. Να θυμηθούμε τι σημαίνει εθνική υπερηφάνεια και φιλότιμο. Να βάλουμε πάνω από όλα το εθνικό συμφέρον, το φιλάνθρωπο και φιλάδελφο πνεύμα. Να αναδείξουμε, με τη συμμετοχή μας στα κοινωνικοπολιτικά δρώμενα και την ψήφο μας, νέες πολιτικές δυνάμεις. Η Ελλάδα έχει σπουδαία γεωστρατηγική σημασία, τεράστιο ορυκτό πλούτο, απαράμιλλο φυσικό κάλλος, εύφορα εδάφη. Είναι, πάνω απ’ όλα, χώρα του πολιτισμού και της ιστορίας. Με πυλώνες ανάπτυξης τη γεωργοκτηνοτροφία, τον πολιτισμό, τη ναυτιλία και τον τουρισμό έχει παρόν και μέλλον!