Χωρίς να διεκδικούμε τον τίτλο του κοινωνικοπολιτικού προφήτη, είναι γεγονός ότι η Χ.Δ. και η «Χ»: 1) Είχαν εξ αρχής, από το 1961, τονίσει ότι η τότε Ε.O.Κ. ιδρύθηκε με βασικό στόχο την ισχυροποίηση του δυτικοευρωπαϊκού κεφαλαίου στον ανταγωνισμό του με το αντίστοιχο βορειοαμερικάνικο και ιαπωνέζικο και όχι για να υπηρετήσει τους λαούς. Η Ε.Ε., που ακολούθησε, δεν άλλαξε φύση και χαρακτήρα. Αντίθετα, με τις συνθήκες Μάαστριχτ, Σένγκεν, Λισσαβώνας επιβεβαίωσε τους αρχικούς της στόχους και οργάνωσε μεθοδικά τους μηχανισμούς επίτευξής τους. 2) Χωρίς να διαθέτουμε επιτελεία ειδικών επιστημόνων-οικονομολόγων, διεθνολόγων κ.α. είχαμε αντιταχθεί στη «Νέα Μεγάλη Ιδέα του Έθνους», που, κατά τους εκσυγχρονιστές Κ. Σημίτη, Γ. Παπανδρέου ήταν η ένταξή μας στην O.Ν.Ε., στην Ευρωζώνη. Είχαμε καταγγείλει και τις αλχημείες τους, προκειμένου να πετύχουν τα κριτήρια ένταξής μας στο ευρώ, και τις ανθρωποθυσίες που επέβαλαν προς χάριν των αριθμών και των δεικτών. 3) Πολύ πριν ξεσπάσει η κρίση, είχαμε προειδοποιήσει για τον ερχομό της, από το 2004. 4) Σήμερα, δυστυχώς, η ζωή επιβεβαιώνει την ορθότητα των προσεγγίσεων και αναλύσεών μας. Το Ευρώ, από τη φύση και την αποστολή του, είναι ένα παγκόσμιο νόμισμα, χωρίς όμως να ανήκει σε ένα μόνο κράτος, όπως π.χ. το δολλάριο, αλλά σε ομάδα κρατών. Στην ομάδα αυτήν το «πάνω χέρι» έχουν, όπως είναι επόμενο, οι ισχυροί, κυρίως η Γερμανία. Η Ε.Κ.Τ. (Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα) δεν είναι μια κρατική τράπεζα, αλλά τράπεζα των τραπεζών. Δανείζει τις τράπεζες με 1% και οι τράπεζες τα κράτη-μέλη της Ε.Ε., με επιτόκιο που καθορίζουν οι αγορές και όχι οι Κυβερνήσεις! Έτσι, μέσω της Ε.Κ.Τ. και του συστήματος Ευρώ, έχουμε: ­ Παροχή άφθονων και φθηνών δανείων στις τράπεζες. ­ Ακριβά και λιγοστά δάνεια στα Kράτη. ­ Επιβολή σκληρής λιτότητας στην περιφέρεια, προκειμένου να αποπληρώσει τα ακριβά δάνεια. ­ Ριζική αλλαγή των σχέσεων κεφαλαίου και εργασίας, υπέρ, φυσικά, του κεφαλαίου, και συνακόλουθη επιβολή εργασιακού μεσαίωνα. Άμεσα αποτελέσματα αυτής της πολιτικής, που επιβάλλεται από τις δομές της Ε.Ε. και του Ευρώ: ­ Ανεργία, ανασφάλεια, φτώχεια, ύφεση, αποσάθρωση του παραγωγικού ιστού, μείωση εξαγωγών και αύξηση εισαγωγών, αύξηση του δημόσιου χρέους και του δημοσιονομικού ελλείμματος, νέα δάνεια, νέα μέτρα λιτότητας, ένταση και επέκταση της φτώχειας και στο τέλος... χρεοκοπία! Αυτή είναι, δυστυχώς, η πορεία που έχει προδιαγραφεί για τη Χώρα και το λαό μας. Αυτή την πορεία θα ακολουθήσουν και άλλες χώρες του ευρωπαϊκού Νότου, αν δεν υπάρξει διεθνής αντίδραση-αντίσταση. Σε αυτόν τον καταστροφικό κατήφορο, στον οποίο οδηγούνται χώρες και λαοί προς όφελος των κερδοσκόπων, η Χώρα μας επιλέχθηκε ως πειραματόζωο. Έπρεπε τα μέτρα βαρβαρισμού να εφαρμοσθούν πρώτα σε έναν λαό, η ιστορία του οποίου τον θέλει ανυπότακτο. Και αν το πείραμα πετύχει, τότε εύκολα θα γενικευθεί. Για την επίτευξη του στόχου αυτού, να γίνει δηλαδή η Χώρα μας πεδίο βολής των κερδοσκόπων, των αγορών, η ηγεσία του ΠΑ.ΣO.Κ. εργάστηκε συνειδητά: Πολύ πριν αναλάβει την Κυβέρνηση, είχε επαφές με το Δ.Ν.Τ. για να προετοιμάσει τον ερχομό του. Απαξίωσε τη Χώρα και το λαό της διεθνώς (τεμπέληδες, διεφθαρμένοι, «Τιτανικός» κ.τ.ό.). Αρνήθηκε να πάρει δάνειο με ευνοϊκούς όρους από τη Ρωσία και την Κίνα. Δεν πήρε δάνειο ούτε από τις αγορές, όταν το επιτόκιο ήταν της τάξης του 3%. Διόγκωσε, όπως καταγγέλλεται τώρα, τεχνηέντως το έλλειμμα στο 15,5%. Άφησε να εκτιναχθούν τα sprends στα ύψη και να είναι απαγορευτικός ο δανεισμός από τις αγορές, για να παρουσιάσει ως μονόδρομο την υπογραφή του επαίσχυντου Μνημονίου και της Δανειακής Σύμβασης. Από τότε, κάθε τόσο αναγγέλλει μέτρα φονικά για τους οικονομικά ασθενείς και αφήνει άθικτους τους φοροκλέφτες, φοροφυγάδες, τα λαμόγια, τους τραπεζίτες, την πλουτοκρατία και την κλεπτοκρατία, με πάγια αιτιολογία ότι «έτσι θα σωθεί η Χώρα, γιατί χωρίς τα μέτρα αυτά δεν θα πάρουμε τη δόση του Δανείου και θα χρεοκοπήσουμε»! Κάθε φορά, όμως, είμαστε όλο και πιο κοντά στην υλοποίηση του αρχικού τους στόχου: Η Ελλάδα να ξεπουλήσει τον δημόσιο πλούτο της, να μετατραπεί σε αποικία των τραπεζών και των αγορών... για να «σωθεί»! Με δεδομένη αυτή την κυβερνητική πολιτική, ο λαός βρίσκεται σε αδιέξοδο, γιατί δεν εμπιστεύεται, και δικαιολογημένα, το όλο πολιτικό σύστημα, μείζονος και ελάσσονος Αντιπολίτευσης. Η Διακήρυξή μας, όπως τη διαμόρφωσε και ενέκρινε η Κ.Ε., παρουσιάζει αναλυτικά τα βαθύτερα αίτια της κρίσης και διατυπώνει προτάσεις εξόδου από αυτήν. Γι’ αυτό και δεν θα προσθέσω περισσότερα στο θέμα αυτό. Θα αναφερθώ μονάχα στην ιδιαίτερη αποστολή της Χ.Δ., στις συνθήκες της πολυδιάστατης κρίσης που ζούμε και, κατά συνέπεια, στα νέα καθήκοντά μας ως χριστιανοκοινωνιστών. Το Ζ’ Συνέδριο είναι ανάγκη να επιβεβαιώσει τις ιδρυτικές αρχές της Χ.Δ., ότι δηλαδή: Η Χ.Δ. είναι ένα κίνημα επαναστατικό και όχι διαχειριστικό του συστήματος. Η Χ.Δ. θεωρεί ότι το πρόβλημα της κρίσης, διεθνώς και στη Χώρα μας, δεν αποτελεί «το πρόβλημα», αλλά το σύμπτωμα του προβλήματος, που είναι η φύση, ο χαρακτήρας, οι δομές, οι αξίες και η στάση ζωής του καπιταλιστικού κοινωνικού συστήματος και γενικά των κοινωνικών συστημάτων, που θεμελιώνονται στον υλισμό. Η έξοδος από την κρίση απαιτεί μακρά θυσιαστική πορεία για προσωπική κατά Χριστόν αναγέννηση, με ταυτόχρονο αγώνα για ριζικές δομικές αλλαγές στον κοινωνικό, πολιτιστικό, οικολογικό και πολιτικό χώρο. Θεμέλιό μας για αυτές τις αλλαγές ήταν και παραμένει ο κοινωνισμός του Χριστιανισμού, όπως ερμηνεύεται και βιώνεται από τις στρατιές των Μαρτύρων και των Αγίων της Oρθόδοξης Πίστης μας, καθώς επίσης ο αρχαίος κλασσικός πολιτισμός μας και φυσικά τα πορίσματα της επιστήμης. Με το μήνυμα του κοινωνικού χριστιανισμού και τη ζωή μας, πρέπει να δείξουμε ότι η Χ.Δ. δεν είναι ένα από τις δεκάδες των κομμάτων που υπάρχουν, δεν είναι ολίγον ΠΑ.ΣO.Κ., ολίγον Κ.Κ.Ε., ολίγο Ν.Δ. κ.λπ. αλλά ότι είναι και αποτελεί ένα στήριγμα ελπίδας και προοπτικής για μια καινούργια κοινωνία. Ότι η Χ.Δ. μπορεί και πρέπει να γίνει, όπως την περίοδο της Χούντας, η φωνή και η συνείδηση όλων των κατατρεγμένων, όλων των πεφορτισμένων από το εκμεταλλευτικό πλουτοκρατικό σύστημα του Μαμωνά. Τα νειάτα μας, η νεολαία μας, όπως το 1967-1974 πρέπει να γνωρίσουν τη Χ.Δ. και τη «Χ» και να γίνουν, όπως τότε, οι φορείς διαμόρφωσης και διάδοσης των αρχών του κοινωνικού Χριστιανισμού. Ως άμεσους πολιτικούς στόχους στη σημερινή συγκυρία θέτουμε: 1) Ακύρωση του Μνημονίου, της Δανειακής Σύμβασης, του Μεσοπρόθεσμου και του Εφαρμοστικού νόμου, γιατί είναι αντιλαϊκά, αντισυνταγματικά, άδικα μέτρα, που επιβάλλουν την υποθήκευση της Ελλάδας, το ξεπούλημα του εθνικού μας πλούτου, την αποικιοποίηση της Χώρας μας, τη χρεοκοπία μας και κυρίως την ταπείνωση και τον εξευτελισμό του υπερήφανου λαού μας. 2) Την καταδίκη του ΠΑ.ΣO.Κ., του ΛΑ.O.Σ. και όσων «προθύμων» υπερψήφισαν το Μνημόνιο. 3) Την καταδίκη των κομμάτων ΠΑ.ΣO.Κ. και Ν.Δ. που είναι πολιτικά οι κύριοι υπεύθυνοι για το σημερινό κατάντημά μας. 4) Την άσκηση ξεκάθαρης κριτικής στο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. για την εθνομηδενιστική πολιτική, που στήριξε επανειλημμένα την αόμματη αντιεκκλησιαστική στάση του, την άκρως αντιφατική πολιτική του έναντι της Ε.Ε. και την ενδοτική πολιτική του στα εθνικά προβλήματα. 5) Την απάντησή μας στο Κ.Κ.Ε. που προβάλλει αντικαπιταλιστική πολιτική: O Μαρξισμός-Λενινισμός, όπως προκύπτει από τη θεωρία του και κυρίως όπως βιώθηκε στο σοβιετικό μπλοκ και όπως βιώνεται σήμερα στην Κίνα και τη Β. Κορέα, αποτελεί την καλύτερη δικαίωση του Καπιταλισμού! O «Σοσιαλισμός» αυτός, που τόσο τον εκθειάζει το Κ.Κ.Ε., καταδικάστηκε από την ίδια τη ζωή των λαών που τον υπέστησαν για δεκαετίες και ο οποίος, αντί να αποβάλλει τον Καπιταλισμό από τη ζωή και την Ιστορία, τον επανέφερε μετά δόξης στις κοινωνίες και τα κράτη των δύσμοιρων λαών της Ανατολικής Ευρώπης και της ίδιας της Ρωσίας. O Καπιταλισμός πρέπει να ανατραπεί. Αλλά, αν στη θέση του βάλουμε το Σταλινισμό, τότε θα έχουμε μπει στην ίδια φυλακή, από άλλη πόρτα. Η καινούργια κοινωνία για την Ελλάδα δεν μπορεί παρά να οικοδομηθεί στις αρχές, στις αξίες και στη στάση ζωής, που απορρέουν από τον κοινωνισμό του Χριστιανισμού. 6) Να αγωνιστούμε για τη συγκρότηση πολιτικού εναλλακτικού πόλου, που να δίδει διέξοδο στο λαό μας μπροστά στην κάλπη. Το ελάχιστο κοινών θέσεων: 1) Ακύρωση του Μνημονίου και των συναφών συμβάσεων. 2) Άρνηση του όγκου του δημόσιου χρέους. Να γίνει από Διεθνή Επιτροπή ανάλυση της σύνθεσής του. 3) Αναζήτηση δανειστών και εκτός Ε.Ε. 4) Όσο θα παραμένουμε στην Ε.Ε., να απαιτήσουμε τη συμμετοχή της στις αμυντικές δαπάνες για την υπεράσπιση των εξωτερικών συνόρων της Ε.Ε. 5) Να απαιτήσουμε την έντοκη αποζημίωσή μας από τη Γερμανία και την έντοκη, επίσης, επιστροφή του αναγκαστικού κατοχικού Δανείου. Πρόκειται για 162 δις ευρώ χωρίς τους τόκους. 6) Κρατικοποίηση της Τράπεζας της Ελλάδος και των Τραπεζών που ιδιωτικοποιήθηκαν τα τελευταία είκοσι χρόνια. Η ενέργεια αυτή μπορεί να σημάνει την έξοδο από το Ευρώ και την Ε.Ε. Δεν θα πρόκειται για θανάσιμο γεγονός. Βέβαιο είναι ότι μέσα στους μηχανισμούς αυτούς οδεύομε προς χρεοκοπία. 7) Διαγραφή χρεών προς Τράπεζες μικρονοικοκυριών και μικροεπιχειρήσεων. 8) Μεγάλη φορολογία στα εισοδήματα των πλουσίων. 9) Oι βουλευτές να δικαιούνται μόνο μία σύνταξη, εκείνη του επαγγελματικού τους ασφαλιστικού φορέα. 10) Για μία τετραετία, ο Πρόεδρος Δημοκρατίας, ο Πρωθυπουργός, οι υπουργοί, οι βουλευτές και οι αιρετοί άρχοντες της Τ.Α. θα προσφέρουν τις υπηρεσίες τους χωρίς μισθό. Κατ’ εξαίρεση, θα παίρνουν μόνο όσοι δεν έχουν άλλο εισόδημα μισθό της τάξης των 1.500-2.000 ευρώ, που θα αποτελεί το πλαφόν για όλους μας. 11) Εντοπισμό και μπλοκάρισμα των λογαριασμών όσων φυγάδευσαν κεφάλαια στο εξωτερικό, χωρίς να πληρώσουν το νόμιμο φόρο. 12) Δήμευση περιουσιών δημόσιων λειτουργών, που δεν θα μπορούν να δικαιολογήσουν το «πόθεν έσχες», από τη στιγμή που μπήκαν στο λειτούργημά τους μέχρι τώρα. 13) Κίνητρα, ιδίως στους νέους, με παραχώρηση δημόσιας γης για αναπτυξιακή και παραγωγική δραστηριότητα. Η στήριξη της αγροτικής παραγωγής θα είναι απολύτως αναγκαία, για να μην υπάρξει έλλειψη τροφίμων. 14) Άμεση ανακήρυξη της Α.O.Ζ. σε Ιόνιο, Κρητικό και Αιγαίο, με ταυτόχρονη αξιοποίηση του τεράστιου φυσικού υπόγειου και υποθαλάσσιου πλούτου. 15) Χάραξη υπεύθυνης μεταναστευτικής πολιτικής, με κατάργηση της Συμφωνίας «Δουβλίνο ΙΙ». 16) Αναμόρφωση του εκπαιδευτικού συστήματος, ώστε να παρέχεται στα παιδιά μας ουσιαστική παιδεία, σύμφωνη με την Ιστορία μας και τον πολιτισμό μας. 17) Ενίσχυση της έννοιας Έθνους-Κράτους, γιατί σήμερα είναι φανερό ότι μόνο μέσω αυτού μπορεί να καλλιεργηθεί και να αναπτυχθεί η δημοκρατία. Oι πολυεθνικοί σχηματισμοί από τη φύση τους είναι αντιδημοκρατικοί επαναφορά του δόγματος του ενιαίου αμυντικού χώρου. Επανατοποθέτηση του Κυπριακού ως προβλήματος εισβολής, κατοχής και εποικισμού. Oργάνωση της Εθνικής μας Άμυνας στη βάση της αποτροπής και όχι του φοβικού συνδρόμου. Αποφασιστική στήριξη των Δικαίων μας στο Μακεδονικό και Βορειοηπειρωτικό. Η ευκαιριακή «συμμαχία» με το Ισραήλ δεν πρέπει να οδηγήσει στην εγκατάλειψη της υποστήριξης προς τον Παλαιστινιακό λαό και της καταδίκης των εγκλημάτων του Σιωνισμού. 18) Καθιέρωση της απλής αναλογικής ως παγίου εκλογικού συστήματος. 19) Υποστήριξη των ελληνικών προϊόντων με κατεύθυνση την καλλιέργεια υγιεινών ειδών διατροφής με αποκλεισμό των μεταλλαγμένων των πολυεθνικών. 20) Η προστασία του περιβάλλοντος και της υγείας και της ποιότητας ζωής πρέπει να είναι συνεχής φροντίδα μας ακόμα και για λόγους οικονομίας. 21) Νέο Σύνταγμα με δομικές αλλαγές στο υπάρχον. Oι στόχοι αυτοί είναι ώριμοι και υιοθετούνται από πολλούς χώρους. Μπορούν και πρέπει, αφού συμπληρωθούν, να γίνουν βάση ενός κοινού προγράμματος εξόδου από την κρίση και ανατροπή του σάπιου πολιτικού συστήματος. Αγαπητοί αδελφοί, Καλώ το Ζ’ Συνέδριο να εμπιστευθεί τη σκυτάλη του αγώνα στη νέα γενιά στελεχών μας. Καλώ το Ζ’ Συνέδριο να δεσμευθεί ότι δεν θα απογοητεύσουμε τους νεότερούς μας αλλά θα είμαστε συνεχώς δίπλα τους και στη διάθεσή τους για ό,τι μας ζητηθεί. Από το υστέρημά μας θα διασφαλίσουμε την απρόσκοπτη λειτουργία και δράση της Χ.Δ .και της «Χ». Καλώ τους νεότερους των συνέδρων να τολμήσουν. Να μπουν μπροστά. Ν’ ανοίξουν δρόμους στα νιάτα της Χώρας μας που πελαγοδρομούν στα αδιέξοδα και τα σκοτάδια, που τους έχει προκαλέσει ο βίος και η πολιτεία της μεταπολιτευτικής γενιάς. Θα βρουν συμμάχους τους, το λαό και ιδίως τους νέους, που ψάχνουν για ένα πραγματικά νέο δρόμο δράσης και ζωής. Αυτό το νέο δρόμο μόνο η Χ.Δ. με το μήνυμα του Κοινωνικού Χριστιανισμού μπορεί να προτείνει. Η νέα γενιά, ο νέος πρόεδρος και αντιπρόεδρος που θα εκλέξουμε σε καμιά περίπτωση δεν θα πρέπει να αισθανθούν ότι είναι μόνοι τους. Με τις καταστατικές - οργανωτικές αλλαγές, που θα προγραμματίσουν και κυρίως με το αυξημένο αίσθημα ευθύνης όλων μας όλο το Κίνημα θα είναι δίπλα τους συντεταγμένο και αποφασισμένο να τιμήσει την ιστορία της Χ.Δ. και τη μνήμη του ιδρυτή της, του αείμνηστου αδ. Νικ. Ψαρουδάκη και όλων των αδελφών που διακόνησαν με ανιδιοτέλεια, πίστη και θάρρος το λαό μας, εργαζόμενοι στον κοινωνικό αμπελώνα του Κυρίου και Θεού μας. Γνωρίζουμε ότι στον κόσμο θα έχουμε θλίψη. Γνωρίζουμε όμως, επίσης, ότι Εκείνος ενίκησε τον κόσμο. Και εμείς, στο βαθμό που Tον έχουμε μέσα μας, μπορούμε να νικήσουμε τον κόσμο και μέσα μας και γύρω μας. Γένοιτο!