Δεν υπάρχει κλάδος εργαζομένων, ο οποίος να έχει διατηρήσει αυτά που μέχρι χθες θεωρούνταν αυτονόητα και κεκτημένα. Ως και η μονιμότητα, που συναριθμείτο με άλλα... ιερά και απαραβίαστα, τα οποία έχουν σαρωθεί, αμφισβητείται, ενώ δρομολογούνται διαδικασίες κατάργησής της. Δύο μόνο συντεχνίες, οι οποίες αποτελούν συγκοινωνούντα δοχεία, διέσωσαν σημαντικά από τα προνόμια του παρελθόντος: η υπαλληλία της Bουλής και οι βουλευτές. Για τους πρώτους, μένει να δούμε αν θα ενταχθούν στο νέο μισθολόγιο ή θα συνεχίσουν να ξεχωρίζουν και με μεγάλες διαφορές από τους λοιπούς δημόσιους υπαλλήλους. Oι βουλευτές (οι εξαιρέσεις επιβεβαιώνουν τον κανόνα) εξακολουθούν να βρίσκονται στην... κοσμάρα τους. Nα αυτοϋπονομεύονται, προκαλώντας το κοινό αίσθημα με τα προνόμιά τους. Δικαιώνουν, έτσι, όσους υποστηρίζουν ότι έχουν υποστεί... βιολογική μετάλλαξη, που τους καθιστά ανίκανους να προβούν σε έμπρακτη αυτοκριτική και σε αναθεώρηση παλαιοκομματικών πρακτικών συντεχνιακής λογικής. Όσους αξιολογούν ως απείρως χειρότερη την πολιτική από την οικονομική κρίση. Όταν, με τα μέτρα που ψηφίζουν, οι μισθοί... «κινεζοποιούνται», γίνονται πείνας, είναι σκάνδαλο να διατηρείται η βουλευτική αποζημίωση στα 6.500 ευρώ και να παραμένει η αμοιβή των 150 ευρώ για κάθε συμμετοχή σε Eπιτροπή. Όταν εγκρίνουν νομοσχέδια, με τα οποία υπεξαιρούνται βίαια ανταποδοτικές εισφορές, όπως συμβαίνει με τις απανωτές μειώσεις των συντάξεων, που τείνουν να γίνουν ζητιανιάς, ενώ τα χρόνια για τη θεμελίωση συνταξιοδοτικού δικαιώματος βαίνουν προς εξίσωση με το... προσδόκιμο ζωής, είναι εξοργιστικό να θεμελιώνουν συνταξιοδοτικό δικαίωμα στα οκτώ χρόνια βουλευτικής θητείας και να εισπράττουν σύνταξη 4.880 ευρώ! Δεν τους αρκεί τα χρόνια που ασκούν το βουλευτιλίκι να προσμετρώνται ως συντάξιμα και να παίρνουν μία σύνταξη, αυτή του επαγγελματικού τους Tαμείου; Όταν ο Έλληνας πολίτης ζει τον απόλυτο φορολογικό εφιάλτη, είναι ανέντιμο και αισχρό να απολαμβάνουν φορολογικές απαλλαγές. Όταν η κοινωνία περνά από την «προκρούστεια κλίνη» και ο ακρωτηριασμός της γίνεται χωρίς καν αναισθησία, είναι απαράδεκτο να της χρεώνουν και τα αυτοκίνητα, που με σύμβαση leasing παίρνουν για τις μετακινήσεις τους. Για έλλειψη φιλότιμου και ευαισθησίας ελέγχονται και οι Έλληνες ευρωβουλευτές, οι οποίοι δεν ένοιωσαν την ανάγκη να συνεισφέρουν στην κοινή προσπάθεια κάτι από την ετήσια αμοιβή των 240.000 ευρώ. Mε την περικοπή των προνομίων, ασφαλώς, το οικονομικό αποτέλεσμα, ως ποσοστό στη μείωση του ελλείμματος, δεν είναι θεαματικό. Eίναι όμως σημαντικό, λόγω του συμβολισμού και του ισχυρού ηθικού παραδείγματος που θα έδινε. Ένα μήνυμα, όπως: «Ή μαζί σωζόμαστε ή μαζί χανόμαστε!», θα ήταν εμψυχωτικό και δυναμογόνο στο οδοιπορικό οδύνης του λαού μας.