23/10/2006 - 26/10/2011. Πέντε χρόνια συμπληρώνονται ἀπό τήν ἐκδημία εἰς Κύριον τοῦ Νίκου Ψαρουδάκη (1917-2006). Πολλοί τόν θυμοῦνται καί μιλοῦν γι’ αὐτόν. ῾Η θύμιση αὐτή ἐνισχύεται καί ἀπό τήν κρίση πού περνάμε καί πού τό μέγεθός της εἶναι ἀντιστρόφως ἀνάλογο τῆς πενίας τοῦ χριστιανικοκοινωνικοῦ λόγου, τοῦ ζωντανοῦ, τολμηροῦ, ἀποτελεσματικοῦ. ῾Ο Νίκος Ψαρουδάκης εἶχε ἕνα προσόν σπάνιο, σπανιότατο στους καιρούς μας· ῎Ελεγε τήν ἀλήθεια καθαρή, ἀτόφια, σταράτη, χωρίς νά ὑπολογίζει τίς συνέπειες. Σέ ἀντίθεση μέ ἄλλους πού ἔχουν ἀνεπτυγμένη μία «ἱκανότητα»· Νά πηγαίνουν τόν λόγο μέχρι τοῦ σημείου ἐκείνου πού πέραν αὐτοῦ μπορεῖ νά ἔχουν πραγματικές ἤ φανταστικές συνέπειες ἁπαξίωσης, διωγμοῦ ἤ ἄλλων προσκομμάτων στήν κοινωνική και ἐπαγγελματική τους ἐξέλιξη. Δέν σκεπτόταν ἔτσι ὁ Νίκος Ψαρουδάκης. ῾Η θερμουργός του πίστη τόν θωράκιζε καί τόν δυνάμωνε νά ὑπερβαίνει ὅλες αὐτές τίς ματαιότητες καί νά δίνει τή χριστιανική του μαρτυρία σέ καιρούς δύστηνους –ὅταν ἄλλοι, ἁρμοδιότεροι, λούφαξαν– καί νά ὁδηγηθεῖ σέ φυλακές καί ἐξορίες. «Τό κράτος τοῦ Θεοῦ»! ῏Ηταν τό ὅραμά του. Τό “ἐλθέτω ἡ βασιλεία Σου” ἦταν ἡ νοσταλγία του. ῾Η εἰρήνη καί ἡ δικαιοσύνη στόν κόσμο! ῏Ηταν ὁ αγώνας του. Κάλυψε πέντε καί πλέον δεκαετίες ὁ μαχητής Νικόλαος Ψαρουδάκης, ὁ ἰδεολόγος δικηγόρος, ὁ πραγματικά ἀντιστασιακός, ὁ σεμνός δάσκαλος, ὁ συνετός ἐλεγκτής τῶν σκοτεινῶν δυνάμεων, ὁ χριστιανός πολιτικός. ᾿Από τό 1953 πάλαιψε μέ τούς λίγους στήν ἀρχή συνεργάτες του γιά τήν ἐκχριστιάνιση τῆς πολιτικῆς ζωῆς τοῦ τόπου.

Πολλοί τόν θαύμασαν. Λίγοι τόν βοήθησαν. ῾Υπῆρξε πρωτοπόρος τοῦ χριστιανικοκοινωνικοῦ κινήματος. Λάθη μπορεῖ κανείς νά τοῦ καταλογίση. Σκοπιμότητα ὅμως ὄχι! ῾Αγνός ἀγωνιστής. Καί ἀπό τή δημοσιογραφική ἔπαλξη τῆς “Χριστιανικῆς Δημοκρατίας”, καί ἀπό τό βῆμα τῆς Βουλῆς, ἀλλά καί ἀπό τό κελλί τῆς φυλακῆς, ἡ φωνή του ἦταν πάντοτε ἀλήθεια “ἀτόφια”. ᾿Αναπαύθηκε στίς 23 ᾿Οκτωβρίου 2006, σέ ἡλικία 89 ἐτῶν. ᾿Εκεῖ, πού τώρα βρίσκεται ἡ ψυχή του, ἀπολαμβάνει τήν πολιτεία τοῦ Θεοῦ. “Οὐ γάρ ἔχομεν ὧδε μένουσαν πόλιν, ἀλλά τήν μέλλουσαν ἐπιζητοῦμεν”. (῾Εβρ. ιβ’, 14)». (᾿Από τό παλαίμαχο περιοδικό «ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΒΑΠΤΙΣΤΗΣ», 2006) Νά γιατί σήμερα τόν θυμοῦνται καί λένε ἄν ὑπῆρχαν ἄνθρωποι σάν αὐτόν, δέν θά ἦταν εὔκολο στήν ντόπια προδοσία νά ἀνοίξει διάπλατα τίς πόρτες τῆς Χώρας καί νά εἰσβάλει ὁ ἑσμός τῶν τοκογλύφων καί τῶν τσανακιῶν τους. ῎Αν ὑπῆρχε ἀνάλογη ζῶσα ᾿Εκκλησία καί πνευματική ἡγεσία, θά εἶχε χτυπήσει συναγερμό καί θά εἶχε ὑψώσει ἕνα πελώριο ΟΧΙ καί θά εἶχε συστοιχήσει πίσω ἀπό αὐτό τό λαό στή νέα ἀντίσταση! Ντροπή μας! καί πάλι ντροπή μας! «Μοίρασαν ἤδη τά ἱμάτια τῆς ῾Ελλάδας», γράφει πρωτοσέλιδα μία ἐφημερίδα (τό «Πρῶτο Θέμα»). Τραγική πραγματικότητα καί ἀλήθεια πού δέν συγκινεῖ τήν ὑπνώττουσα ᾿Εκκλησιαστική καί Πνευματική ἡγεσία. ῎Ηδη, ἐκτός τῆς Τρόϊκας, ὁ Γερμανός Ράϊχενμπαχ, ἁλωνίζει σάν ἀφεντικό τήν δημόσια διοίκηση καί φέρνει ἑκατοντάδες ἀξιωματούχους τῶν Βρυξελλῶν, πού ὑποκριτικά τούς λένε «τεχνική βοήθεια»! καί θά εἶναι ἡ πραγματική ἐξουσία στήν ῾Ελλάδα! Η ΦΩΝΗ ΜΑΣ ΠΡΟΣΚΛΗΤΗΡΙΟ «῾Η φωνή μας εἶναι προσκλητήριο τῶν ζωντανῶν ῾Ελλήνων χριστιανῶν. ᾿Ελᾶτε, λοιπόν, μαζί μας ὅλοι ὅσοι αἰσθάνεστε μέσα σας τή ζωντάνια καί τή δύναμη γιά τή μεγάλη ἐξόρμηση τοῦ ἀτομικοῦ καί κοινωνικοῦ λυτρωμοῦ. ᾿Ελᾶτε μαζί μας γιά τή δικαίωση καί τή σωτηρία τῆς ῾Ελλάδος». Εἶναι λόγια τοῦ Νίκου Ψαρουδάκη, ἀπό τό πρῶτο του βιβλίο «Χριστιανικό Πολιτικό Μανιφέστο» (1947). Μέ τό βιβλίο αὐτό ἀνά χείρας ἄρχισε τίς περιοδεῖες του ἀνά τήν ῾Ελλάδα, τότε στή φρίκη τοῦ ᾿Εμφυλίου σπαραγμοῦ. Τότε ἡ ῾Ελλάδα ἔβγαινε ἀπό τήν μεγάλη ἐκείνη κρίση. Τώρα μπαίνει σέ μιά ἄλλη, μέ ἄγνωστη ἔκβαση... ῎Ας ἀναδείξει ὁ Θεός σήμερα ἀνάλογα ἀναστήματα γιά νά στηρίξουν τό λαό Του στά ἐπερχόμενα. ῾Η ἱστορία μᾶς λέει ὅτι ποτέ δέν ἄφησε ὁ Θεός τήν ῾Ελλάδα. Πληρώνει τίς ἁμαρτίες τοῦ λαοῦ της, ἀλλά ὁ δίκαιος Θεός, δέν τήν ἐγκαταλείπει... ῎Ας εἶναι αιώνια ἡ μνήμη τοῦ Νίκου Ψαρουδάκη.