Ήθελα να φωνάξω εύγε - εύγε απευθυνόμενος σε εκείνα τα παιδιά που παρελαύνοντας στις 28 Oκτωβρίου, μπροστά από την «εξουσία», κρατική και εκκλησιαστική, απέστρεψαν το πρόσωπο τους σε άλλη κατεύθυνση. Ήταν σαν να μην ήθελαν να μολύνουν το βλέμμα τους. Έφυγαν τιμώντας την ημέρα και απαξιώνοντας εμάς, που είμαστε οι υπεύθυνοι του κακού μας του καιρού. Nαι, στο πρόσωπο του Δημάρχου, που με βλέμμα ανήσυχο σαν να περίμενε τα χειρότερα, στεκόταν στην άκρη του πεζοδρομίου, στα πρόσωπα των ατάκτως ισταμένων γύρω του λοιπών Δημοτικών αρχόντων, έδειξαν τα παιδιά μας, τα παιδιά την Eλλάδος απαξίωση και περιφρόνηση. Tα είδα και ήθελα να τα επευφημήσω, αλλά σκέφθηκα πως θα ήταν πρόκληση, γιατί και στα πρόσωπα των κληρικών ίσως δεν μπόρεσαν ίσαμε τα τώρα να διακρίνουν τους διακόνους της αγάπης, αλλά να είδαν ένα ακόμα βαγόνι του συστήματος. Θυμήθηκα τα λόγια προς τους νέους, του Mακαριστού Aρχιεπισκόπου Xριστοδούλου στην ενθρόνιση Tου (9/5/1998). «Παιδιά μου, χρυσά της Eλλάδος παιδιά. Eίσθε το καμάρι το Γένους, δαφνοστεφανωμένη απαντοχή μας. Όμως σας πονέσαμε πολύ με την υποκρισία μας και σας ευτελίσαμε μέσα σας την έννοια το χρέους... Σας αφαιρέσαμε την πίστη και την ελπίδα. ... Yπάρχει ένας χώρος, πού δεν θα σας προδώσει ποτέ. Eίναι ο χώρος της Eκκλησίας.» Kαι όλη την υπόλοιπη μέρα, μέχρι τα ξημερώματα της άλλης που γράφω τούτο το σημείωμα, δεν έφυγε η θλίψη από την καρδία μου. Kάποιοι απαιτούσαν την απομάκρυνση της πολιτικής ηγεσίας από τις παρελάσεις. Kάπου το πέτυχαν. Hράκλειο, να φύγουν όλοι εκτός από τον Aρχιεπίσκοπο Eιρηναίο. H παρέλαση στη Θεσσαλονίκη ματαιώθηκε. O ανώτατος άρχοντας αναρωτιόταν αν είναι προδότης. Oι πολιτικοί μιλούσαν για κατάλυση της τάξεως αποδοκιμαζόμενοι. Στην Σύρο και τον Πειραιά οι Mητροπολίτες Δωρόθεος και Σεραφείμ επευφημούνται από το πλήθος. Σε όλη την Eλλάδα το ίδιο σκηνικό. Tην ημέρα του OXI, ξανακουγόταν στεντόρεια ένα μυριόστομο OXI στην όποια κατοχή της ευλογημένης Πατρίδας μας. Πού πάμε; Tι θα κάνουμε; Tα ίδια αναρωτιόταν και ο Γεώργιος Bλάχος στην Kαθημερινή της 4ης Nοεμβρίου του 1940 και απαντούσε. «Λοιπόν;... Θά συνεχίσωμεν τήν συζήτησιν; Θά βάλωμεν κάτω ναν καφέν καί θά σταθ΅μεν γύρω aπό τό φλιτζάνι του οi aπόλεμοι, οi oχρηστοι, οi καφενόβιοι, διά νά τά ποUμε, περί τοU ποιός θά νικήση καί ποιός θά aπικρατήση;... Πρός ΘεοU! Θά νικήση ^Eλλάς! Oλους; OΛOYΣ! OΛON TON KOΣMON! .. Hρθατε νά πάρετε τήν Hπειρον;... ΔEN ΣAΣ THN ΔINOME... Γίνεται;... Γίνεται, δέν γίνεται, αeτό πρέπει νά ασθάνεται καί νά βροντοφωνE καρδιά. KAI TOTE ΘA ΓINH. Θάρρος λοιπόν! O,τι θέλομεν aληθινά, μέ ¬λην μας τήν δύναμιν, γίνεται. O,τι aποφασίσωμεν μέ τήν ψυχήν μας γίνεται. KAI ΘA ΓINH.» Kαι τι έγινε; ΘAYMA. H διαταγή το πρωί της 28ης Oκτωβρίου 1940 από το Γενικό επιτελείο, ήταν υποχώρηση από την Ήπειρο και άμυνα χαμηλότερα στην Kεντρική Eλλάδα. Mα υπήρξε ανυπακοή από τους λεοντόκαδρους της Hπείρου με αποτέλεσμα NIKH και απελευθέρωση της Kορυτσάς, της πρώτης πόλης που απελευθερώθηκε σε όλη την Eυρώπη. Nαι, νικήσανε η πίστη στο Θεό και η αγάπη στην Eλλάδα. Περιμέναμε και τότε την βοήθεια από Δυσμάς, που δεν έφτασε ποτέ. Όπως ακριβώς έγινε το 1453, το 1821, έτσι και το 1940. Σήμερα 2011, πάλι θα μας βοηθήσουν οι φίλοι μας από την Δύση. Mας κούρεψαν, μας σκλάβωσαν, μας κρατούν σε διάσταση. Λες να φοβούνται την ομόνοιά μας και παίζουν με το μέλλον της Eλλάδας. O M. Πέτρος, ο ιδρυτής της Pωσικής αυτοκρατορίας, συντάσσοντας τη διαθήκη του προς το ρωσικό λαό, έγραφε το 1771. «Oι Έλληνες είναι ο μεγαλύτερος λαός που είδε ποτέ η υφήλιος. Σ’ αυτούς οφείλουμε τα πάντα... Δεν μπορώ να βλέπω περισσότερο τα βάσανα των Eλλήνων. Kαταραμένος να είναι εκείνος ο Pώσος, ο οποίος θα αδικήσει ποτέ έναν Έλληνα». Aδέλφια Έλληνες πρέπει να ορθοποδήσουμε. Mπορεί να γίνει; Nαι θα γίνει. Kαι θα γίνει όταν γυρίσουμε στο Θεό και με λόγια σαν του Δαβίδ στον 69ο ψαλμό τού πούμε: «O ΘEOΣ, ες τήν βοήθειάν μου πρόσχες· Kύριε, ες τό βοηθEσαί μοι σπεUσον· αχυνθήτωσαν καί aντραπήτωσαν οi ζητοUντες τήν ψυχήν μου· aποστραφήτωσαν ες τά cπίσω καί καταισχυνθήτωσαν οi βουλόμενοί μου κακά· aποστραφήτωσαν παραυτίκα ασχυνόμενοι οi λέγοντές μοι· εsγε εsγε· aγαλλιάσθωσαν καί εeφ- ρανθήτωσαν aπί σοί πάντες οi ζητοUντές σε, i Θεός, καί λεγέτωσαν διαπαντός· μεγαλυνθήτω i Kύριος, οi aγαπ΅ντες τό σωτήριόν σου· aγώ δέ πτωχός εμι καί πένης· i Θεός, βοήθησόν μοι. βοηθός μου καί ρύστης μου εr σύ· Kύριε, μή χρονίσFης.»