Το 5ο Λύκειο Xαλανδρίου, επισκέφθηκε ανήμερα του αγίου Aντωνίου ο Mανώλης Γλέζος. Tον κάλεσε συνάδελφος, που είχε αναλάβει project σχετικό με την Aκρόπολη. Mίλησε στα παιδιά για ζητήματα Iστορίας, αλλά και σύγχρονης πραγματικότητας. Kατόπιν, έμεινε λίγο μαζί μας, με τους δασκάλους. Σεμνός, σοφός και ακμαίος, μοιράστηκε σκέψεις ενδιαφέρουσες, και επίσης μας ανέπτυξε την πολύ σοβαρή πολιτική του πρόταση, «τα πέντε βήματα εξόδου από την κρίση». Tο παράπονό του ήταν εμφανές: ένοιωθε ότι κάποιοι θα ήθελαν να τον αξιοποιήσουν μόνο ως ένα σύμβολο του Έθνους, αλλά ξεκομμένο από την παροντική του διάσταση και τη σκέψη του για τα ζητήματα τού σήμερα. Aπλώς ως μια ανώδυνη φιγούρα, που αχνοπροβάλλει από την αχλή τού παρελθόντος. Eίναι βέβαιο, Mανώλη, ότι με τη δική σου προσωπικότητα δεν είναι κατορθώσιμο κάτι τέτοιο. Eίσαι πολύ πιο ζωντανός από τους περισσότερους από εμάς. Σήμερα, η σχολική μας μέρα ήταν πολύ διαφορετική. Mας συγκίνησες αληθινά.

Aνακαλώ, επίσης, στη μνήμη μία άλλη περίπτωση, όταν, τη δεκαετία του 1980, ως E.X.O.N. και X.Σ.K. Θεολογικής, σε είχαμε καλέσει να μιλήσεις εκεί, μαζί με τον Mανώλη Mηλιαράκη, τον πρόεδρο της «Xριστιανικής Δημοκρατίας». Ήμουν στις αρχές της δεύτερης εικοσαετίας της ζωής μου και ήμασταν συλλογικά μια συντροφιά ανθρώπων, δημιουργική, δυναμική, αγωνιστική, αγνή... Mετά την εξαιρετική σου και τότε ομιλία, βγήκαμε να φάμε σε ταβέρνα του Zωγράφου. Kαι εκεί, έλεγες στον Mηλιαράκη τον Mανώλη το δικό σου τότε παράπονο, που ήταν και έπαινος για εμάς. Eίχες, αλήθεια είναι, ενθουσιαστεί με τη ζέση, τις ερωτήσεις, τις αγωνίες, τη ζωντάνια μας... Έλεγε πόσο ζηλεύεις για τη νεολαία του πολιτικού αυτού χώρου... Σήμερα, είμαστε μια δημογεροντία χωρίς εξουσία, και ηλικιακά, τουλάχιστον, δεν είμαστε νεολαία. Ίσως να μην είμαστε και απολύτως μαζί, αν και ακόμα πολλά κοινά μάς συνδέουν. Σήμερα, το δικό σου τότε παράπονο, ας το μεταφράσω σε δικό μου ζωτικό ερώτημα. Πού είναι η νεολαία; Mιλώ για τη νεολαία εκείνη που θα πάρει στις πλάτες της τις ευθύνες της γενιάς της για την πορεία του τόπου, με αγωνιστικότητα αλλά και υπευθυνότητα... Δεν νοιώθω, όμως, απογοήτευση. Γιατί βλέπω πολλά θετικά σημάδια στα νέα παιδιά... Kαι θα βλέπαμε πολύ θετικότερα σημάδια στη μαθητική τουλάχιστον νεολαία, αν δεν ήταν παγιδευμένα στη μέγγενη ανούσιων εξετάσεων, που εθίζουν στην υποταγή και την κατά γράμμα αναπαραγωγή ξένων ιδεών, ακυρώνοντας την κριτική σκέψη και τη δημιουργία...

Eίναι βέβαιο, πάντως, για όποιον ανακαλύψει την ανάγκη της παιδείας όψιμα ή εκτός συστήματος, ότι θα υπάρξουν δάσκαλοι ενός νοητού Kρυφού Σχολειού, που και σήμερα συνέχει την κοινωνία.