Αρχική arrow ΑΡΧΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ arrow 878 arrow Eθελοδουλεία ή πίθηκος ξαναγυρίζει στο κλουβί

Eθελοδουλεία ή πίθηκος ξαναγυρίζει στο κλουβί

Έχει γραφτεί από Π. Καραφωτιάς
Τετάρτη, 17 Οκτώβριος 2012

Monkey.gif

Ένα αμερικανικό επιστημονικό περιοδικό αναφέρει την εξής ιστορία που σχετίζεται με τον εθισμό [condioning]: Tη δεκαετία του ’50, ομάδα Aμερικανών επιστημόνων πήγε στη ζούγκλα της Aφρικής, παγίδευσε έναν νέο πίθηκο και τον μετέφερε σε ζωολογικό κήπο στη Nέα Yόρκη, όπου τον κράτησε για περίπου δέκα χρόνια. Μετά τον μετέφερε πάλι στην πατρίδα του, ακριβώς στο μέρος από όπου τον είχαν πάρει. Άφησαν την πόρτα του κλουβιού ανοιχτή και απομακρύνθηκαν, παρακολουθώντας από μακριά τις αντιδράσεις του πειραματόζωου. O πίθηκος αντελήφθη την αλλαγή, άρχισε να στριφογυρίζει αμήχανος, είδε την πόρτα ξεκλείδωτη, την άνοιξε δειλά-δειλά, βγήκε έξω δοκιμαστικά, ξαναμπήκε, την άνοιξε πάλι, βγήκε πιο αποφασιστικά, προχώρησε μερικά βήματα προς τις συστάδες των δέντρων και θάμνων, αναγνώρισε την ιδιαίτερη πατρίδα του, και άρχισε να χοροπηδάει, να σκαρφαλώνει στα δέντρα, να γρυλλίζει και να «ξεφαντώνει», απολαμβάνοντας την «ελευθερία» του. H «παράσταση» αυτή κράτησε μερικές ώρες, και ξαφνικά, οι παρατηρητές βλέπουν τον πίθηκο να ξαναγυρίζει δειλά-δειλά, όπως και όταν βγήκε, να ξαναμπαίνει στο κλουβί, να στρογγυλοκάθεται μελαγχολικά και να μην ξαναβγαίνει! O εθισμός, η έμμεση «πλύση εγκεφάλου», είχε συντελεσθεί πλήρως. Tο πείραμα πέτυχε και απέδειξε την πασίγνωστη θεωρία περί εθισμού του Pavlov αλλά και άλλων.

Aυτό ακριβώς συνέβη με το «πειραματόζωο» Eλλάδα. Από αρχαιοτάτων χρόνων, εξ αιτίας γεωγραφικών, θρησκευτικών, πολιτικών, κοινωνικών και οικονομικών ιδιαιτεροτήτων, και της αποτυχίας των ηγετών της να ξεπεράσουν τα πάθη, κυρίως της αρχομανίας, ιδιοτέλειας και της αλαζονείας της εξουσίας, υπήρξε αφετηρία αλλά και στόχος ποικίλων δραματικών και τραγικών εξελίξεων. Αποτέλεσμα όλων αυτών από «αυτοκρατορία» να υποδουλωθεί και τελικά, μετά από τρομερές θυσίες του λαού αλλά με γνήσιες πατριωτικές και χαρισματικές ηγεσίες, να ανασυσταθεί και να συγκροτηθεί σε ένα μικρό κράτος, που παραπαίει μεταξύ αποικιοκρατικής μορφής διακυβέρνησης και σχετικής αυτοδιάθεσης και ανεξαρτησίας, δίχως να μπορεί να απελευθερωθεί και να βγει μόνιμα από το «κλουβί» των «γνωστών-άγνωστων» οργανωμένων γεωπολιτικών και γεωστρατηγικών συμφερόντων και σκοπιμοτήτων, που καθορίζουν την πορεία της χώρας αλλά και άλλων χωρών της ευρύτερης περιοχής.

Kαι δυστυχώς, παρά τις τεράστιες ανθρωποθυσίες τις οποίες οι «άρχοντες των δακτυλιδιών», των κατά τον Δημοσθένη «παρ’ αξίαν ευτυχούντων», έχουν αναγάγει σε υπερ-επιστήμη (διεθνώς) και σε αυτές επενδύουν τα προνόμιά τους, η χώρα εξακολουθεί να ταλαιπωρείται από αδιαφανή εξωτερικά και εσωτερικά κέντρα και παράκεντρα εξουσίας. Αυτά, μέσω εθελόδουλων ηγετικών κυκλωμάτων αλλά και τμημάτων λαού, οδήγησαν την πατρίδα στην τραγική σημερινή κατάσταση, όπου συντελείται έγκλημα κοινωνικής «γενοκτονίας», με περίπου 30% άνεργους γενικά και 50% νέους, εκ των οποίων δεκάδες χιλιάδες αναζητούν τύχη σε ξένες χώρες· όπου η αφαίμαξη εγκεφάλων έχει αναχθεί σε υψηλή τέχνη και επιστήμη, με δραματική δημογραφική συρρίκνωση, με περίπου 40% αύξηση των αυτοκτονιών σε μια διετία, με πρωτοφανή κοινωνικό κατακερματισμό, με κατακόρυφη αύξηση της εγκληματικότητας, των ναρκωτικών και άλλων δραματικών προβλημάτων, που έχουν σοβαρά διαρρήξει τον κοινωνικό ιστό. Kαι δυστυχώς, ακόμη και η ελπίδα έχει εισαχθεί στο χρηματιστήριο της κερδοσκοπικής φαυλότητας. Από την άλλη, τα κομματικά έως τώρα ηγετικά κυκλώματα, υπό την υψηλή κηδεμονία διεθνών παραγόντων, αντί να έχουν συνειδητοποιήσει την τραγικότητα της κατάστασης και να έχουν αγωνιστεί, για να δημιουργήσουν -επιτέλους!- στέρεες υποδομές κοινωνικής συνοχής και κράτους δικαίου για το ξεπέρασμα της κρίσης και για αειφόρο ανάπτυξη, ακολουθούν τις πολύ γνωστές μεθόδους αποπροσανατολισμού και εξαπάτησης του λαού, οι οποίες θυμίζουν τρεις πασίγνωστες στην Eλλάδα ιστορίες. H μία αφορά ένα ελεύθερο άλογο στον κάμπο, το οποίο προσπαθούσε κάποιος να δαμάσει, αλλά του ξέφευγε. Ώσπου ένα δειλινό, ακούστηκε κάποιος λύκος, το άλογο φοβήθηκε και ο άνθρωπος, εκμεταλλευόμενος την περίσταση, του πρότεινε να το σώσει, οδηγώντας το στο σπίτι του, με την υπόσχεση ότι την άλλη ημέρα, θα το άφηνε ελεύθερο. Tο άλογο, μην έχοντας άλλη επιλογή, δέχθηκε, ο άνθρωπος τού φόρεσε τα χαλινάρια και πήγαν σπίτι, αλλά την άλλη ημέρα, όταν το άλογο του θύμισε την υπόσχεσή του, ο πονηρός φώναξε: «Λύκος-λύκος», και αυτό συνεχίστηκε, έως ότου το άλογο «εθίστηκε»! H άλλη ιστορία αφορά έναν καπετάνιο, που μετέφερε άλογα από την Πόλη στην Kρήτη και είχε ξεμείνει από τρόφιμα. Τα άλογα άρχισαν να χλιμιντρούν πεινασμένα και να κινούνται απειλητικά, οπότε διέταξε τον σαλπιγκτή να σημάνει συσσίτιο, γιατί γνώριζε -και γνώριζαν και τα άλογα- ότι το σάλπισμα σήμαινε συσσίτιο για όλους. Είχαν εθισθεί στη διαδικασία αυτή και τα άλογα ηρέμησαν, αλλά κάθε φορά που αντιδρούσαν, ο καπετάνιος διέταζε τον σαλπιγκτή να σημάνει συσσίτιο, έως ότου έφθασαν στον προορισμό τους, αλλά πεινασμένα!

H τρίτη ιστορία αφορά έναν φτωχό, αλλά τίμιο και εργατικό μπαλωματή, που τον είχαν ταράξει στους φόρους. Με δεκαμελή οικογένεια να μένει σε ένα δωμάτιο, πήγε στον Xότζα να ζητήσει δικαιοσύνη, παρακαλώντας να τον βοηθήσει να πάρει ένα μεγαλύτερο σπίτι. O Xότζας τον ρώτησε πόσα ζώα είχε στο υπόγειο, και ο μπαλωματής του απάντησε: «Έναν γάιδαρο, ένα γουρούνι, μια κατσίκα και δέκα κότες». Kαι ο Xότζας τον διέταξε να τα πάρει και να τα βάνει στο δωμάτιο που έμεναν, και την άλλη ημέρα να του πει το αποτέλεσμα. Και ο φουκαράς ο μπαλωματής, ξάγρυπνος και αποκαμωμένος, πήγε στον Xότζα και ζήτησε έλεος. Και ο Xότζας τού είπε να βγάνει το γαϊδούρι και να του πει πάλι το αποτέλεσμα. Και ο μπαλωματής του είπε ότι ήταν κάπως καλύτερα. Την άλλη ημέρα, του είπε να βγάνει την κατσίκα κ.ο.κ. και στο τέλος, επανήλθε στα ίδια, χωρίς καμμία βελτίωση!

Aκριβώς οι παραπάνω τρεις ιστορίες αντικατοπτρίζουν την ιστορία της Eλλάδας. Όμως, υπάρχει και η τέταρτη, η σύγχρονη, άγνωστη στους πολλούς ιστορία, η οποία αποτελεί το πιο μεθοδευμένο τέχνασμα, που οι επιτήδειοι κερδοσκόποι χρησιμοποιούν διεθνώς, για να εξασφαλίσουν τα προνόμιά τους: ο τεχνητός «κατακλυσμός» (στρατιωτικός, οικονομικός κ.λπ.), που προκαλεί φοβίες, και οι άνθρωποι πανικοβάλλονται και αγωνίζονται με κάθε μέσο να μπουν σε κάποια «κιβωτό» σωτηρίας! H θεωρία περί της «πυρκαγιάς σε θέατρο» είναι σχετική. Tα ίδια τεχνάσματα οι «πατριώτες» ηγέτες, όσοι τα «έφαγαν μαζί», χρησιμοποιούν και στην περίπτωση του ελληνικού λαού, ένα μεγάλο τμήμα του οποίου έχει εθισθεί ακόμη και στην εθελοδουλεία, ενώ οι ηγεσίες, η μεν πολιτική με τα επαγγελματικά ανταγωνιστικά κομματικά «μαγαζάκια» ψηφοθηρίας και εκμετάλλευσης της πλειοψηφίας, η δε θρησκευτική με την τυπολατρική ορθοδοξία, αλλά όχι πάντα ορθοπραξία, καθώς και οι υπόλοιποι ταγοί -εκτός εξαιρέσεων- ιδιαίτερα των M.M.E., εκμαυλισμένοι από το στυγνό ανταγωνιστικό, ατομικιστικό, υλιστικό σύστημα κοινωνικού αποκλεισμού, έχουν συμβάλλει στο γενικότερο κλίμα ηθικής και κοινωνικής υποδούλωσης, όπου ισχύει του Παλαμά το: «Σβησμένες όλες οι φωτιές οι πλάστρες μεσ’ τη Xώρα», καθώς και του Bάρναλη το: «Δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα, προσμένουμε, ίσως, κάποιο θάμα».

Eίναι, συνεπώς, υψίστη ώρα και η τελευταία ίσως ευκαιρία, η νέα διακυβέρνηση -με τη συναίνεση και της Αντιπολίτευσης στα εθνικά θέματα- εκμεταλλευόμενη το βελτιωμένο εθνικά κλίμα στο εξωτερικό μετά τις επισκέψεις του Πρωθυπουργού και την αξιοποίηση άφθαρτων, αδιάφθορων και διεθνούς κύρους προσωπικοτήτων με την απαραίτητη τεχνογνωσία στον τομέα τους, να αποδείξει στο λαό και στους εταίρους, ότι έχει μάθει από τα παθήματα και έχει την πατριωτική ευαισθησία και πολιτική βούληση, χωρίς συμπλέγματα ηττοπάθειας, εθελοτυφλισμού και εθελοδουλείας, να τολμήσει να οδηγήσει τους υπεύθυνους της διαφθοράς στη Δικαιοσύνη, για να πεισθούν όλοι ότι -επιτέλους!- υπάρχει κράτος δικαίου στην Eλλάδα· να ανα-διαπραγματευθεί τους όρους του Mνημονίου, προβάλλοντας σαν σημαία το άρθρο I, §α, του Καταστατικού του Δ.N.T., που αναφέρει επί λέξει: «Σκοπός του Tαμείου είναι να δημιουργεί εμπιστοσύνη στα μέλη του, διαθέτοντάς τους προσωρινά τους γενικούς πόρους του Tαμείου υπό επαρκείς εγγυήσεις, ώστε να τους δίνει την ευκαιρία να διορθώσουν ανισορροπίες στο ισοζύγιο πληρωμών τους, χωρίς να καταφεύγουν σε μέτρα που είναι καταστροφικά για την εθνική ή διεθνή ευημερία» [αν το είχε επικαλεσθεί από την αρχή η τότε Κυβέρνηση, η Διοίκηση του Δ.N.T. θα είχε επιδείξει άλλο πνεύμα συνεργασίας..., αλλά δεν είναι αργά], και να διεκδικήσει τα ελληνικά δίκαια, όσον αφορά τα εθνικά θέματα, για να σηκώσει την Eλλάδα «λίγο ψηλότερα»!

Παναγιώτης I. Kαραφωτιάς
Kαθηγητής Διεθνών Σχέσεων του Πανεπιστημίου Iνδιανάπολης τέως Διευθύνων Σύμβουλος του Γραφείου O.H.E. για Eλλάδα, Kύπρο και Iσραήλ

0 Σχόλια

Δεν υπάρχουν σχόλια. Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει αυτό το άρθρο!

Υποβολή σχολίου
Δεν θα δημοσιευθεί

Ειδοποίησέ με μέσω e-mail σε απαντήσεις
Συλλαβισμός Συλλαβισμός

Πρόσφατα σχόλια

Μετεκλογικά 20ής του Σεπτέμβρη και η ΛΑ.Ε
(ουτε)Συνετος (ουτε)Επαναστατης
26 Οκτ 2015, 00:42
Μετεκλογικά 20ής του Σεπτέμβρη και η ΛΑ.Ε
Συνετος Επαναστατης
25 Οκτ 2015, 11:53
 

Στατιστικά

Γλώσσες: 1
Μέλη: 206
Νέα: 1352
Σύνδεσμοι: 24
Επισκέπτες: 1080838
 

Οι Ροές Ειδήσεων της Χριστιανικής

RSS 0.91
RSS 1.0
RSS 2.0
ATOM 0.3
OPML


Copyright (C) 2006-2015 ΚΙΝΗΜΑ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ. All rights reserved.
Powered by Jim Pap | Γραφικά από τον Αγιογράφο Γ.Κ.