Αρχική arrow ΑΡΧΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ arrow 987 arrow Εκδηλώσεις Κρήτης: Ομιλία Ι. Ζερβού, Προέδρου της Χ.Δ.

Εκδηλώσεις Κρήτης: Ομιλία Ι. Ζερβού, Προέδρου της Χ.Δ.

Έχει γραφτεί από Γ. Ζερβός, Πρόεδρος Χ.Δ.
Τρίτη, 06 Ιούνιος 2017

Σεβαστοὶ Πατέρες, ἀξιότιμοι ἐκπρόσωποι τῶν τοπικῶν ἀρχῶν καὶ φορέων, ἀγαπητοὶ ἀδελφοὶ καὶ φίλοι Χριστὸς Ἀνέστη!
Ἀπευθύνω θερμὸ χαιρετισμὸ σὲ ὅλους καὶ εὐχαριστίες πρὸς ὅσους κοπίασαν καὶ συνέβαλαν στὴν ἐπιτυχία τῶν ἐκδηλώσεων. Λυπᾶμαι ἰδιαίτερα ποὺ σοβαροὶ λόγοι, οἱ ὁποῖοι ἔχουν ἀνακύψει, ἔκαναν ἀδύνατη τὴ φυσική μου παρουσία.
Τὸ Κίνημα τῆς Χριστιανικῆς Δημοκρατίας ἐπέλεξε τὸ ἔτος αὐτὸ γιὰ τὴ διοργάνωση ἐκδηλώσεων στὴ μνήμη τοῦ Νίκου Ψαρουδάκη. Τοῦ δάσκαλου, τοῦ νομικοῦ, τοῦ δημοσιογράφου, τοῦ ἀγωνιστῆ τῆς Δημοκρατίας, τοῦ ὁραματιστῆ τῆς κοινωνικῆς δικαιοσύνης, τοῦ πρωτοπόρου ἐμπνευστῆ τοῦ Χριστιανικοῦ Κοινωνισμοῦ στὴν Ἑλλάδα. Ὁ Νίκος Ψαρουδάκης ἦταν ἀπὸ τὶς σπάνιες ἐκεῖνες προσωπικότητες, ποὺ μποροῦσε νὰ ἐκφέρει λόγο πρωτότυπο, πύρινο, λαϊκὸ καὶ κατανοητό. Μπορεῖ νὰ μὴν ἦταν θεολόγος, ἀλλὰ ἦταν βαθὺς μελετητὴς τῶν Γραφῶν καὶ μὲ τὸν δικό του τρόπο ἐξέφρασε τὴν ἀγωνιστικὴ παράδοση τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ τὴ λαϊκὴ εὐσέβεια στὴν Ἑλλάδα.
Ἀκριβῶς, ἐπειδὴ ὁ λόγος του ἦταν πρωτότυπος καὶ δὲν ἔμπαινε σὲ καλούπια, ἀντιμετωπίστηκε μὲ ἀρνητικὰ σχόλια ἀπὸ ὁρισμένους ἐκφραστὲς τῆς κατεστημένης θεολογίας, ἀκόμη καὶ ἀπὸ ἀνθρώπους, ποὺ ἀπὸ τὰ γραπτά τους προκύπτει ὅτι εἶχαν ἐμπνευστεῖ ἀπὸ αὐτόν.

Ἀληθινή Θεολογία

Πάνω στὸ ζήτημα αὐτό, θυμίζουμε ἕνα ἀπόσπασμα ἀπὸ τὴν ἀκολουθία τῆς Ἁγίας Πελαγίας ποὺ γιόρταζε προχτές: «Ὡς μάρτυς, ὡς λίαν ἀψευδὴς Χριστοῦ, πανεύφημε, τὴν τούτου δύναμιν ἐθεολόγησας, ἅπαντας θεοφρόνως ἐκδιδάσκουσα, καὶ πρὸς εὐσέβειαν λαοὺς εἵλκυσας» (Ὠδὴ η´ τῆς Ἀκολουθίας τῆς Ἁγίας). Ως μάρτυρας, ἡ πιὸ ἀληθινὴ τοῦ Χριστοῦ, τὴ δύναμή Του θεολόγησες. Διδάσκοντας ὅλους μὲ φρόνημα Θεοῦ, προσέλκυσες τοὺς λαοὺς στὴν ὀρθὴ πίστη…
Ὁ ἱερὸς ὑμνογράφος τονίζει ὅτι ἡ Ἁγία ἔγινε ἀληθινὴ θεολόγος μὲ τὸ μαρτύριό της, ποὺ ἀποδείκνυε τὴν ἀγάπη της γιὰ τὸν Χριστό. Γιὰ νὰ παραθέσω ἕνα ἀπόσπασμα τοῦ π. Γεωργίου Δορμπαράκη, ποὺ μημονεύουμε καὶ στὴν ἐφημερίδα μας:
«Κατὰ τοὺς Ἁγίους μας, ὡς γνωστόν, θεολόγος δὲν εἶναι ἐκεῖνος ποὺ ἔχει πάρει ἕνα πτυχίο μίας θεολογικῆς Σχολῆς οὔτε κἂν ἐκεῖνος ποὺ ἡ γλώσσα του κινεῖται μὲ εὐκολία στὶς θεολογικὲς διδασκαλίες. Θεολόγος ἀληθινὸς εἶναι ἐκεῖνος ποὺ ἡ ζωή του φανερώνει τὴν παρουσία τοῦ Θεοῦ, ποὺ ἡ ζωή του εἶναι μία διαρκὴς προσευχή. «Εἰ ἀληθῶς προσεύχῃ, θεολόγος εἶ, καὶ εἰ θεολόγος εἶ, ἀληθῶς προσεύχῃ». Δὲν μηδενίζουμε ἐδῶ τὸ ρόλο καὶ τὴ σημασία τῆς θεολογίας ὡς ἐπιστήμης καὶ τῶν λειτουργῶν της. Κάθε ἄλλο.
Ἐξάλλου, ὁ Νίκος Ψαρουδάκης, ὅσο κι ἂν ἦταν ἐπικριτικὸς στοὺς ταγοὺς τῆς Ἐκκλησίας καὶ δὲν μασοῦσε τὰ λόγια του στὰ ὅποια ἀτοπήματά τους, σεβάστηκε τὴν τάξη τῆς Ἐκκλησίας καὶ κινήθηκε στὰ πλάισια τοῦ ὀρθόδοξου δόγματος.
Ὅμως, ἡ καθαρὴ καρδιά, ἡ εὐσέβεια καὶ ἡ ὀρθοπραξία εἶναι προϋποθέσεις τῆς ὀρθόδοξης ζωῆς καὶ πορείας. Καὶ ὁ Νίκος Ψαρουδάκης ἦταν ἄνθρωπος ποὺ προσευχόταν ἀληθινά, ὁλόψυχα καὶ μὲ θέρμη.

Ἡ προσευχή τῆς ἀγωνίας γιά τήν Πράξη
Ἡ συγκλονιστικὴ «προσευχὴ τῆς Γυάρου» εἶναι ἕνα σπάνιο παράδειγμα, μιὰ κατάθεση ψυχῆς ἀγνῆς καὶ ἄδολης. Δὲν γνωρίζω πολιτικὰ πρόσωπα ἢ θεολόγους, νὰ ἔχουν ἀποτυπώσει καὶ ἐκφράσει δημοσια τὴν ἀγωνία τους ὑπὸ τύπον προσευχῆς:
«Τί προσφέραμε, Κύριε, εἶπα φωναχτά, σ' αὐτοὺς τοὺς λαούς; Τί προσφέραμε γιὰ τὴν εἰρήνη, τὴν ἰσότητα, τὴ δικαιοσύνη, ἀνάμεσα στοὺς λαούς; Προσφέραμε τὸ Εὺαγγέλιο! Μὰ τί εἶναι τὸ Εὐαγγέλιο; Ἕνα κείμενο, ἕνα μήνυμα! Δὲν εἶναι ἡ πράξη, ἡ ζωή. Δὲν εἶναι ὑλοποίηση τῆς ἰδέας. Εἶναι, βέβαια, ἀπαραίτητο νὰ ποῦμε τὸ σωστό, ν' ἀνοίξουμε τὸ δρόμο. Μὰ αὐτὸ εἶναι τὸ εὔκολο. Αὐτὸ δὲν ἀρκεῖ. Αὐτὸ ποὺ ἀξίζει εἶναι νὰ προχωρήσουμε στὴν πράξη. Νὰ δώσουμε στὸ μήνυμα σάρκα καὶ ὁστᾶ. Κι αὐτὸ δὲν ἔγινε. ( ...)
Πόλεμοι, ἀποικιοκρατία, φασισμός, ὑλοκρατία, στυγνὴ ἐκμετάλλευση τῶν ἀδυνάτων καὶ σκλαβιά, αὐτὴ εἶναι ἡ πράξη τῶν Χριστιανῶν, Κύριε! Γι' αὐτὸ ἦρθες λοιπὸν στὸν κόσμο καὶ γι' αὐτὸ ἀνέβηκες στὸ Γολγοθᾶ; (…) Μέχρι πότε, Κύριε, θὰ βλέπεις αὐτὴν τὴν κατάσταση καὶ θὰ μακροθυμεῖς; ( ...)
Εἶπα καὶ ἄλλα πολλὰ σὲ μιὰ πυρακτωμένη ἐξομολόγηση. ( ...) Μὲ κυρίευσε ἐνθουσιασμός μέγας. Νόμιζα πὼς εἶχα φτερά, πὼς δὲν πατοῦσα στὸ χῶμα. Πηγαινοερχόμουνα ἀπὸ τὸ ἕνα σημεῖο στὸ ἄλλο ψάλλοντας. Χόρτασα «Χριστὸς Ἀνέστη»! Ἐκδικήθηκα τὴν Ἀνάσταση τῆς φυλακῆς μὲ τὰ αὐτόματα. Ἐδῶ, μακριὰ ἀπὸ τὴν κακία τοῦ κόσμου, στὴ γλυκειά Ἄνοιξη τ' Ἀπρίλη, γιόρτασα τὴν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, τὴ ζωοφόρα Ἄνοιξη τῆς ἀνθρωπότητας!»

Τὸ κείμενο αὐτὸ τοῦ 1974, λέει πολλὰ γιὰ τὴν προσωπικότητα τοῦ Νίκου Ψαρουδάκη. Ὁ Ἐμφύλιος Πόλεμος στὴν Ἑλλάδα καὶ ὁ ἀδελφοκτόνος διχασμός, σὲ συνδυασμὸ μὲ τὸν μεταπολεμικὸ χωρισμὸ τοῦ Πλανήτη σὲ δύο πολιτικά, κοινωνικὰ καὶ ἰδεολογικὰ στρατόπεδα, τὸν ἐπηρέασαν βαθιά.

Κατά τῆς κοινωνικῆς ἀδικίας
Ὁ Νίκος Ψαρουδάκης, μὲ τὶς σπουδὲς καὶ τὴν κατάρτισή του, θὰ μποροῦσε νὰ ζήσει μὲ μιὰ ἐξασφαλισμένη ἐπαγγελματικὴ σταδιοδρομία καὶ ἥσυχη οἰκογενειακὴ ζωή. Ὅμως, δὲν μποροῦσε νὰ μείνει «Χριστιανὸς τῆς Κυριακῆς» καὶ νὰ ὑπομένει τὴν ἀδικία. «Ἡ κοινωνικὴ ἀδικία, μόνιμο χαρακτηριστικὸ τῆς παρηκμασμένης σημερινῆς κοινωνικῆς ζωῆς, δημιουργεῖ τὴν ἀθλιότητα τῶν λαϊκῶν τάξεων καὶ προσβάλλει τὸν πολιτισμὸ καὶ τὴν θρησκεία μας.» Αὐτὰ ἔγραφε, στὸ πρῶτο κι ὅλας φύλλο τῆς ἐφημερίδας μας, ποὺ τότε κι αὐτὴ ὀνομαζόταν «Χριστιανικὴ Δημοκρατία», στὶς 17 Μαΐου 1953, συγκεφαλαιώνοντας τὸ κεντρικὸ πνεῦμα καὶ τὴ λογικὴ τῆς Χ.Δ. ἀπὸ τότε μέχρι σήμερα, ὅτι εἶναι ἀντίθετο μὲ τὴ χριστιανικὴ διδσκαλία οἱ Χριστιανοὶ νὰ ἀνέχονται ἢ στηρίζουν τὴν κοινωνικὴ ἀδικία καὶ ὁποιαδήποτε μορφὴ τυραννίας.
Ἀπὸ τὴ μιὰ πλευρὰ τὸ ἀστικὸ Καπιταλιστικὸ Σύστημα, στὸ ὁποῖο κυριαρχοῦσαν ἡ ἀνισότητα, ἡ ἐκμετάλλευση καὶ ἡ κοινωνικὴ ἀδικία, ἀλλὰ μὲ στοιχειώδεις καὶ ἐπιφανειακές, ἔστω, πολιτικὲς ἐλευθερίες, ὅπου δὲν εἶχε ἐπιβληθεῖ δικτατορικὸ καθεστώς. Ἰδεολογικοὶ συμπαραστάτες του οἱ περισσότεροι ταγοὶ τῶν χριστιανικῶν Ἐκκλησιῶν.
Ἀπὸ τὴν ἄλλη τὸ μαρξιστικὸ Κομμουνιστικὸ Σύστημα, μὲ τὸν διακηρυγμένο ὑλισμό, τὴ λεγόμενη «δικτατορία τοῦ προλεταριάτου», τὸν μονοκομματισμό, τὴν ἀνελευθερία, τὶς διώξεις κατὰ τῶν Χριστιανῶν, ἀλλὰ καὶ τὴν ἀρχὴ τῆς κοινοκτημοσύνης.
Μετὰ τὸν Παγκόσμιο Πόλεμο καὶ τὶς ναζιστικὲς θηριωδίες, εἶχε γίνει συνείδηση στὴν ἀνθρωπότητα ὁ ἀντίχριστος χαρακτήρας τοῦ Ναζισμοῦ. Ἄνθισε λοιπὸν γιὰ σύντομο διάστημα πανευρωπαϊκὰ ἡ τάση τοῦ Κοινωνικοῦ Χριστιανισμοῦ, μιὰ πρόταση κοινωνικῆς δικαιοσύνης πέρα ἀπὸ τὸν Καπιταλισμὸ καὶ τὸν Κομμουνισμό, μέχρι νὰ ἀπορροφηθεῖ ἀπὸ τὸ κατεστημένο καὶ νὰ γίνει ἰδεολογικὸς ἀπολογητής του.

Ἀπελευθερωτικό κοινωνικό μήνυμα
Ἀμέσως κατάγγειλε τὴ διαστρέβλωση ποὺ ὑπέστη τὸ ἀπελευθερωτικὸ κοινωνικὸ μήνυμα τοῦ Εὐαγγελίου καὶ τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας μὲ τὴν μετατροπή τοῦ Χριστιανισμοῦ σὲ ἀπολογητὴ καὶ στήριγμα τοῦ ἄδικου κοινωνικοῦ συστήματος καὶ τῶν ὑποστηρικτῶν του ἀπὸ τὴν κατεστημένη θεολογία. Μιὰ ἀντίληψη ποὺ ἤθελε τὴ χριστιανικὴ διδασκαλία νὰ ἀφορᾶ μόνο τὴ μέλλουσα ζωὴ καὶ ὄχι τὴν παροῦσα.
Παράλληλα θλιβόταν διαπιστώνοντας ὅτι τὸ κενὸ ποὺ ἄφηναν οἱ Χριστιανοί, ἄρχισαν νὰ τὸ καλύπτουν ἰδεολογίες καὶ φιλοσοφίες φανερὰ ἢ κρυφὰ ἀντιεκκλησιαστικές, ἀντιχριστιανικὲς καὶ ἄθεες. Κατάγγειλε ὅτι καὶ τὰ δύο ἀντιμαχόμενα συστήματα ἦταν ὄψεις τοῦ ἴδιου νομίσματος, μορφὲς τοῦ ὑλισμοῦ καὶ ἄρνηση τῆς χριστιανικῆς διδασκαλίας. Οἱ σημερινὲς ἐξελίξεις, μὲ τὴν πτώση τῶν καθεστώτων τοῦ ὑπαρκτοῦ σοσιαλισμοῦ, ἀλλὰ καὶ τὴν μετεξέλιξη ὁρισμένων ἀπὸ αὐτὰ μὲ παράδειγμα τὴν Κίνα καὶ τὸ Βιετνάμ, σὲ καπιταλιστικὲς κοινωνίες, διοικούμενες ἀπὸ τὸ Κομμουνιστικὸ Κόμμα, θὰ τὸν δικαίωναν ἀπόλυτα στὴ συνέχεια.
Ὁ Νίκος Ψαρουδάκης ἵδρυσε τὴ Χ.Δ. καὶ τὴν ἐφημερίδα της, προκειμένου νὰ πεῖ ΟΧΙ στὰ ψεύτικα διλήμματα καὶ νὰ ἀρθρώσει, ἀνάμεσα στοὺς δύο αὐτοὺς δρόμους τὸ δικό του Τρίτο Δρόμο, αὐτὸν τοῦ Χριστιανικοῦ Κοινωνισμοῦ, μὲ ὁλοκληρωμένη πολιτικὴ καὶ κοινωνικὴ πρόταση.

Ἐπανάσταση συνειδήσεων και δικαιοσύνη
Μιὰ πρόταση ποὺ ξεκινᾶ ἀπὸ τὴν ὁλοκληρωμένη ἐσωτερικὴ ἀλλαγὴ τοῦ κάθε ἀνρθώπου καὶ τὴν ἐδῶ καὶ τώρα ἐπανάσταση τῶν συνειδήσεων, προϋπόθεση τῆς εἰρηνικῆς χριστιανικῆς ἐπανάστασης γιὰ τὴν κοινωνικὴ ἀλλαγή. Στὸ πρωτοσέλιδο ἄρθρο τῆς 20 Μαρτίου 1967 μὲ τίτλο «Ἡ καινούργια ἐπανάσταση», τονίζει: «Τὸ 1821 ἄρχισε ὁ ἀγώνας τῆς ἀπελευθερώσεως, καὶ ὁ ἀγώνας αὐτὸς δὲν ἔχει λήξει. Τὸ ἔργο τοῦ 1821 εἶναι ἡμιτελές. Πρέπει νὰ τὸ ὁλοκληρώσουμε. Πλάι στὴν πολιτικὴ έλευθερία ποὺ μᾶς ἔδωσε, πρέπει ν’ ἀγωνισθοῦμε καὶ γιὰ πνευματικὴ καὶ οἰκονομικὴ (κοινωνικὴ) ἐλευθερία. Σ’ αὐτὸν τὸν ἀγώνα καλεῖ τὴν Νέα Γενιὰ ἡ «Χριστιανικὴ Δημοκρατία». Τὸ 1821 ἀγωνίσθηκε «γιὰ τοῦ Χριστοῦ τὴν πίστη τὴν ἁγία καὶ τῆς πατρίδος τῆς ἐλευθερία.» Χωρὶς τὴν ἀλήθεια τοῦ Χριστοῦ ἐλευθερία δὲν ἀποκτᾶται: Οἱ λαοὶ ποὺ δὲν κυβερνοῦνται ἀπὸ τὸ Θεό, κυβερνοῦνται ἀπὸ τυράννους. Χρειαζόμαστε μιὰ καινούργια 25η Μαρτίου.»
Στὸ ἀπόσπασμα αὐτὸ συμπυκνώνεται τὸ πολιτικὸ καὶ κοινωνικὸ ὅραμα τοῦ Νικου Ψαρουδάκη καὶ τῆς Χριστιανικῆς Δημοκρατίας:
-Πολιτικὴ ἐλευθερία καὶ προσήλωση στὶς δημοκρατικὲς ἐλευθερίες.
-Πνευματικὴ ἐλευθερία καὶ προετοιμασία τοῦ κάθε ἀνθρώπου νὰ ἀπορρίψει κάθε μορφὴ κοινωνικῆς ἐκμετάλλευσης καὶ νὰ δείξει πνεῦμα ἀγάπης πρὸς τὸν συνάνθρωπο, ἀδελφοσύνης καὶ αὐτοθυσίας.
-Κοινωνικὴ καὶ οἰκονομικὴ ἐλευθερία, μὲ κατάργηση τῆς ἐκμετάλλευσης ἀνθρώπου ἀπὸ ἄνθρωπο καὶ κοινοκτημοσύνη, κατὰ τὰ πρότυπα τῆς πρώτης χριστιανικῆς κοινότητας τῶν Ἱεροσολύμων.

Ἐργασία ὡς δημιουργία καί ὄχι δουλεία
Στὸ πρωτοσέλιδο ἄρθρο στὴ «Χριστιανικὴ» τῆς 8 Ὀκτωβρίου 1987 μὲ τίτλο μὲ τίτλο «Ἡ ὁδός, ἡ ἀλήθεια καὶ ἡ ζωή» τονίζει μεταξὺ ἄλλων:
«Ἡ ἐργασία εἶναι προνόμιο ἀποκλειστικὰ τοῦ ανθρώπου(…) Ἡ ἀστικὴ κοινωνία διαστρέφει τὴν ιερὴ κλίση τῆς ἐργασίας, θεωρώντας την ἐμπόρευμα, μὲ ὁρισμένη τιμὴ στὴν ἀγορὰ ἔργασίας. Ἡ κομμουνιστικὴ πλευρὰ μὲ τὸν καταναγκασμὸ κατεβάζει τὴν ἐργασία στο ἐπίπεδο τοῦ ζώου καὶ τοῦ σκλάβου! Ὁ Χριστιανισμὸς κηρύττει ἕνα Θεὸ ἐργάτη ποὺ ἐργάζεται καὶ δημιουργεῖ(…) Γι’ αὐτὸ χριστιανικά, εἶναι ἀπαράδεκτη ἡ σύνδεση τῆς ἐργασίας μὲ τὴν ἀμοιβή. Ὁ ἄνθρωπος ἐργάζεται γιὰ νὰ δημιουργεῖ καὶ ὄχι γιὰ νὰ πληρώνεται. Καὶ πληρώνεται γιὰ νὰ ζεῖ καὶ ὄχι γιὰ νὰ ἐργάζεται. Ἔτσι, χριστιανικά, δὲν νοεῖται ἡ ὕπαρξη τῆς μισθωτῆς ἐργασίας. Ὁ κάθε ἐργαζόμενος παράγει ὡς ἀφέντης καὶ καταναλώνει ὡς ἀφέντης.»
Γιὰ τὸ Νίκο Ψαρουδάκη, τὸ ἰδεῶδες «Ὁ καθένας εἰσφέρει σύμφωνα μὲ τὶς δυνατότητές του καὶ ὁ καθένας λαμβάνει σύμφωνα μὲ τὶς ἀνάγκες του», μπορεῖ νὰ ἐμφανίζεται ὡς ὅραμα κομμουνιστικό, ἀλλὰ εἶναι στὴν πραγματικότητα, ἕνα ἀπὸ τὰ πολλὰ ποὺ ἔχει «κλέψει» ὁ Μαρξισμὸς ἀπὸ τὸ Χριστιανισμό.
Ἂν ὁ Κομμουνισμὸς ἐπειχειρεῖ νὰ ἐπιβληθεῖ μὲ τὴ δικτατορία καὶ τὸ στανιό, ἡ χριστιανικὴ κοινωνία ποὺ ὁραματίστηκε ὁ Νίκος Ψαρουδάκης θὰ ἐπέλθει εἰρηνικὰ καὶ μὲ δημοκρατικὲς διαδικασίες, διότι θὰ ἔχει μεσολαβήσει ἡ ἀναγκαία πνευματικὴ προπαρασκευὴ τοῦ λαοῦ.
Στὶς μέρες μας βλέπουμε πόσο ἐπίκαιρη εἶναι ἡ ἄποψη αὐτή. Τὴν ἔλλειψη τῶν ἀναγκαίων πνευματικῶν ἐφοδίων, προκειμένου νὰ γίνουν οἱ ἀγῶνες καὶ οἱ θυσίες ποὺ χρειάζονται, ἐκμεταλλεύονται οἱ σκοτεινὲς δυνάμεις στὴν Ἑλλάδα καὶ στὴν Εὐρώπη, προκειμένου νὰ κρατοῦν τὴ Χώρα μας δέσμια τῶν Μνημονίων.

Τρομοκρατία τῶν ἰσχυρῶν
Τὴν καταγγελία τῶν κυρίαρχων πολιτικοκοινωνικῶν συστημάτων, συνόδευε καὶ ἡ καταγγελία τῶν ὑπερδυνάμεων ποὺ τὰ ἐξέφραζαν, ΗΠΑ καὶ ΕΣΣΔ. Στὶς 30 Μαΐου 1986 τόνιζε σὲ ὁμιλία του στὴ Βουλή. «Πηγὴ τῆς τρομοκρατίας εἶναι πάντοτε ὁ ἰσχυρός, ὁ κρατῶν, ὁ ἐξουσιαστής! Αὐτὸς καταπιέζει τὸν ἀδύνατο καὶ τὸν ἐξωθεῖ σὲ βίαιη ἀντίδραση. Κανεὶς δὲν γίνεται τρομοκράτης γιὰ ψυχαγωγία. Γίνεται κάτω ἀπὸ ἄδικες καὶ ἠθικὰ ἀπαράδεκτες πολιτικὲς καὶ κοινωνικὲς καταστάσεις, ποὺ σπέρνουν, κυοφοροῦν καὶ γεννοῦν τὴν τρομοκρατία. (…) Τὸ κίνημα τῆς Χ.Δ. καταδικάζει τὴν τρομοκρατία. Ἀλλὰ καταδικάζει πρῶτα τὴν αίτία καὶ ὕστερα τὸ ἀποτέλεσμα. (…) Ἀληθινοὶ τρομοκράτες εἶναι τὰ πολιτικοκοινωνικὰ κατεστημένα τῶν σημερινῶν ὑπερδυνάμεων, ποὺ ἔχοντας καβαλήσει τὸ καλάμι τῆς παγκόσμιας κυριαρχίας, καταπατοῦν κάθε ἠθικὴ ἀξία καὶ κάθε διεθνῆ διακήρυξη» («Χριστιανικὴ» φύλλο 5.6.1986)

Δημοκρατία καί ὄχι τυραννία γιά ὅλους τούς λαούς
Ἰδιαίτερη σημασία ἔχει ἡ προσήλωση τοῦ Νίκου Ψαρουδάκη στὴ Δημοκρατία, λέξη ποὺ ὑπῆρχε στὸ ὄνομα τοῦ Κινήματος, ἀλλὰ καὶ τῆς ἐφημερίδας, κάτι ποὺ ἀπὸ τὴν ἀρχὴ σημάδεψε τὴ φυσιογνωμία τοῦ Κινήματος καὶ ἀναδείχθηκε ἰδιαίτερα στὰ χρόνια τοῦ ἀντιδικτατορικοῦ ἀγώνα.
Κάτι τέτοιο φαντάζει αὐτονόητο, ἀλλὰ δὲν εἶναι, ἀφοῦ δὲν ἀρκεῖ νὰ καταδικάσει κανεὶς τὸ Μαρξισμὸ καὶ τὸν Καπιταλισμὸ γιὰ νὰ κάνει τὴ σωστὴ πολιτικὴ πρόταση. Πλῆθος φασιστικῶν καὶ ἐθνικιστικῶν κινημάτων προβάλλουν ταυτόχρονα ἀντικαπιταλιστικὸ καὶ ἀντιμαρξιστικὸ λόγο καὶ βρισκονται στὸν ἀντίποδα τοῦ κοινωνικοῦ μηνύματος τοῦ Εὐαγγελίου. Ὁ Νίκος Ψαρουδάκης, στὸ βιβλίο του «Χριστιανικὴ Ἐπανάσταση» (σσ 144-146) ἔγραφε ἤδη ἀπὸ τὴ δεκαετία τοῦ ’60:
«Μέ ὀμορφοστολισμένες ψευτιές, πλαστογράφηση τῆς ἱστορίας καὶ καπηλεία τῆς ἠθικῆς, οἱ λαοὶ ὁδηγοῦνται στὴν πιὸ μεγάλη ἐξαχρείωση, ἔτσι ποὺ νὰ μὴν ὑπάρχη ἔγκλημα κι ἠλιθιότητα, ποὺ νὰ μὴν εἶναι ἱκανοὶ νὰ τὰ πράξουν. ᾿Εθνικισμὸς σημαίνει θεοποίηση τῆς πατρίδας καὶ τοῦ κράτους. ῾Η θεοποίηση αὐτὴ εἶναι ὁ συντομώτερος δρόμος πρὸς τὴν ἀποκτήνωση τῶν λαῶν. Μὲ τὸν ἐθνικισμὸ ἡ πατρίδα γίνεται σκοπός, ἀντικείμενο λατρείας, παίρνοντας τὴ θέση τοῦ Θεοῦ. Οἱ Χριστιανοὶ πρέπει νὰ ξέρουν πὼς ὁ ἐθνικισμὸς εἶναι ἐπικίνδυνη μορφὴ εἰδωλολατρίας, ὄργανο τοῦ διαβόλου καὶ ἄρνηση τῆς φιλοπατρίας τῶν ἄλλων.Κλασσικὸ παράδειγμα εἶναι ὁ γερμανικὸς ἐθνικισμός· «ἡ Γερμανία ὑπεράνω ὅλων».»
Παράλληλα, τὸν Αὔγουστο τοῦ 1963 στὸ πρωτοσέλιδο ἄρθρο μὲ τίτλο «Ἡ Τριβολοσυκιά» ἔγραφε: «Ὅ,τι εἶναι χριστιανικόν, εἶναι παγκόσμιον καὶ πανανθρώπινον. Διότι ὁ Ἰ. Χριστὸς δὲν ἦλθεν ὡς ἐκπρόσωπος ἑνὸς ἔθνους ἢ μιᾶς φυλῆς. Ἦλθεν ὡς ἐκπρόσωπος τοῦ Πατρός καὶ εἰργάσθη «ἵνα τελειώση αὐτοῦ τὸ ἔργον» (Ἰωάν δ’,34). Ὁ Πατὴρ δὲν εἶναι ἡ πηγὴ τῆς ζωῆς μονάχα γιὰ μερικοὺς ἀνθρώπους ἢ λαούς. Εἶναι πατὴρ ὅλων τῶν λαῶν καὶ ὅλων τῶν ἀνθρώπων. Σὰν Πατέρας ὅλους τοὺς λαοὺς τοὺς ἀγαπᾶ, γιὰ ὅλους φροντίζει, ὅλοι τὸν ἀπασχολοῦν, γιὰ ὅλους χαίρει ἢ λυπεῖται. Γι’ αὐτὸ ὅπως ὅ,τι εἶναι χριστιανικὸν εἶναι κοινὸν κτῆμα ὅλων τῶν ἀνθρώπων, ἔτσι καὶ ὅ,τι ἀπασχολεῖ τοὺς λαοὺς δὲν ἠμπορεῖ νὰ εἶναι ἔξω τῆς χριστιανικῆς δραστηριότητος.» Ἡ ἀντίληψη αὐτὴ δὲν μποροῦσε παρὰ νὰ εἶναι ἡ βάση τῆς ἀντίθεσης σὲ κάθε μορφῆς τυραννία καὶ τῆς ἀσυμβίβαστης στάσης του ἀπέναντι στὴν Ἑπταετία τῶν Συνταγματαρχῶν. Μιὰ στάση ἐντελῶς διαφορετικὴ ἀπὸ αὐτὴν τῆς κατεστημένης θεολογίας, ποὺ ἔγινε θεραπαινίδα τοῦ ἐθνικισμοῦ στὴν Ἑλλάδα στὰ μετεμφυλιακὰ χρόνια. Ἡ ἀρθρογραφία τοῦ καλοκαιριοῦ καὶ τοῦ φθινοπώρου τοῦ 1973 ἐπικεντρώνει ἀκριβῶς στὴν προσπάθεια νὰ ἐμποδιστεῖ ἡ πολιτικὴ νομιμοποίηση τῆς Δικτατορίας μὲ δοτὸ «πρόεδρο τῆς Δημοκρατίας» τὸν Παπαδόπουλο. Στὸ τεελυταῖο φύλλο τῆς περιόδου ἐκείνης, τόνιζε στὸ ἱστορικὸ αρθρο μὲ τίτλο Ο ΤΥΡΑΝΝΟΣ ΕΠΕΣΕ. ΝΑ ΠΕΣΗ ΚΑΙ Η ΤΥΡΑΝΝΙΑ:
«Ἡ πτώση τοῦ Δικτάτορα Παπαδόπουλου εἶναι ἀναμφισβήτητα μεγάλη νίκη τοῦ Λαοῦ μας καὶ τῶν παιδιῶν του, ποὺ ἑφτὰ χρόνια πρόβαλλαν ἀνένδοτη ἀντίσταση στοὺς βιαστὲς τοῦ Ἔθνους καὶ τῶν συνειδήσεων…Πρέπει νὰ γίνει σαφὲς στὶς ἔνοπλες δυνάμεις πὼς ἡ 21η Ἀπριλίου ἔχει ἀνέκκλητα καταδικαστεῖ στὴν ἐθνικὴ συνείδηση….Μονάχα ὁ Λαὸς εἶναι πηγὴ ἐξουσίας γιὰ τοὺς ἄρχοντες καὶ κανένας ἄλλος….Ἡ κυβένηση Ἀνδρουτσόπουλου δὲν ἔχει ζωή. Ἄνοιξε τὸ στόμα της γιὰ νὰ μιλήσει καὶ ἐκεῖ ποὺ μιλοῦσε ξεψύχησε… Ὁ κ. Ἀνδρουτσόπουλος αὐτὸ ποὺ δικαιοῦται εἶναι μιὰ θέση στὸ ἐδώλιο μαζὶ μὲ τὸν κ. Παπαδόπουλο καὶ τοὺς ἄλλους συνεταίρους, γιὰ νὰ ἔχει τὴν εὐκαιρία, ποὺ κάθε ἔντιμος πολίτης ζητᾶ, νὰ δώσει ἀπολογία γιὰ τὰ ἔργα του καὶ νὰ λάβει δικαιοσύνη.»

Πέρα ἀπό την Εὐρωπαϊκή Ἕνωση τῶν ἐπικυρίαρχων ἰσχυρῶν
Οἱ ὁραματισμοὶ καὶ οἱ θέσεις τοῦ Νίκου Ψαρουδάκη διατηροῦν τὴν ἐπικαιρότητά τους σήμερα, ποὺ ἡ Δικτατορία τῶν ἀγορῶν τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης ἀποδομεῖ τὴ δημοκρατικὴ λειτουργία τῶν ἐθνικῶν κρατῶν, γκρεμίζει τὸ κοινωνικὸ κράτος, ὀξύνει τὶς ἀνισότητες, ἐξαθλιώνει ὅλο καὶ περισσότερα κοινωνικὰ στρώματα. Ὁ Νίκος Ψαρουδάκης ἦταν ἰδιαίτερα ἐπικριτικὸς στὴν ἔνταξη τῆς Χώρας στὴν τότε ΕΟΚ καὶ διέβλεψε ὅτι αὐτὸς ὁ «συνεταιρισμὸς» δὲν θὰ εἶχε καλὴ ἐξέλιξη. Τόνιζε τὸ 1985, στὴ γιορτὴ τῆς νεολαίας ΕΧΟΝ: «Ἡ ἄρχουσα τάξη τῆς Εὐρώπης ποὺ προωθεῖ τὴν πλήρη Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση δὲν τὸ κάνει γιὰ μᾶς. Τὸ κάνει γιὰ νὰ σώσει τὸν ἑαυτό της. Ὅ,τι δὲν πέτυχε μὲ τοὺς πολέμους, τὸ ἐπιτυγχάνει καὶ μάλιστα μὲ τὴν ὑπογραφὴ τὴ δικιά μας! (…) Ἡ Χ.Δ. εἶπε ὄχι, ἀπὸ τὴν ἀρχή, σ’ αὐτὴ τὴν ἐξάρτηση, γιατὶ διαβλέπει τὶς προθέσεις τοῦ εὐρωπαϊκοῦ κατεστημένου, ποὺ δὲν εἶναι ἔχει δώσει καλὲς ἐξετάσεις ποτὲ στὸ παρελθόν(…) Μᾶς ὑπενθυμίζει τὴν ἀλεποῦ τοῦ Αἰσώπειου μύθου, ποὺ ντύθηκε γιατρὸς καὶ πῆγε στὸ κοτέτσι νὰ ἐξετάσει τὶς κότες ἂν εἶναι καλά! (…)Ἀφοῦ οἱ κότες, ἂν καὶ κότες-ξύπνησαν, οἱ λαοὶ δὲν θὰ ξυπνήσουν ποτέ;»
Μὲ αὐτὴ τὴν εὔστοχη σκιαγράφηση τοῦ ὕπουλου τρόπου, μὲ τὸν ὁποῖο χτίστηκαν οἱ ἀνεξέλεγκτοι εὐρωπαϊκοὶ μηχανισμοὶ ἐπικυριαρχίας πίσω ἀπὸ τὶς πλάτες τῶν λαῶν τῆς Εὐρώπης, θὰ κλείσουμε τὴν ἀναφορά μας στὴν προσωπικότητα καὶ στοὺς ὁραματισμοὺς τοῦ Νίκου Ψαρουδάκη.
Ἂς εἶναι ἡ μνήμη του αἰώνια κι ὁ Θεὸς νὰ τὸν ἀναπαύει.

Πρόσφατα σχόλια

Μετεκλογικά 20ής του Σεπτέμβρη και η ΛΑ.Ε
(ουτε)Συνετος (ουτε)Επαναστατης
26 Οκτ 2015, 00:42
Μετεκλογικά 20ής του Σεπτέμβρη και η ΛΑ.Ε
Συνετος Επαναστατης
25 Οκτ 2015, 11:53
 

Στατιστικά

Γλώσσες: 1
Μέλη: 206
Νέα: 1405
Σύνδεσμοι: 24
Επισκέπτες: 1368909
 

Οι Ροές Ειδήσεων της Χριστιανικής

RSS 0.91
RSS 1.0
RSS 2.0
ATOM 0.3
OPML


Copyright (C) 2006-2015 ΚΙΝΗΜΑ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ. All rights reserved.
Powered by Jim Pap | Γραφικά από τον Αγιογράφο Γ.Κ.