Λαμβάνοντας αφορμή από τη θαυμάσια ανάρτησι στο ιστολόγιο του αδ. π. Λίβυου, μεταφέρω ένα καταπληκτικό απόσπασμα από το βιβλίο του μεγάλου Χριστιανού και Χριστιανοσοσιαλιστή “Ο φαύλος κύκλος της βίας”. Λαμβάνεται από τις παληότερες εκείνες εκδόσεις του οπωσδήποτε ηρωικού και αγωνιστικού πολιτικού κινήματος της Χριστιανικής Δημοκρατίας “Μήνυμα”, σε έκδοσι που έγινε επί “Χουντικής” Επταετίας……

Κανείς δεν γεννηθηκε για νά’ναι σκλάβος. Κανείς δεν επιδιώκει να υποφέρει αδικίες, εξευτελισμούς και πικρίες. Ένα ανθρώπινο πλάσμα καταδικασμένο σε μιά βάρβαρη κατάσταση θυμίζει ζώο -βόδι ή γαϊδουράκι- που πνίγεται στη λάσπη.

• Για την ακρίβεια “Φιλοσοφία της ανισότητας ή επιστολές για την κοινωνική φιλοσοφία σε ανθρώπους που δεν με αγαπούν”. Γράφτηκε το 1918, εκδόθηκε το 1923 μετά την εξορία του από την καθηγητική έδρα Φιλοσοφίας περί το ‘21, που έκτησε το 1920 στην Μόσχα, και από τη χώρα το ‘22 με άλλους λόγιους, ελευθεριακούς και πνευματικούς, παρά την εκτίμησιν στο πρόσωπο από στελέχη του ΚΚΣΕ.
• Είναι βασικά μία συντριπτική και σε κάποια σημεία πολύ οργισμένη κριτική της bourgeois ιδεολογίας και φιλοσοφίας και των πεπραγμένων των εξουσιαστών της Ρωσσίας που γράφτηκε ένα ακριβώς χρόνο μετά την “επανάσταση του ‘17″.
• Ο συγγραφέας καταγγέλλει ως μετριότητες, ψευτοπροοδευτικούς και ψευτοανθρωπιστές και στην πράξη τρομερά σκληρούς μηδενιστές, σκοταδιστές και αναχρονιστές της “θρησκείας της (ισοπεδωτικής & παντοειδούς) ισοτητας” τους νέους εξουσιαστές του καθεστώτος της Ρωσσίας μετά το ‘17.
  

Και πράγματι, κάτι πρέπει να γραφή

• για τις οικονομικές εξελίξεις,
• για κάποιες(3) έξοχες κυκλοφορίες στον χώρο της “πολιτικής θεολογίας”(όχι, δεν εννοώ τον όρο που εφευρέθηκε το 2ο μισό του 20ου αι., για να σημάνη την “θεολογία της απελεύθερωσης” στην Δύση και ιδιαίτερα στην Λατινική Αμερική),
• για την έσχατη κατάπτωση στον χώρο της “λαϊκοπόπ”(sic) τέχνης, που ως γνωστόν παράγει αισθητική και ήθη, όπως θα παρατηρούσε και ο Αριστοτέλης και ο Πλούταρχος  και εν προκειμένω μάλλον τα ενάντιά τους
• περί αληθών και μη οραμάτων “θεολογικών”, κ.π.α.

Αλλά νομίζω, ότι τώρα μπορούμε να σχολιάσουμε σχετικά με τον όρο του κομμουνισμού, να δούμε εν άκρα συνόψει κάποια στοιχεία. Η αφορμή έρχεται από κάποια σειρά άρθρων της συγγραφέως Δ. Βαρβιτσιώτη στον Ορθόδοξο Τύπο, τα 3 τελευταία τεύχη περίπου, που ετιτλοφορείτο “Χριστιανός και κομμουνιστής ή πατριώτης και αιρετικός;”(!).

Σήμερα η Πρωτομαγιά, που εν Ελλάδι πρωτοεορτάστηκε λόγω των προσπαθειών του μεγάλου “πρώιμου” Σοσιαλιστή Σταύρου Καλλέργη το 1894. Ο Καλλέργης ουσιαστικά, όπως και άλλοι σοσιαλιστές, όπως ο Leroux,  έβλεπε τον Σοσιαλισμό ως την πραγμάτωση του δανεισμένου (εκκοσμικευμένου χριστιανικού) τρίπτυχου της Γαλλικής Επανάστασης “ελευθερία-ισότητα-αδελφότητα” (egalite-fraternite-liberte).

Το σημαντικό είναι, ότι ο Σταύρος Καλλέργης, όπως και ο Πλάτων Δρακούλης(ένας υπέροχος εκλεκτικός Σοσιαλιστής που βλέπει τον Σοσιαλισμό ως κοινωνική πραγμάτωσι του Χριστιανισμού…), οι πλέον σημαίνοντες του ελλαδικού εργατικού κινήματος ως τις αρχές και το πρώτο τέταρτο του 20ου αιώνα, ήσαν πολύ διαφορετικοί εν σχέσει με τους αυτοαποκαλούμενους σημερινούς συνεχιστές τους, μαρξιστές, και “ανανεωτές κομμουνιστές”.