Scroll Top

Μνημονεύετε Κόντογλου, Πεντζίκη, Σαραντάρη,Λορεντζάτο

Υποβλήθηκε από Ματός Δημήτρης

Πέμπτη, 29 Οκτώβριος 2009

Μνημονεύετε Σολωμό Παππαδιαμάντη, Πεντζίκη, Κόντογλου Σαραντάρη, Λορεντζάτο

Στην εκπομπή του Ρ/Σ της Εκκλησίας της Ελλάδας, στην Εκπομπή Θεολογία ποιητική του Άγγελου Καλογερόπουλο(κάθε Σάββατο 22:00) ήτανε προσκεκλημένος ο Σωτήρης Γουνελάς.(ακούστε την εκπομπή εδώ)
Αναμεσα στα πολλά ωραία που ανέφερε, πρότεινε και την συμπλήρωση του "μνημονεύευτε Σολωμό Παπαδιαμάντη", με τους Κόντογλου, Πεντζίκη, Σαραντάρη, Λορεντζάτο. Σημείωσε δε, ότι πρίν να αρχίσουμε να τους μνημoνεύουμε, πρέπει πρώτα να τους έχουμε διαβάσει, ειδικά για τον Λορεντζάτο και τον Σαραντάρη οι οποίοι είναι και οι πιό άγνωστοι. Ας τους γνωρίσουμε λοιπόν.

Γιώργος Σαραντάρης

Το πρώτο πράγμα που απαιτεί η ομορφιά,
είναι το μοίρασμα.

“Δεν έχω γνωρίσει, θα ‘θελα να το διακηρύξω, μορφή
πνευματικού ανθρώπου αγνότερη από τη δική του.”
(Οδυσσέας Ελύτης για τον Γιώργο Σαραντάρη )

Γιώργος Σαραντάρης (1908-1941).
Ο Γιώργος Σαραντάρης γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη, γιος του Δημήτρη Σαραντάρη και της Μαλθίντας το γένος Σωτηρίου, καταγόμενων από το Λεωνίδι της Κυνουρίας. Από το 1912 ως το 1931 έζησε στην Ιταλία, όπου εγκαταστάθηκε η οικογένειά του. Από νεανική ηλικία στράφηκε στη λογοτεχνία και τη μελέτη της φιλοσοφίας, ενώ παράλληλα ασχολήθηκε με τις ξένες γλώσσες. Σπούδασε νομικά στα πανεπιστήμια της Μπολώνια και της Ματσεράτα, και πήρε διδακτορικό δίπλωμα. Στην Ιταλία έγραψε τους πρώτους στίχους του, στα ιταλικά και στα ελληνικά και δημοσίευσε ποιήματα στην ιταλική και γαλλική γλώσσα. Το 1931 επέστρεψε στην Ελλάδα και μπήκε στους λογοτεχνικούς κύκλους. Κατά τη διάρκεια του πολέμου του 1940 στρατεύτηκε στην Αλβανία και αρρώστησε από κοιλιακό τύφο. Μεταφέρθηκε στην Αθήνα, όπου πέθανε το 1941.

"Ήταν η μόνη και πιο άδικη απώλεια [...] Θέλω απροκάλυπτα να καταγγείλω το επιστρατευτικό σύστημα που επικρατούσε την εποχή εκείνη και που, δεν ξέρω πως, κατάφερε να κρατήσει στα γραφεία και τις επιμελητείες όλα τα χροντρόπετσα θηρία των αθηναϊκών ζαχαροπλαστείων και να ξαποστείλει στην πρώτη γραμμή το πιο αγνό και ανυπεράσπιστο πλάσμα. Έναν εύθραστο διανοούμενο που μόλις στεκόταν στα πόδια του, που όμως είχε προφθάσει να κάνει τις πιο πρωτότυπες και γεμάτες από αγάπη σκέψεις για την Ελλάδα και το μέλλον της".

(Οδυσσέας Ελύτης για τον Γιώργο Σαραντάρη )

{youtube}RrmNyDGj7qw{/youtube}

Της Ομορφιάς

H πιο γλυκιά παρθένα
Στολίζει το δωμάτιο
Eυφραίνει την περισυλλογή

Aς πούμε πως είμαστε ευτυχείς

Kι είναι η σειρά μας
Nα βρεθούμε αθάνατοι,
Nα φιλήσουμε την ομορφιά
Στα χείλη
Kαι στο λεπτό της φόρεμα

(από το Σαν Πνοή του Aέρα, Eρμής 1999)

Αόρατοι κατοικούμε σε μια μουσική

Αόρατοι κατοικούμε σε μια μουσική
Σε μια μεγάλη κάμαρα
Σε μια μουσική
Που έχει όργανο την ησυχία
Τραπέζι τη γη
Δάχτυλα τον αγέρα και τη βροχή
Κι έμπνευση τον άνεμο

Αόρατοι κοιμόμαστε στη χλόη
Και κελαηδάμε
Όταν ξαπλώνουμε
Με τα πόδια στον ορίζοντα
Και τους πόθους στον ουρανό
Το φως της αυγής
Είναι η βρύση που μας ξυπνά
Όπως είναι και η κούνια στα παιδιά μας

(1939)

Από τη συγκεντρωτική έκδοση Στη δόξα των πουλιών (1997)

Δὲν εἴμαστε ποιητές

Δὲν εἴμαστε ποιητὲς
Σημαίνει ἐγκαταλείπουμε τὸν ἀγῶνα
Παρατᾶμε τὴ χαρὰ στοὺς ἀνίδεους
Τὶς γυναῖκες στὰ φιλιὰ τοῦ ἀνέμου
Καὶ στὴ σκόνη τοῦ καιροῦ
Σημαίνει πὼς φοβόμαστε
Καὶ ἡ ζωή μας ἔγινε ξένη
Ὁ θάνατος βραχνάς.

Δύο τραγούδια τῆς Ἄνοιξης

Μοῦ φαίνεται, πὼς ἡ ἄνοιξη
Σὰν κελαηδᾶ μὲ τρέμει
Μὴν τῆς ζητήσω ἕνα σκοπὸ
Νὰ δώσει τοῦ ἔρωτά μου
Μὴν τῆς ζητήσω ἕνα φιλὶ
Νὰ σοῦ φιλήσω τὴν καρδιὰ
Νὰ σοῦ χαρίσω δυὸ φτερὰ
Καὶ νὰ σὲ δῶ δικιά μου

ΙΙ

Ἔλα νὰ δεῖς τὴν ἄνοιξη ποὺ περπατάει
Ποὺ μὲ τὰ σύννεφα ἀγκαλιὰ μᾶς χαιρετάει
Ἔλα νὰ δεῖς τὴν κόρη μου πῶς ἔγινε μεγάλη
Καὶ τραγουδάει μὲ μιὰ φωνὴ ποὺ δὲν ἦταν δικιά της

Καὶ τραγουδάει μ᾿ ἕνα παλμὸ ποὺ εἶναι τοῦ κόσμου ὅλου
Σὰν νὰ βρέχει τὰ χείλια της στὴ βρύση τ᾿ οὐρανοῦ
Σὰν νὰ πετάει ἡ καρδούλα της μὲ κάθε χελιδόνι
Καὶ νὰ μὴν ξέρει ἡ ἄνοιξη ἂν εἶν᾿ δικιά της κόρη!

Ἀκόμα δὲν μπόρεσα...

Ἀκόμα δὲν μπόρεσα νὰ χύσω ἕνα δάκρυ
πάνω στὴν καταστροφὴ
δὲν κοίταξα ἀκόμα καλὰ τοὺς πεθαμένους,
δὲν πρόφτασα νὰ δῶ πὼς λείπουνε
ἀπὸ τὴ συντροφιά μου,
πὼς ἔχασαν τὸν ἀέρα ποὺ ἐγὼ ἀναπνέω
καὶ πὼς ἡ μουσικὴ τῶν λουλουδιῶν,
ὁ βόμβος τῶν ὀνομάτων ποὺ ἔχουνε τὰ πράγματα
δὲν ἔρχεται στ᾿ αὐτιά τους·
ἀκόμα δὲν χλιμίντρισαν τ᾿ ἄλογα
ποὺ θὰ μὲ φέρουν πλάι τους.
Νὰ τοὺς μιλήσω,
νὰ κλάψω μαζί τους
καὶ ὕστερα νὰ τοὺς σηκώσω ὄρθιους·
ὅλοι νὰ σηκωθοῦμε σὰν ἕνας ἄνθρωπος,
σὰν τίποτα νὰ μὴν εἶχε γίνει
σὰν ἡ μάχη νὰ μὴν εἶχε περάσει πάνω ἀπὸ τὰ κεφάλια μας.

Ο Θεός

Ποίηση. Ο κόσμος είναι θάλασσα. Ο νους μου
αόρατος υποφέρει
Ο νους μου εγώ θέλω λάβει σώμα
ομοούσιο
άνθος στην επιφάνεια της όρασης
φλοίσβος επί της ροής
Ο ήλιος τραγούδι αλαφρώνει τη θάλασσα
τα κύματά της πλάθει καθαρά
Εγώ παντού αισθάνομαι
Βλέπω τη θάλασσα
τον ήλιο
το τίποτα ίσως άνθρωπο ονειρεύομαι

(18-21.10.1933)

Από την έκδοση Οι αγάπες του χρόνου (1933)

Νὰ κοιμᾶσαι νηστικός

Νὰ κομᾶσαι νηστικός σὲ μία σοφίτα
Νὰ εἶσαι ὁ τεμπέλης τοῦ σπιτιοῦ
Νὰ γίνεσαι σκουπίδι
Ὅταν ἀνοίγεται ἕνα λερωμένο στόμα
Θὰ σηκώσω τὸ γιακὰ
Γιὰ νὰ φύγω σὰν ἕνας λῃστὴς
Ἀπὸ τὸ δικό μου σπίτι
Θὰ κοιμηθῶ στοὺς δρόμους
Γιὰ νὰ νιώσω ὁλάκερη τὴν πολιτεία
Νὰ τουρτουρίζει μαζί μου
Στὸ παλτό μου ἔχω ἕνα λεκὲ
Ἀλλὰ εἶναι καλὸ ποὺ δὲν τὸν βλέπω
Θὰ τὸ ξαπλώσω χάμω
Καὶ θὰ στρωθῶ πάνω του
Νὰ πιῶ λίγη βραδυὰ
Στὴ γωνιὰ τοῦ ἔρημου κήπου
Θὰ αἰστανθῶ τὴ σελήνη
Ὅπως δὲν αἰστάνθηκα τίποτε
Στὴ ζωή μου
Θὰ τὴν αἰστανθῶ στὰ χείλια μου
Σὰν ἕνα ἀχλάδι
Στὰ μάγουλα
Σὰν ἄλλα μάγουλα.

Ποιος είν' τρελός από έρωτα
{youtube}F6AUQrgelPk{/youtube}	Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις Πρώτη εκτέλεση: Φλέρη Νταντωνάκη Ποιος είν' τρελός από έρωτα; Ας κάνει λάκκους την αυγή. Να πάμε εκεί να πιούμε τη βροχή. Μια που εμείς σε όποια στέγη αράξουμε, σε όποια αυλή, ο άνεμος χαλνάει τον ουρανό, τα δέντρα. Κι η στείρα γη μέσα σε μας βουλιάζει.

Ἡ καρδιά μας

Ἡ καρδιά μας εἶναι ἕνα κῦμα ποὺ δὲν σπάει στὴν ἀκρογιαλιά. Ποιὸς μαντεύει τὴ θάλασσα, ἀπ᾿ ὅπου βγαίνει ἡ καρδιά μας; Ἀλλὰ εἶναι ἡ καρδιά μας ἕνα κῦμα μυστικό, χωρὶς ἀφρό. Βουβὰ πιάνει μία στεριά. Καὶ ἀθόρυβα σκαλίζει τὸ ἀνάγλυφο ἑνὸς πόθου, ποὺ δὲν ξέρει ἀπογοήτευση καὶ ἀγνοεῖ τὴν ἡσυχία.

Μιλώ

Μιλώ γιατί υπάρχει ένας ουρανός που με ακούει
Μιλώ γιατί μιλούν τα μάτια σου
Και δεν υπάρχει θάλασσα δεν υπάρχει χώρα
Όπου τα μάτια σου δεν μιλούν

Τα μάτια σου μιλούν εγώ χορεύω
Λίγη δροσιά μιλούν κι εγώ χορεύω
Λίγη χλόη πατούν τα πόδια μου
Ο άνεμος φυσά που μας ακούει

(1939)

Από τη συγκεντρωτική έκδοση Στη δόξα των πουλιών (1997)

Ἦταν γυναίκα, ἦταν όνειρο...

«J'i cueilli ce brin de bruyère»
G. Apollinaire

Ἦταν γυναῖκα ἦταν ὄνειρο ἤτανε καὶ τὰ δυὸ
Ὁ ὕπνος μ᾿ ἐμπόδιζε νὰ τὴ δῶ στὰ μάτια
Ἀλλὰ τῆς φιλοῦσα τὸ στόμα τὴν κράταγα
Σὰν νὰ ἦταν ἄνεμος καὶ νὰ ἦταν σάρκα
Μοῦ ῾λεγε πὼς μ᾿ ἀγαποῦσε ἀλλὰ δὲν τὸ ἄκουγα καθαρὰ
Μοῦ ῾λεγε πὼς πονοῦσε νὰ μὴ ζεῖ μαζί μου
Ἦταν ὠχρὴ καὶ κάποτε ἔτρεμα γιὰ τὸ χρῶμα της
Κάποτε ἀποροῦσα νιώθοντας τὴν ὑγεία της σὰν δική μου ὑγεία

Ὅταν χωρίζαμε ἤτανε πάντοτε νύχτα
Τ᾿ ἀηδόνια σκέπαζαν τὸ περπάτημά της
ἔφευγε καὶ ξεχνοῦσα πάντοτε τὸν τρόπο τῆς φυγῆς της
Ἡ καινούρια μέρα ἄναβε μέσα μου προτοῦ ξημερώσει
Ἦταν ἥλιος ἦταν πρωὶ ὅταν τραγουδοῦσα
Ὅταν μόνος μου ἔσκαβα ἕνα δικό μου χῶμα
Καὶ δὲν τὴ σκεφτόμουνα πιὰ ἐκείνη

Τῆς Ὕπαρξης

Ὕπαρξη,
Δῶρο στὴν ἁγνή μας οὐσία
Γέλιο ποὺ χαράζει
Τὴν παντοτινὴ νύχτα
Πάνω στὶς λεῦκες
Ἀπαράτησε τὸ στεφάνι σου

Φέρε στὸ κοιμισμένο δάσος
Τὸ θρόισμα τοῦ ὀνείρου,
Ποὺ ἐμᾶς τοὺς σιωπηλοὺς
Ἐξύπνησε

Πάλι ὁ οὐρανός...

Πάλι ὁ οὐρανὸς ἀνοίγει ἐδῶ τὴν πύλη.

Πάλι σηκώνει τὴ σημαία
Ἐμεῖς μπαίνουμε χωρὶς φόβο
Τὰ μάτια τὰ πουλιὰ μαζί μας μπαίνουν
Ἀστράφτει ἡ πολιτεία ἀστράφτει ὁ νοῦς μας
Ἡ φαντασία τοὺς κήπους πλημμυράει
Εἶναι παιδιὰ ποὺ στέκονται στὶς βρύσες
Κορυδαλλοὶ στοὺς ὄρθρους ἀκουμπᾶνε
Στὶς λεμονιὲς ἄγγελοι χορτάτοι
Εἶναι ἀηδόνια ποὺ παντοῦ ξυπνᾶνε
Φλογέρες παίζουν ἔντομα βουίζουν
Εἶναι τραγούδια ἡ στάχτη τῶν νεκρῶν
Καὶ οἱ νεκροὶ κάπου ἀναγεννιοῦνται πάλι
Ὁλοῦθε μᾶς μαζεύει ὁ Θεὸς
Ἔχουμε χέρια καθαρὰ καὶ πᾶμε.

Αέρινη Λεπτή, Aνάλαφρη

Θυμάμαι. Θέλω και θυμάμαι
H ανάμνηση, με την ανατροφή,
αέρινη λεπτή γίνεται ηδονή·
βασανισμένη, γοητεύει τα δάκρυά της
με χαμογέλια· είναι
κι αισθάνεται τον εαυτό της ηδονή
αέρινη λεπτή, ανάλαφρη...

(από το Σαν Πνοή του Aέρα, Eρμής 1999)

Εκδόσεις για τον Γιώργο Σαραντάρη

Ποιήματα του Γιώργου Σαραντάρη στο Διαδίκτυο

11 ποιήματα :

Αέρινη λεπτή, ανάλαφρη (Θυμάμαι. Θέλω και θυμάμαι)
Εαρινό (Νοσταλγούσε τη νύχτα)
Νύφη (Νύφη μάς έρχεται η χαρά)
Ο άνεμος κι η άνοιξη (Ο άνεμος ρέει μέσα στην καρδιά μας)
Πνοή (Ένας ουρανός ανασαίνει για σας)
Πρόλογος (Κόβεται η δική μας αναπνοή)
Σελήνη (Σελήνη αθρόα παρουσία)
Ταξίδι (Κάτω από ένα πεύκο)
Της ακριβής ρέμβης (Από μια θύμηση περάστηκε ο ύπνος)
Της ομορφιάς (Η πιο γλυκιά παρθένα)
Φιλίες (Ο αγαπημένος ουρανός)
από τις σελίδες του Σπουδαστηρίου Νέου Ελληνισμού.

8 ποιήματα :

Ψυχή (Συνείδηση φανέρωμα συγκίνησης)

Δεν είμαστε ποιητές (Δεν είμαστε ποιητές σημαίνει εγκαταλείπουμε τον αγώνα)

Μόλις πεθάνει (Μόλις πεθάνει η αγάπη)

Έπος (Φύλλα δέντρου φτερά πουλιού)

Είναι μια γυναίκα (Είναι μια γυναίκα και τραγουδά)

Να κοιμάσαι νηστικός (Να κοιμάσαι νηστικός σε μια σοφίτα)

Του χρόνου ανάγλυφη εικόνα (Δεν ονειρεύτηκα ποτέ το χρόνο)

Η καρδιά μας (Η καρδιά μας είναι ένα κύμα που δεν σπάει στην ακρογιαλιά)

και άλλο υλικό από τις σελίδες των "κάστρων του Μοριά".

Πάλι ο ουρανός ανοίγει εδώ την πύλη (...πάλι σηκώνει τη σημαία)
από τις σελίδες του Σταύρου Αμπελά.

Ο λίγος χρόνος των πουλιών (Μέσα στον απέραντο ουρανό)
Γιατί τον είχαμε λησμονήσει (Μπορεί ένας από μας ν΄ αγαπήσει μια γυναίκα;)
Ακόμα δεν μπόρεσα (Ακόμα δεν μπόρεσα να χύσω ένα δάκρυ)

6 ποιήματα :

Άλλοτε η θάλασσα (Άλλοτε η θάλασσα μάς είχε σηκώσει στα φτερά της)

Τρία ποιήματα της θάλασσας (Ι. Τράβηξαν τουφεκιές να τα σκοτώσουν, ΙΙ. Όρεξη για μάτια έχουν οι κρίνοι, ΙΙΙ. Η θάλασσα θρυματίστηκε σε αναρίθμητα κρύσταλλα)
Θυμάμαι... (Θυμάμαι μια νύχτα που με μισούσες)

Τις Κυριακές (Τις Κυριακές από τα νυσταλέα Μαγιάτικα μεσημέρια)

Μια φορά (Μια φορά μέσα σ΄ ένα τοπίο τηλεβόλων και λουλουδιών)
Η αγάπη επέστρεψε (Και η αγάπη επέστρεψε στις φλέβες μου όπως μια ώρα ειρηνική)

από τις σελίδες Σύγχρονης Ελληνικής Ποίησης του Χρήστου Δημάκη.

13 ποιήματα :

Δεν είμαστε ποιητές (Δεν είμαστε ποιητές σημαίνει εγκαταλείπουμε τον αγώνα)

Η ομίχλη (Η ομίχλη βρίθει από ανεμώνες)

Έχω δει τον ουρανό (Έχω δει τον ουρανό με τα μάτια μου)

Άλλοτε η θάλασσα (Άλλοτε η θάλασσα μάς είχε σηκώσει στα φτερά της)

Όνειρο (Σαν άσπρο σύννεφο)

Η ποίηση (Δεν μπορώ να βρω πια, τι θέλει να πει ποίηση. Μου διαφεύγει)

Ψυχή (Συνείδηση φανέρωμα συγκίνησης)

Ο ύπνος μέσα στα μάτια (Ο ύπνος μέσα στα μάτια κελαηδά)

Μιλώ (Μιλώ γιατί υπάρχει ένας ουρανός που με ακούει)

Από το «Τρία ποιήματα της θάλασσας» (Έφυγε η ζωή μας ή έφυγαν πουλιά απ΄ την παλάμη του Θεού;)

Δυο τραγούδια της Άνοιξης (Ι. Μου φαίνεται, πως η άνοιξη, ΙΙ. Έλα να δεις την άνοιξη που περπατάει)

Ήταν γυναίκα, ήταν όνειρο (Ήταν γυναίκα ήταν όνειρο ήτανε και τα δυο)

Της Ύπαρξης (Ύπαρξη, δώρο στην αγνή μας ουσία)

από τον ιστοχώρο της Εκκλησίας της Ελλάδος.

35 ποιήματα :

Η ομίχλη (Η ομίχλη βρίθει από ανεμώνες)

Έχω δει τον ουρανό... (Έχω δει τον ουρανό με τα μάτια μου)

Άλλοτε η θάλασσα... (Άλλοτε η θάλασσα μάς είχε σηκώσει στα φτερά της)

Όνειρο (Σαν άσπρο σύννεφο)

Η ποίηση (Δεν μπορώ να βρω πια, τι θέλει να πει ποίηση. Μου διαφεύγει)

Ψυχή (Συνείδηση φανέρωμα συγκίνησης)

Ο ύπνος μέσα στα μάτια... (Ο ύπνος μέσα στα μάτια κελαηδά)

Μιλώ... (Μιλώ γιατί υπάρχει ένας ουρανός που με ακούει)

Από τό «Τρία ποιήματα της θάλασσας» (Έφυγε η ζωή μας ή έφυγαν πουλιά απ΄ την παλάμη του Θεού;)

Δύο τραγούδια της Άνοιξης (Ι. Μου φαίνεται, πως η άνοιξη, ΙΙ. Έλα να δεις την άνοιξη που περπατάει)

Ήταν γυναίκα, ήταν όνειρο... (Ήταν γυναίκα ήταν όνειρο ήτανε και τα δυο)

Της Ύπαρξης (Ύπαρξη, δώρο στην αγνή μας ουσία)

Πάλι ο ουρανός ανοίγει εδώ την πύλη (...πάλι σηκώνει τη σημαία)

Δεν είμαστε ποιητές (Δεν είμαστε ποιητές σημαίνει εγκαταλείπουμε τον αγώνα)

Μόλις πεθάνει (Μόλις πεθάνει η αγάπη)

Έπος (Φύλλα δέντρου, φτερά πουλιού)

Είναι μία γυναίκα (Είναι μια γυναίκα και τραγουδά)

Να κοιμάσαι νηστικός (Να κοιμάσαι νηστικός σε μια σοφίτα)

Του χρόνου ανάγλυφη εικόνα (Δεν ονειρεύτηκα ποτέ το χρόνο)

Αέρινη λεπτή ανάλαφρη (Θυμάμαι. Θέλω και θυμάμαι)

Εαρινό (Νοσταλογύσε τη νύχτα)

Νύφη (Νύφη μας έρχεται η χαρά)

Ο άνεμος και η άνοιξη (Ο άνεμος ρέει μέσα στην καρδιά μας)

Ο λίγος χρόνος των πουλιών (Μέσα στον απέραντο ουρανό)

Γιατί τον είχαμε λησμονήσει (Μπορεί ένας από μας ν΄ αγαπήσει μια γυναίκα;)

Ακόμα δεν μπόρεσα... (Ακόμα δεν μπόρεσα να χύσω ένα δάκρυ)

Πνοή (Ένας ουρανός ανασαίνει για σας)

Πρόλογος (Κόβεται η δική μας αναπνοή)

Σελήνη (Σελήνη αθρόα παρουσία)

Ταξίδι (Κάτω από ένα πεύκο ο αγέρας δε φυσούσε)

Της ακριβής ρέμβης (Από μία θύμηση περάστηκε ο ύπνος)

Της ομορφιάς (Η πιο γλυκιά παρθένα στολίζει το δωμάτιο)

Φιλίες (Ο αγαπημένος ουρανός)

Πάλι... (Πάλι ο ουρανός ανοίγει εδώ την πύλη)

Η καρδιά μας (Η καρδιά μας είναι ένα κύμα που δεν σπάει)

Ενδεικτική Βιβλιογραφία

1

• Άγρας Τέλλος, «Γιώργος Σαραντάρης», Η λέξη21, 1/1983, σ.9
• Αργυρίου Αλεξ., «Γιώργος Σαραντάρης», Η ελληνική ποίηση · Νεωτερικοί ποιητές του μεσοπολέμου, σ.133-136 (της εισαγωγής) και 74-75. Αθήνα, Σοκόλης, 1979.
• Βαρβιτσιώτης Τάκης, Ποίηση και ποιητικά θέματα του Γιώργου Σαραντάρη. Θεσσαλονίκη, 1988 (ανάτυπο από το περιοδικό ΔιαγώνιοςΔ΄, σ.646-647).
• Βλαχιώτης Γ. (επιμ.), Η θάλασσα στην ποίηση του Γιώργου Σαραντάρη. Αθήνα, 1993.
• Δέλιος Γ., «Γιώργος Σαραντάρης», Καινούργια Εποχή, 2/1957, σ.276-282.
• Δεσποτόπουλος Κ., «Η παρουσία του ανθρώπου», ΠροπύλαιαΑ΄, 1939, σ.143-150 (το ίδιο και στο Ηθικά, σ.43-59. Αθήνα, 1948).
• Δ[εσποτόπουλος] Κ., «Γιώργος Σαραντάρης», Στάχυς, 3/1951.
• Δεσποτόπουλος Κωνσταντίνος, «Γιώργος Σαραντάρης (1908-1941)», Φήμη Απόντων, σ.103-109. Αθήνα, Καστανιώτης, 1995.
• Ζήρας Αλεξ., «Σαραντάρης Γιώργος», Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό9α. Αθήνα, Εκδοτική Αθηνών, 1988.
• Θέμελης Γιώργος, «Γιώργος Σαραντάρης», Η νεώτερη ποίησή μας, σ.80-86. Αθήνα, Φέξης, 1963.
• Καλογερόπουλος Άγγελος, «Γιώργος Σαραντάρης · διά της αγάπης από τον θάνατο του ανθρώπου στον Άνθρωπο», Πλανόδιον2, Άνοιξη 1987, σ.73-77.
• Καλογερόπουλος Άγγελος, «Τι ειν’ η πατρίδα μας· Με αφορμή τον Γ.Σαραντάρη», Πλανόδιον25, 6/1997, σ.69-76.
• Καράγιωργα Ολυμπία, Γιώργος Σαραντάρης· Ο μελλούμενος. Αθήνα, Δίαυλος, 1995.
• Καραμβάλης Δημήτρης Ι., «Η ψυχή στην ποίηση του Γ.Σαραντάρη», Νέα Εστία123, ετ.ΞΒ΄, 1η/6/1988, αρ.1462, σ.732-734.
• Καραντώνης Αντρέας, «Γιώργος Σαραντάρης », Φυσιογνωμίες· Τόμος δεύτερος, σ.73-97. Αθήνα, Παπαδήμας, 1977.
• Κόρφης Τάσος, «Γιώργος Σαραντάρης», Ματιές σε ποιητές του μεσοπολέμου, σ.71-77. Αθήνα, Πρόσπερος, 1978.
• Λαμπρίδη Έλλη, «Γ. Σαραντάρη: Συμβολή σε μια φιλοσοφία της ύπαρξης · Η παρουσία του ανθρώπου», Νέα Εστία25, ετ.ΙΓ΄, 1η/1/1939, αρ.289, σ.74-77.
• Λασσιθιωτάκης Κ.Ε., «Καπετανάκης – Σαραντάρης», Ευθύνη31 και 40, 1974-1975.
• Λεβέντης Νίκος, «Άφθαρτη και φθαρτή ποιητική γλώσσα του Γ.Σαραντάρη• Επισκόπηση της ποιητικής του», ΠλανόδιονΖ΄, 6/1999, αρ.29, σ.41-47.
• Λορεντζάτος Ζήσιμος, Διόσκουροι· 1.Γιώργος Σαραντάρης 2.Δημήτριος Καπετανάκης. Αθήνα, Δόμος, 1997.
• Μαρινάκης Γιώργος Γ., «Ο Τέλλος Άγρας για τον Γιώργο Σαραντάρη», Η λέξη21, 1/1983, σ.10-12.
• Μαρινάκης Γιώργος Γ., «Εισαγωγή», Γιώργος Σαραντάρης · ΠοιήματαΑ΄ · Παρουσίαση, Εισαγωγή, Επιμέλεια, Σχόλια & Σημειώσεις Γιώργος Γ. Μαρινάκης, σ.ιγ΄-ξδ΄. Αθήνα, Gutenberg, 1987.
• Παπανικολάου Μήτσος, «Γιώργος Σαραντάρης», Νέα ΕστίαΚΘ΄, 1η/4/1941, αρ.343, σ.307-308. (το ίδιο και στα Κριτικά, σ.73-74. Αθήνα, Πρόσπερος, 1980).
• Παπανικολάου Μήτσος, «Στους φίλους μιας άλλης χαράς», Νέα ΕστίαΛΗ΄, 1940, αρ.904 (τώρα και στον τόμο Κριτικά• Επιμέλεια Τάσος Κόρφης, σ.103-108. Αθήνα, Πρόσπερος, 1980).
• Σαμαράκης Αντώνης, «Γιώργος Σαραντάρης», Νεοελληνικά γράμματα223, 8/3/1941.
• Σαραντάρης Γιώργος, «Ένα γράμμα προς τον Νίκο Γαβριήλ Πεντζίκη», Η λέξη21, 1/1983, σ.13-15.
• Τσαρνά Ηρώ, Η επανάσταση του Ρόδου · ή Γιώργος Σαραντάρης ένας πρωτοπόρος ποιητής στο περιθώριο της γενιάς του ’30. Αθήνα, Διογένης, 1996.
Αφιερώματα περιοδικών
• Νεοελληνικά Γράμματα223, 8/3/1941.
• Ο Ταχυδρόμος684, 20/5/1967.
• Η λέξη21, 1/1983.
• Γράμματα και Τέχνες31-32, 7-8/1984. 1. Για περισσότερα βιβλιογραφικά στοιχεία για το Σαραντάρη βλ. Γιώργος Σαραντάρης · ΠοιήματαΑ’ · Παρουσίαση, Εισαγωγή, Επιμέλεια, Σχόλια & Σημειώσεις Γιώργος Γ. Μαρινάκης, σ.347-363. Αθήνα, Gutenberg, 1987.

Εργογραφία

(πρώτες αυτοτελείς εκδόσεις) 1

Ι.Ποίηση
• Οι Αγάπες του χρόνου. Αθήνα, 1933.
• Τα Ουράνια· Ποιήματα. Αθήνα, 1934.
• Αστέρια. Αθήνα, Κύκλος, 1935.
• Στους φίλους μιας άλλης χαράς. Αθήνα, Νεοελληνική Λογοτεχνία, 1940.
• Στη δόξα των πουλιών. Αθήνα, Ίκαρος, 1997.
ΙΙ.Πεζογραφία
• Γράμματα σε μια γυναίκα. Αθήνα, Κύκλος, 1936.
ΙΙΙ.Δοκίμιο
• Συμβολή σε μια Φιλοσοφία της ύπαρξης. Αθήνα, 1937.
• Η παρουσία του Ανθρώπου. Αθήνα,Κύκλος, 1938.
• Δοκίμιο Λογικής σα θεωρία του απολύτου και του μη απολύτου. Αθήνα, Αντωνόπουλος, 1939.
ΙV. Συγκεντρωτικές εκδόσεις
• Ποιήματα · επιμέλεια Γιώργου Μαρινάκη. Αθήνα, Εστία, 1961.
• Ποιήματα Ιταλικά και Γαλλικά · επιμέλεια Γιώργου Μαρινάκη. Αθήνα, Εστία, 1961.
• Δοκίμια. Αθήνα, Studio, 1970.
• ΠοιήματαΑ΄· (ελληνική περίοδος 1931-1940) · Παρουσίαση, Εισαγωγή, Επιμέλεια, Σχόλια & Σημειώσεις Γιώργος Γ. Μαρινάκης. Αθήνα, Gutenberg, 1987.
• ΠοιήματαΒ΄· (ελληνική περίοδος 1931-1940) · Παρουσίαση, Εισαγωγή, Επιμέλεια, Σχόλια & Σημειώσεις Γιώργος Γ. Μαρινάκης. Αθήνα, Gutenberg, 1987.
• ΠοιήματαΓ΄· (ελληνική περίοδος 1931-1940) · Παρουσίαση, Εισαγωγή, Επιμέλεια, Σχόλια & Σημειώσεις Γιώργος Γ. Μαρινάκης. Αθήνα, Gutenberg, 1987.
• ΠοιήματαΔ΄· (ελληνική περίοδος 1931-1940) · Παρουσίαση, Εισαγωγή, Επιμέλεια, Σχόλια & Σημειώσεις Γιώργος Γ. Μαρινάκης. Αθήνα, Gutenberg, 1987.
• ΠοιήματαΕ΄· (ελληνική περίοδος 1931-1940) · Παρουσίαση, Εισαγωγή, Επιμέλεια, Σχόλια & Σημειώσεις Γιώργος Γ. Μαρινάκης. Αθήνα, Gutenberg, 1987.
• Ποιήματα. Θεσσαλονίκη, Ζήτρος, 1998. 1. Για τις πρώτες εκδόσεις έργων του Σαραντάρη και τα μη αυτοτελώς εκδεδομένα έργα του βλ. Γιώργος Σαραντάρης · ΠοιήματαΑ΄ · Παρουσίαση, Εισαγωγή, Επιμέλεια, Σχόλια & Σημειώσεις Γιώργος Γ. Μαρινάκης. Αθήνα, Gutenberg, 1987.