Εγώ δεν βρήκα καμία αντίφαση ανάμεσα στην (ένταξή μου και στην) Εκκλησία, όπου συνάντησα την ελληνική γλώσσα, το βυζαντινό μέλος, που είναι και ελληνικό μέλος, όλα τα βασικά κηρύγματα του χριστιανισμού και κυρίως το «αγαπάτε αλλήλους», τη θυσία στη Σταύρωση, σε μία εποχή όπου ζούσαμε κάτω από το ζυγό της ξένης κατοχής και που αυτά τα παραδείγματα της αλληλεγγύης, της αγάπης προς τους δοκιμαζόμενους αδελφούς μας αλλά και της ανάγκης της θυσίας της σταύρωσης για να ελευθερωθεί η πατρίδα μας. Όλα αυτά για μένα ήταν συγγενή με την ένταξή μου, την εποχή εκείνη στην Εθνική Αντίσταση. Ήμουνα ένας αντιστασιακός, ήμουνα ένας κομμουνιστής εκείνη την εποχή και παράλληλα ήμουνα ένας χριστιανός, ένας άνθρωπος που πίστευε στην Ορθοδοξία και που πίστευε και που πιστεύει στη συνέχεια του ελληνικού έθνους. Κι ένας μεγάλος σταθμός είναι βέβαια και το Βυζάντιο, όπου όχι μόνο διατήρησε το ελληνικό μέλος αλλά και το επεξεργάστηκε και από κει το πέρασε στα ακριτικά και στα δημοτικά μας τραγούδια κι έτσι μπόρεσε να διατηρηθεί η εθνική και πολιτιστική μας ταυτότητα.

Αναγεννήθηκα μέσα από την Εκκλησία.
Ήθελα, επειδή πιστεύω ότι η Εκκλησία εξακολουθεί να είναι και είναι συνάθροιση απλών ανθρώπων, ιδιαίτερα στις μικρές μονάδες όπως είναι το χωριό, όπως είναι η κωμόπολη, όπως είναι η πόλη, θα ’θελα πάρα πολύ να γράψω πάρα πολλά εκκλησιαστικά έργα, όπως είχα γράψει όταν ήμουν έφηβος αλλά και μετέπειτα, ξεκινώντας από τη «Λειτουργία του Ιωάννου του Χρυσοστόμου».