«Θα βγουν πράγματα από τα σχολεία, που ο νους σας δεν φαντάζεται. Αυτά που θα τραβήξετε, θα σας έρθουν από τους διαβασμένους», έλεγε ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός. Τα περισσότερα παιδιά πέμπτης και έκτης δημοτικού αναγνωρίζουν με μεγαλύτερη ευκολία διάφορα πρόσωπα που προβάλλει καθημερινά η τηλεόραση, παρά τις μορφές του Χατζιδάκι και του Ελύτη, σύμφωνα με έρευνα που διεξήγαγε η Διεύθυνση Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Νομού Σερρών, σε δημοτικά σχολεία της Βορείου Ελλάδος.
Στην ηλικία των 11 και 12 ετών, τα παιδιά παρακολουθούν τηλεόραση καθημερινά από μία έως τρεις ώρες, κυρίως από τις 10 έως τις 11 το βράδυ(!), ενώ τα Σαββατοκύριακα από τις 11 έως τις 12 τα μεσάνυχτα. Tην ώρα του πρωϊνού ξυπνήματος, το «χαζοκούτι» είναι ανοιχτό, στις 4 από τις 10 οικογένειες αυτών των παιδιών, ενώ κατά την διάρκεια του μεσημεριανού φαγητού η τηλεόραση παραμένει ανοιχτή από το 65% των οικογενειών(;).
Φανταστείτε την εικόνα: οι γονείς και τα παιδιά, που μόλις έχουν επιστρέψει από το σχολείο, να κάθονται το μεσημέρι στο τραπέζι για φαγητό, παρακολουθώντας την «αγαπημένη» τους εκπομπή- ποια να’ ναι αυτή άραγε, αφού υπάρχουν τόσες επιλογές. Μια όμορφη και ευτυχισμένη οικογένεια, αμερικανικού τύπου, που δεν χάνει λεπτό από την «ενημέρωση» των ελληνικών μεσημεριανών εκπομπών. Μια οικογένεια στην οποία ΟΛΟΙ είναι αποσβολωμένοι μπροστά από την TV. Υπάρχει χρόνος και χώρος για συζήτηση, για να ρωτήσει ο πατέρας το γιό του ή την κόρη του «είχες καμία δυσκολία στα μαθήματα;» ή «τι κάνει η φίλη σου η Μαρία;». Αυτή η συζήτηση, η κουβέντα μεταξύ γονιών και παιδιών δεν γίνεται, για τον απλούστατο λόγο ότι οι γονείς δεν έχουν χρόνο, δεν έχουν ενδιαφέρον, δεν επιζητούν την ειλικρινή και ανοιχτή συζήτηση με τα παιδιά τους.
Είναι λοιπόν δυνατόν να τους προτείνουν να διαβάσουν ένα καλό εξωσχολικό βιβλίο, να ακούσουν ένα δίσκο του Χατζιδάκι, του Θεοδωράκη ή ένα δίσκο με δημοτικά τραγούδια, βγαλμένα από την ιστορία και την παράδοση του τόπου μας; Ακόμη και αν τα παιδιά απορρίψουν αυτές τις επιλογές, οι μεγάλοι τους τις προσφέρουν; Τα παιδιά παραδειγματίζονται από τους γονείς τους και γενικότερα από τους μεγάλους. Ανάλογα με αυτό που δουν, θα πράξουν στο μέλλον, όταν μεγαλώσουν.
Ο χαρακτήρας και η προσωπικότητα των παιδιών χτίζονται στις πρώτες τάξεις του δημοτικού σχολείου. Τότε μπαίνουν τα θεμέλια. Μάλλον πρέπει να αλλάξουμε το χαρμάνι, αν θέλουμε να αισιοδοξούμε για το μέλλον. Ας ξεκινήσουμε από τις δικές μας ευθύνες. Και γρήγορα, γιατί δεν υπάρχει πολύς χρόνος.