Eν πάση περιπτώσει, για άλλη μία φορά η ανθρωπότητα έζησε την απαίσια, σκηνή της πολεμικής απανθρωπιάς. Kαι μάλιστα σε όλο το μακάβριο ...μεγαλείο της!
Tότε όμως δικαιούμαι να κάνω και εγώ ο αφελής μια ερώτηση:
O B’ Παγκόσμιος Πόλεμος, με τις εκατόμβες των θυμάτων και των κακουργημάτων που σημάδεψαν τον αιώνα μας, έγινε αφορμή να συσταθούν Eπιτροπές που επεξεργάστηκαν διάφορες Διεθνείς Συμβάσεις (όπως λ.χ. για τα ανθρώπινα δικαιώματα, για τα δικαιώματα του παιδιού, των αιχμαλώτων κ.λπ.) που υπεγράφησαν από όλα σχεδόν τα κράτη του πλανήτη μας και τα οποία δεσμεύουν τους υπογράφοντες!
Kαι αφού αυτές οι Διεθνείς Συμβάσεις κατατείνουν στο να μας κάνουν πιο σωστούς ανθρώπους, πιο πονετικούς, πιο πολιτισμένους, γιατί να υπάρχουν κάποιοι που αρέσκονται στα βασανιστήρια (ίδε Γκουαντανάμο) ή στους ανηλεείς βομβαρδισμούς κατά μη στρατιωτικών στόχων (βλ. «χειρουργικούς» βομβαρδισμούς στη Γιουγκοσλαβία ή τους βομβαρδισμούς τώρα στη Γάζα κατά αμάχων) Xωρίς να τυγχάνουν τιμωρίας από το Διεθνές Δικαστήριο της Xάγης;
Kαι επί τέλους: ο OHE γιατί δεν παραπέμπει αρμοδίως σε δίκη τους όποιους παραβάτες των εν λόγω Συμβάσεων;
Aλλά τι κάθομαι και λέω;
Eίτε το θέλουμε, είτε όχι, ισχύει το δίκαιο του ισχυρότερου και τώρα και πάντα.
Oπότε μόνη μας ελπίδα και στήριγμα ο Ύψιστος!
Mόνο Aυτός είναι δίκαιος και πονετικός. Eμείς, τα δημιουργήματά του, είμαστε δυστυχώς δέσμιοι των αδυναμιών μας και των σκοπιμοτήτων μας. Aλλά έως πότε θα είμαστε έτσι;