Μπορεῖ ὁ χριστιανὸς νὰ εἶναι πλούσιος;
Στὸ ἐρώτημα αὐτὸ δόθηκε οὐσιαστικὰ ἀπάντηση προτοῦ κὰν τεθεῖ μὲ ὅσα ἀναφέραμε σ’ αὐτὸ τὸ κεφάλαιο γιὰ τὸν ἰδανικὸ ἀνθρώπινο τύπο τῆς Ἁγίας Γραφῆς, Παλαιᾶς καὶ Καινῆς Διαθήκης. Καὶ ἡ ἀπάντηση, ὅπως εἴδαμε, εἶναι ἀρνητική: Ὄχι. Ὁ ζωντανός, ὁ ὁλοκληρωμένος χριστιανός, ὁ ἄνθρωπος ποὺ «ντύθηκε» τὸν Χριστό, ποὺ εἶναι ἑνωμένος μαζί του ὅπως ἡ κληματόβεργα μὲ τὸ κλῆμα δὲ μπορεῖ μὲ κανένα τρόπο νὰ εἶναι πλούσιος. Μόνο ἂν καὶ ὁ Χριστὸς ἦταν πλούσιος, θὰ μποροῦσε καὶ ὁ χριστιανὸς νὰ εἶναι πλούσιος. Φτωχός, ἐπαναλαμβάνομε, μπορεῖ νὰ
εἶναι, ὅταν ἀνώτερη βία τὸ ἐπιβάλλει. Κάτω ἀπὸ ὁμαλὲς ὅμως συνθῆκες εἶναι ἕνας αὐτάρκης ἄνθρωπος, ὁ ὁποῖος κερδίζει μὲ τὸν ἱδρώτα τοῦ προσώπου του τὸ ψωμί του. 
Ἀκόμη κι ἂν παραβλέψουμε ὅλους τοὺς ἄλλους λόγους καὶ μόνη ἡ ἐντολὴ τῆς πρὸς τὸν πλησίον ἀγάπης εἶναι ἱκανὴ νὰ δικαιολογή σει ἐξ ὁλοκλήρου τὸ ἀσυμβίβαστο τοῦ πλούτου μὲ τὴν ἰδιότητα τοῦ χριστιανοῦ.

Aν δὲν εἶχα γίνει Ὀρθόδοξος, δὲν ξέρω ἂν θὰ εἶχα κατορθώσει νὰ ζῶ. Οὔτε τὸ ἕνα πόδι δὲν μπορῶ νὰ ἀπομακρύνω ἀπὸ τὸ ἄλλο, παρὰ μόνο μέσα σ’ αὐτὸ τὸ γλυκύτατο φῶς, μέσα ἀπὸ τὸ ὁποῖο ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μὲ δίδαξε νὰ βλέπω τὸ Χριστό, κάθε ἀνθρώπινο πρόσωπο, κάθε χορταράκι ὅπως τοὺς ἀστερισμοὺς τοῦ οὐρανοῦ. Γιατὶ μὲ δίδαξε ὅτι καὶ οἱ ἀστερισμοὶ οἱ πιὸ ἀπόμακροι καθρεφτίζονται στὸ πρόσωπο ἐκείνου ἢ ἐκείνης ποὺ ἀγαπῶ». ( Ὀλιβιὲ Κλεμάν, «Ὀρθοδοξία καὶ πολιτική», ἐκδόσεις Μήνυμα, Ἀθήνα 1985, μετάφραση-ἐπιμέλεια Γιάννης Λάππας-Γιάννης Ζερβός).
Ἔτσι ξεκίνησε ὁ Ὀλιβιὲ Κλεμὰν τὴν ὁμιλία του στὴ Θεολογικὴ Σχολὴ Ἀθηνῶν μὲ θέμα «Ὀρθοδοξία καὶ πολιτική», τὴν 14^η Δεκεμβρίου 1984, ποὺ διοργάνωνε ἡ φοιτητικὴ κίνηση ΧΣΚ (Χριστιανοσοσιαλιστικὴ Σπουδαστικὴ Κίνηση), προσκείμενη στὴ Χριστιανικὴ Δημοκρατία. Μὲ φροντίδα τῆς κίνησης εἶχε προσκληθεῖ ὁ Κλεμὰν στὴν Ἑλλάδα. Τὴν προηγουμένη, εἶχε ἤδη μιλήσει μὲ τὸ ἴδιο θέμα στὴ Θεσσαλονίκη. Ἔμεινε στὴν Ἑλλάδα ὣς τὶς 17 Δεκεμβρίου. Στὸ διάστημα αὐτό, ὁ ὑποφαινόμενος εἶχα τὴν εὐκαιρία νὰ γνωριστῶ καὶ νὰ συζητήσω ἀπευθείας μαζί του γιὰ λίγες μέρες. Ἔκαναν ἀμέσως ἐντύπωση ἡ ποιητικότητα τοῦ λόγου του, ἀλλὰ καὶ ἡ εὐρύτητα τῆς προσωπικότητάς του.

Είδαμε ήδη κάποιες εξόχως οξείες κατηγορίες του μεγάλου Ορθόδοξου διανοητή -με τις δικές του ιδιοτυπίες, οπωσδήποτε, όπως είχε παρατηρήση σωστά και ο Φ.Κόντογλου- ενάντια στην αστική μορφή του σοσιαλισμού που ονομάζει, προφανώς επηρεασμένος από Σολόβιεφ, Ντοστογιέφσκι (και τους “Δαιμονισμένους” του, ειδικότερα), αλλά και την σλαβόφιλη ρωσσική φιλοσοφική παράδοση(το άλλο μείζον μέρος της είναι η “δυτικόφιλη”) συχνά απλώς σοσιαλισμό.
Μήπως λοιπόν υπήρξε αντιδραστικός; Μήπως υπήρξε, έστω, προτιμητής της μοναρχίας, έστω της επιφορτισμένης συνειδητά με την μυστικιστική (φιλο)λαϊκή αποστολή της, μαζί με κάποιους προαναφερθέντες, τον Κομιάκωφ, κ.α.; Η απάντηση σε αυτά είναι όχι.