"Ο Χριστιανισμός δεν ημπορεί να αδιαφορεί δια τα φλέγοντα κοινωνικά και οικονομικά ζητήματα. Η Εκκλησία υποχρεούται να εκφράζη τας σκέψεις της και να δίδη τας συμβουλάς της και εις τους...ηγέτας του Έθνους, που τα διαχειρίζονται, οπως αι ιδέαι των και αι ενέργειαί των συμφωνούν προς το πνεύμα του Χριστού, το οποίο είναι η αλήθεια και η ζωή. Η εκκλησία είναι εναντίον του ακράτου φιλελευθερισμού, ο οποίος οδηγεί εις τον σχηματισμόν των οικονομικών τράστ που συνθλίβουν και εξαθλιώνουν τους μικρούς επαγγελματίας και τον εργαζόμενον εν γένει κόσμον χάριν του πλουτισμού των ολίγων(...). Ούτε ο κεφαλαιοκρατισμός που αντικρύζει τον άνθρωπον ως παραγωγική μηχανή, ούτε ο κομμουνισμός που τον θεωρεί, επίσης, ως αριθμόν και οικονομική μονάδα, ίστανται μέσα εις το πνεύμα του Χριστού(...) Οι Χριστιανοί σοσιαλισταί, δια να είναι ανένδοτοι αγωνιστές εις τους πολιτικούς των αγώνας, οφείλουν να διαπνέωνται από την χριστιανικήν φιλοσοφίαν και να υιοθετούν εις το βάθος της συνειδήσεως των όλους τους μεγάλους σκοπούς του χριστιανισμού, άλλως κινδυνεύουν να παραμείνουν επιφανειακοί και η ένταξίς των εις το κόμμα το χριστιανικόν σοσιαλιστικόν να γίνεται από έναν πολιτικόν υπολογισμόν. Δεν δύναται να χωρισθή η χριστιανική ηθική και εις την κοινωνικήν της εμφάνισιν από το χριστιανικόν δόγμα, από την χριστιανικήν κοσμοθεωρίαν(...). Θα ήτο ευκταίον να απλωθή η κατανόησις των κοινωνικών προβλημάτων εντός του χριστιανικού πνεύματος δια να αυξηθεί... η χριστιανική σοσιαλιστική παράταξις εντός της χώρας..." (Ο Σάμου Ειρηναίος υπήρξε ένας από τους μεγαλύτερους Έλληνες Ορθόδοξους στοχαστές του προηγούμενου αιώνα)

'Και μόνο η σκέψη της κοινωνικής αδικίας, κάτω από την οποία μια ανθρώπινη ζωή υποφέρει μπορεί να έχει την ενέργεια του ανέμου της ερήμου, που όλα μπροστά του τα μαραζώνει...Εάν οι φτωχοί και οι καταπιεσμένοι σ'αυτό τον κόσμο θέλουν να κάνουν έναν επιτυχημένο αγώνα εναντίον των καταπιεστών τους, πρέπει να τον κάνουν στο όνομα του Θεού και της δικαιοσύνης του Θεού'

Ορθόδοξη Θεολογία περί αυτών

Αντιγράφω από το καταπληκτικό και, θα έλεγα, σχεδόν α π α ρ α ί τ η τ ο για κάθε Χριστιανό βιβλίο του Ιωάννη Πέτρου, καθ. Θεολογίας του ΑΠΘ,  με όνομα “Κοινωνική δικαιοσύνη”:

“Το πιο βασικό αποτέλεσμα της αμαρτίας ήταν η εσωτερική διαστροφή των ανθρώπων, που εκδηλώθηκε και κοινωνικά με τη δημιουργία εξουσιαστικών σέσεων και σχέσεων εκμετάλλευσης και καταπίεσης από άνθρωπο σε άνθρωπο. Ο Χριστός ήρθε στον κόσμο για να κατακρίνει την αμαρτία με τη θυσία του στον Σταυρό, και να απαλλάξει την ανθρωπότητα από αυτήν και τα αποτελέσματά της. Αυτό σημαίνει ότι όποιος αποδέχεται την κλήση του για τη βασιλεία του Θεού δεν είναι δυνατό να έχει σχέση με οποιασδήποτε μορφής καταπίεση και εκμετάλλευση, ούτε και να αδιαφορεί γι’αυτές, όταν υπάρχουν στο κοινωνικό του περιβάλλον.”

Μπορεῖ ὁ χριστιανὸς νὰ εἶναι πλούσιος;
Στὸ ἐρώτημα αὐτὸ δόθηκε οὐσιαστικὰ ἀπάντηση προτοῦ κὰν τεθεῖ μὲ ὅσα ἀναφέραμε σ’ αὐτὸ τὸ κεφάλαιο γιὰ τὸν ἰδανικὸ ἀνθρώπινο τύπο τῆς Ἁγίας Γραφῆς, Παλαιᾶς καὶ Καινῆς Διαθήκης. Καὶ ἡ ἀπάντηση, ὅπως εἴδαμε, εἶναι ἀρνητική: Ὄχι. Ὁ ζωντανός, ὁ ὁλοκληρωμένος χριστιανός, ὁ ἄνθρωπος ποὺ «ντύθηκε» τὸν Χριστό, ποὺ εἶναι ἑνωμένος μαζί του ὅπως ἡ κληματόβεργα μὲ τὸ κλῆμα δὲ μπορεῖ μὲ κανένα τρόπο νὰ εἶναι πλούσιος. Μόνο ἂν καὶ ὁ Χριστὸς ἦταν πλούσιος, θὰ μποροῦσε καὶ ὁ χριστιανὸς νὰ εἶναι πλούσιος. Φτωχός, ἐπαναλαμβάνομε, μπορεῖ νὰ
εἶναι, ὅταν ἀνώτερη βία τὸ ἐπιβάλλει. Κάτω ἀπὸ ὁμαλὲς ὅμως συνθῆκες εἶναι ἕνας αὐτάρκης ἄνθρωπος, ὁ ὁποῖος κερδίζει μὲ τὸν ἱδρώτα τοῦ προσώπου του τὸ ψωμί του. 
Ἀκόμη κι ἂν παραβλέψουμε ὅλους τοὺς ἄλλους λόγους καὶ μόνη ἡ ἐντολὴ τῆς πρὸς τὸν πλησίον ἀγάπης εἶναι ἱκανὴ νὰ δικαιολογή σει ἐξ ὁλοκλήρου τὸ ἀσυμβίβαστο τοῦ πλούτου μὲ τὴν ἰδιότητα τοῦ χριστιανοῦ.