Χριστιανική Εναλλακτική Κίνηση Εκπαιδευτικών (Χ.Ε.Κ.)

Συναδέλφισσες, συνάδελφοι

Αυτές τις μέρες της χρηματοπιστωτικής κρίσης, μια κραυγή πανικού ακούγεται από παντού: «Να σωθεί το Σύστημα». Δηλαδή το αρρωστημένο οικονομικό οικοδόμημα της κεφαλαιοκρατίας, που κινδυνεύει μήπως να καταρρεύσει; Δηλαδή τη «μηχανή» που έχουν στήσει οι λίγοι και όπου το χρήμα παράγει χρήμα και στην οποία δεν συμμετέχουν και δεν την ελέγχουν οι απλοί πολίτες κάθε κράτους;

Είναι φανερό ότι η απληστία και η έλλειψη αξιών, βασικά χαρακτηριστικά της κοινωνίας μέσα στην οποία κινούμαστε, οδήγησαν για άλλη μια φορά την παθογένεια και την αναδιανομή του χρήματος εις βάρος πάντοτε των πολλών, αφού αυτοί τελικά θα κληθούν να πληρώσουν τη σωτηρία του «Συστήματος». Φυσικά, σε κάθε κράτος, οι κύριοι τομείς που θα κληθούν να συρρικνωθούν είναι η Υγεία και η Παιδεία. Τουλάχιστον, στη δική μας χώρα αυτό συμβαίνει από καταβολής Νεοελληνικού Κράτους.

Ποια είναι όμως η εικόνα της Παιδείας στην Ελλάδα σήμερα;

Γεγονός αποτελεί, ότι στην ελληνική κοινωνία σήμερα όλοι, μαθητές, γονείς, εκπαιδευτικοί και ίσως το ίδιο το ΥΠ.Ε.Π.Θ., απαξιώνουν και δεν εμπιστεύονται την παρεχόμενη Παιδεία.

Στην εποχή της «μετανεωτερικότητας» και της «παγκοσμιοποίησης», θα πρέπει να δούμε με άλλη ματιά τις αλλαγές σε όλους τους τομείς του βίου μας, άρα και στην Παιδεία.

Παλιότερες αναλύσεις αναδείκνυαν τη λειτουργία της Εκπαίδευσης ως μηχανισμού αναπαραγωγής της κυρίαρχης ιδεολογίας και των ανισοτήτων. Στις νέες συνθήκες ο σχεδιασμός των εκπαιδευτικών πολιτικών παγκοσμίως, μάλλον αποβλέπει στην «κατασκευή» νέων ανθρώπων, απαλλαγμένων από τις δεσμεύσεις των αξιακών και κανονιστικών προταγμάτων του διαφωτιστικού ή συλλογικού παρελθόντος.

Έτσι, η μόρφωση περιορίζεται σε παροχή γνώσεων και δεξιοτήτων χρηστικού χαρακτήρα, δηλαδή σε ό,τι είναι άμεσα εφαρμόσιμο στην αγορά εργασίας. Τα βασικά εφόδια ενός απασχολήσιμου, μελλοντικού εργαζόμενου είναι η ικανότητα σε βασικές γνώσεις στην ανάγνωση, στη γραφή, την αριθμητική, στις ξένες γλώσσες, στις θετικές επιστήμες, μεθοδολογία στην απόκτηση γνώσεων και κατάκτηση επιχειρηματικού πνεύματος σε ανταγωνιστικό περιβάλλον, σύμφωνα με τα κριτήρια που έχει θέσει η Κομισιόν (2004).

Η Εκπαίδευση τείνει να μετατραπεί έτσι, ολοένα και περισσότερο σε κατάρτιση, ενώ οι λεγόμενες «ευέλικτες» εργασιακές σχέσεις κυριαρχούν όλο και περισσότερο στο χώρο της δημόσιας παιδείας (βλέπε ωρομισθίους, μετακινήσεις εκπαιδευτικών από σχολείο σε σχολείο, ωράριο νηπιαγωγών). Προωθείται η τεχνολογική ανάπτυξη σε ένα ανταγωνιστικό πλαίσιο, χωρίς να τίθεται σε αμφισβήτηση η οικονομική και ιδεολογική κυριαρχία του «Συστήματος» (εξ ου και πρέπει πάση θυσία να σωθεί). Προβάλλεται η καλλιέργεια της δημιουργιότητας, της αποκλίνουσας σκέψης και της φαντασίας στα σχολεία (βλέπε τα εγχώρια προχειροφτιαγμένα νέα ΔΕΠΠΣ – ΑΠΣ), αλλά ουσιαστικά αποδομείται η γνώση, συγχέεται η ιστορική μνήμη με την ιστορική λήθη ή «αναθεωρείται», αποφεύγεται ο κοινωνιολογικός προβληματισμός, πράγματα δηλαδή που μπορεί να οδηγήσουν σε ανατρεπτικούς, ως προς τις επιδιώξεις του «Συστήματος», κοινωνικούς στόχους.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, ο εκπαιδευτικός μεταβάλλεται σε διαχειριστή πληροφοριών στην τάξη, αφού το ρόλο του αναλαμβάνουν τα ΜΜΕ, τα πακέτα των CD-Roms και των DVDs, καθώς και οι επιχειρήσεις – χορηγοί, που όλο και περισσότερο μπαινοβγαίνουν στα σχολεία (βλέπε πρόσφατη συμφωνία ΥΠ.Ε.Π.Θ. με την «κοινωφελή» ιδιωτική «Μορφωτική Αναπτυξιακή Πρωτοβουλία» δηλαδή με τα ιδρύματα Λαμπράκη, Νιάρχου, Ωνάση κ.ά. για επιμορφωτικά προγράμματα στο Δημοτικό και το Γυμνάσιο).

Απέναντι σε αυτή την κατάσταση, όσοι αντιστεκόμαστε, είναι καιρός να προβάλλουμε το αίτημα η Παιδεία να γίνει αυτό που μόνο είναι: άσκηση, αγώνας και πάλη του ανθρώπου ενάντια σε κάθε αδικία και κακό από όπου και αν προέρχεται, προσωπικό ή κοινωνικό.

Η Χριστιανική Εναλλακτική Κίνηση εμπνέεται από τη διαφορετική αντίληψη για την Παιδεία που θέλει την Παιδεία στην υπηρεσία του Ανθρώπου, της κοινωνίας των προσώπων, των μικρών κοινοτήτων και της γειτονιάς και όχι του απρόσωπου συστήματος της καταναλωτικής κοινωνίας, του εύκολου πλουτισμού, της ισοπέδωσης των αξιών και της νεοταξικής παγκοσμιοποίησης